فیبروم یا فیبروئید

فیبروم_فیبروئید

فیبروئید رحمی

فیبروئید یا فیبروم تومورهایی هستند که در داخل رحم رشد می کنند. این تومورها معمولا سرطانی نیستند و خوش خیم به حساب می آیند.

 

دلایل:

فیبروئیدهای رحمی بسیار شایع هستند. از هر ۵ زن یک نفر در سنین باروری خود دچار این عارضه می شود. نیمی از تمام زنان تا سن ۵۰ سالگی این مشکل را دارند. فیبروئید در زنان زیر ۲۰ سال بسیار نادر است. این تومورها در زنان آفریقایی-آمریکایی نسبت به آسیایی ها خیلی بیشتر رخ می دهند.

هنوز دلیل به وجود آمدن فیبروئید برای کسی روشن نیست. تصور بر این است که این ضایعات بر اثر عوامل زیر به وجود بیایند:

 

فیبروئیدها می توانند به قدر کوچک باشند که برای دیدن آنها احتیاج به میکروسکوپ داشته باشید. اما می توانند خیلی هم بزرگ شوند. آنها می توانند تمام حفره رحم را پر کنند و وزنشان به جند کیلوگرم هم برسد. با اینکه این احتمال هست که فقط یک فیبروم شروع به رشد در رحم کند، اغلب اوغات بیش از یک فیبروم وجود دارد.

فیبروئید ها می توانند در این مناطق شروع به رشد کنند:

  • در دیواره عضلانی رحم (میومتر)
  • درست زیر سطح پوشاننده داخلی رحم (ساب موکوز)
  • درست زیر سطح پوشاننده خارجی رحم (ساب سروز)
  • روی یک ساقه بلند خارج از رحم یا داخل آن (پدانکوله)

انواع_فیبروم

علائم:

علائم شایع فیبروئید رحم عبارتند از:

  • خونریزی بین پریودها
  • خونریزی شدید در پریود، گاهی اوقات همراه با لخته خون
  • پریودهایی که بیشتر از حد معمول طول می کشند
  • احساس پر بودن یا فشار در ناحیه زیر شکم
  • درد در هنگام نزدیکی

اغلب اوقات، علیرغم وجود فیبروئیدها، هیچ علائمی نمایان نمی شود. پزشک شما می تواند با انجام تست های فیزیکی یا تست های دیگر به وجود آنها پی ببرد. اکثر اوقات، فیبروئیدها در زنانی که یائسه می شوند خود به خود کوچک می شوند و هیچ علائمی نشان نمی دهند. یک مطالعه اخیر نشان داده که حتی در زنانی که در دوره پیش یائسگی هستند فیبروئیدها کوچک می شوند.

 

درمان:

اینکه چه نوع درمانی بری شما انتخاب شود به موارد زیر بستگی دارد:

  • سن
  • سلامت عمومی
  • علائم
  • نوع فیبروئید
  • بارداری یا عدم بارداری
  • قصد بارداری در آینده

درمان فیبروئید می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • قرص های ضد بارداری برای کمک به کنترل پریودهای سنگین
  • تعبیه IUD هایی که هورمون آزاد می کنند تا درد و خونریزی های سنگین را کاهش دهد
  • ترانِگزامیک، نوعی اسید که میزان جریان خون را کاهش می دهد.
  • مکمل آهن برای جلوگیری از آنمی یا کم خونی در اثر پریود شدید
  • مسکن هایی مثل ایبوپروفن یا ناپروکسن برای تسکین انقباضات رحمی یا درد
  • هورمون درمانی برای کاهش اندازه فیبروئیدها (تنها برای مدتی کوتاه انجام می شود)
  • مراقبت منظم (انجام اولتراسوند و آزمایشات لگنی هر چند وقت یک بار برای بررسی میزان رشد فیبروم ها)

 

عمل هایی که برای درمان فیبروئیدها وجود دارند عیارتند از:

  • هیستروسکوپی (این فرآیند می تواند فیبروئیدهای داخل رحم را خارج کند)
  • آمبولیزاسیون رحم (این فرآیند منبع خونرسانی به فیبروئید را قطع می کند و در نتیجه فیبروم کوچک می شود و از بین می رود. این می تواند گزینه خوبی برای افرادی باشد که نمی خواهند جراحی کنند و قصد بارداری ندارند.)
  • میومکتومی (این عمل جراحی فیبروئید ها را از داخل رحم خارج می کند. این گزینه خوبی برای کسانی است که قصد دارند بچه دار شوند. این عمل موجب جلوگیری از رشد مجدد فیبروئیدها نمی شود.)
  • هیستروسکومی (این عمل جراحی رحم را به طور کامل خارج می کند. این می تواند گزینه مناسبی برای کسانی باشد که قصد بچه دار شدن ندارند، داروها روی آنها تأثیری نداشته و عمل دیگری روی آنها پاسخ نخواهد داد.)

نکته:

اگر فیبروئید دارید و لی علائمی وجود ندارد، به درمان احتیاجی نیست.

اگر فیبروئید دارید، ممکن است در صورت بارداری اندازه آنها بیشتر شود و رشد کنند. دلیل این اتفاق افزایش جریان خون و سطح استروژن در بدن است. فیبروئیدها معمولا پس از زایمان به اندازه قبلی خود باز می گردند.

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *