سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ در لوله هایی که تخمدان ها را به رحم وصل می کنند گسترش پیدا می کند.

  • بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را درگیر می کنند غالبا از سایر اعضای بدن به اینجا رسیده اند
  • در ابتدا، زنان ممکن است علائم مبهمی داشته باشند مثل ناراحتی در ناحیه شکمی یا نفخ؛ یا اینکه هیچ علامتی نداشته باشند
  • به منظور بررسی وجود ناهنجاری، از توموگرافی کامپیوتری (برش نگاری یا همان تصویربرداری ۳ بعدی) استفاده می شود
  • معمولا رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ، غدد لنفاوی مجاور و بافت های اطراف تخلیه می شود و سپس شیمی درمانی انجام می شود

 

کمتر از ۱ درصد سرطان های زنان مربوط به لوله فالوپ می شود. سرطانی که از ابتدا در خود لوله های فالوپ شروع شود بسیار نادر است. بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را تحت تأثیر قرار می دهند در جایی دیگر از بدن شروع شده اند.

 

عوامل خطرزا در مورد سرطان لوله فالوپ عبارتند از:

  • سن بالا
  • التهاب طولانی مدت لوله های فالوپ (سالپینگیتیس مزمن)
  • نازایی

 

بیش از ۹۵ درصد از سرطان های لوله های فالوپ بدخیم (آدنوکارسینوم/غده ای) هستند که از سلول ها غده ای گسترش پیدا می کنند. بخش کمی از آنها سارکوما (بافت همبند) هستند که از بافت های متصل گسترش پیدا می کنند.

سرطان لوله فالوپ بسیار شبیه به سرطان تخمدان منتشر می شود:

  • مستقیما به نواحی اطراف
  • از طریق ریختن سلول های سرطانی به داخل حفره شکمی
  • از طریق دستگاه لنفاوی به سمت بخش های لگنی، شکمی و نهایتا بخش های دورتری از بدن

 

مراحل بیماری:

طبق میزان پیشروی این سرطان، پزشکان آن را به مراحل زیر دسته بندی کرده اند:

  • مرحله ۱: سرطان در یک یا هر دو لوله فالوپ شروع شده است
  • مرحله ۲: سرطان به بافت های مجاور پیشروی کرده است اما هنوز در لگن مانده (یعنی جایی که اعضای تناسلی داخلی، مثانه و روده وجود دارد)
  • مرحله ۳: سرطان از لگن هم فراتر رفته و به گره های لنفاوی یا اعضای شکمی رسیده است (مثل سطح کبد)
  • مرحله ۴: سرطان به اعضای دورتر بدن هم سرایت کرده است

 

دلایل:

پزشکان هنوز به درستی نمی دانند دلیل اصلی سرطان لوله فالوپ چیست. با این حال اگر موارد زیر در مورد شما صدق می کند احتمال بیشتری برای ابتلا به آن دارید:

  • هرگز بچه به دنیا نیاورده اید
  • هرگز شیر نداده اید
  • هرگز از قرص های ضدبارداری استفاده نکرده اید

داشتن اقوام نزدیک (مادر، خواهر، دختر) که به سرطان تخمدان یا سینه مبتلا بوده اند نیز ریسک را بالا می برد. یکی از نظریه ها بر آن است که عفونت های طولانی مدت مجاری تناسلی می تواند در تحریک این سرطان مؤثر باشد. اما این فرضیه هنوز ثابت نشده است. سرطان لوله فالوپ در هر سنی امکان بروز دارد، اما بیشتر در زنانی که در ۵۰ یا ۶۰ سالگی هستند رخ می دهد. داشتن یک یا چند تا از عوامل خطرزا دلیل بر این نمی شود که حتما به این سرطان مبتلا شوید. با این حال بهتر است در مورد احتمال آن با پزشک خود مشورت کنید.

 

 

علائم:

برخی زنان هیچ علامتی ندارند. اما در صورت وجود، این علائم عبارتند از:

  • درد و ناراحتی در ناحیه شکمی
  • نفخ
  • خونریزی واژینال زمانی که پریود نیستید – برای مثال، زمانی که دیگر یائسه شده اید
  • ترشحات واژینال سفید، بی رنگ، یا صورتی
  • احساس درد و فشار در زیر شکم یا لگن
  • وجود برآمدگی یا بادکردگی در زیر شکم (در این حالت، حفره شکمی پر از مایع می شود که به آن آب آوردن شکم یا آسیت می گویند)

عارضه های دیگری هم هستند که می توانند علائم بالا را نشان دهند. اگر آنها را دارید به این معنی نیست که حتما سرطان دارید. اما برای اطمینان بیشتر با پزشک خود مشورت کنید.

 

تشخیص

پزشک شما ابتدا در مورد علائم و سوابق پزشکی و خانوادگی شما سوالاتی می پرسد. سپس به آرامی شکم شما را فشار می دهد تا از جود برآمدگی، توده یا نقطه ای که حساس تر است مطمئن شود. ممکن است یک یا چند تا از آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • معاینه لگنی. پزشک یک وسیله به نام اسپکولوم را داخل واژن می کند تا با باز کردن دهانه آن دید بهتری داشته باشد. سپس سرویکس را مشاهده و رحم، تخمدان ها، و لوله های فالوپ را معاینه می کند.

شاید آزمایش پاپ اسمیر هم انجام دهید. در طی این تست، پزشک یک وسیله نازک را داخل سرویکس می کند و نمونه برداری انجام می دهد تا از وجود سرطان مطمئن شود.

  • اولتراسوند. این تست از امواج صوتی با انرژی بالا استفاده می کند تا شکلی دقیق از لوله های فالوپ و سایر اعضای لگنی تشکیل دهد. آزمایش اولتراسوند می تواند با استفاده از پروب خارج از شکم انجام شود. یااینکه پروب واژینال داخل واژن شود که به آن اولتراسوند ترانس واژینال می گویند.
  • سی تی اسکن (توپوگرافی کامپیوتری). در این تست از اشعه X قوی استفاده می شود که تصاویر بسیار دقیق تری از داخل بدن تهیه می کند.
  • ام آر آی (MRI). در این تست از امواج قوی رادیویی و مغناطیسی استفاده می شود تا از لوله های فالوپ و سایر ساختارهای داخل بدن تصویربرداری شود.
  • بیوپسی. پزشک یک نمونه از سلول های داخل لوله های فالوپ را بر می دارد. یک تکنسین در آزمایشگاه از طریق میکروسکوپ به این نمونه ها نگاه می کند تا از سرطانی بودن آنها مطمئن شود.
  • تست CA125. سرطان لوله فالوپ باعث آزاد شدن پروتئینی به نام CA125 می شود که خود را در خون نشان می دهد. داشتن میزان بالایی از پروتئین CA125 الزاما نشان دهنده داشتن سرطان نیست. عارضه های مثل فیبروئید یا بارداری یا مشکلات دیگر هم می توانند سطح CA125 را افزایش دهند. برای تشخیص صحیح تر باید آزمایشات دیگری نیز انجام دهید.

 

درمان

درمان اصلی سرطان لوله فالوپ عمل جراحی است. اینکه چه نوع جراحی مناسب باشد بستگی به مرحله پیشرفت سرطان دارد (اندازه آن و اینکه به کدام یک از اعضای بدن سرایت کرده است).

سالپنگو اوفورکتومی: یک یا هر دو لوله فالوپ و تخمدان ها را خارج می کند. این عمل برای مرحله ابتدایی سرطان لوله فالوپ استفاده می شود.

هیستروکتومی کامل: رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ را خارج می کند.

ممکن است بعد از انجام عمل جراحی، بیمار تحت شیمی درمانی هم برود تا اگر سلول سرطانی باقی مانده نیز از بین برود. شیمی درمانی از قرص های قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

گاهی اوقات قبل از جراحی، از رادیوتراپی استفاده می شود تا تومور کوچکتر شود و خارج سازی آن آسان تر باشد. رادیوتراپی از اشعه X بسیار قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

دارو درمانی بخش مهم دیگری از درمان سرطان است. بسیار اهمیت دارد که علاوه بر داروهای مربوطه، فکری برای درد، فشارهای عاطفی و مسائل دیگر مربوط به سرطان هم که روی کیفیت زندگی تأثیر می گذارند بکنید.

 

بارداری پس از سرطان لوله فالوپ

اگر هنوز در سال های باروری خود هستید و به این سرطان دچار شده اید، درمان های مربوط به این مشکل می تواند روی باروری شما تأثیرگذار باشد. عمل جراحی که تخمدان ها، لوله های فالوپ و رحم را خارج می کند می تواند باردار شدن در آینده را بسیار دشوار کند. شیمی درمانی نیز می تواند به به این اعضای بدن صدمه بزند و شما را دچار یائسگی زودرس کند. با این حال هنوز هم امکان باردار شدن بعد از درمان سرطان لوله های فالوپ وجود دارد. حتی اگر هر دو تخمدان خارج شده اند، شما می توانید قبل از جراحی تخمک های خود را فریز کنید و در آینده باردار شوید.

اگر قصد بارداری در آینده را دارید قبل از انجام درمان با پزشک خود مشورت کنید. در این صورت شاید پزشک بتواند برای حفظ قابلیت بارداری شما اقداماتی انجام دهد.

 

 

پولیپ رحمی

پولیپ رحم

پولیپ های رحمی زائده هایی هستند که به دیواره داخلی رحم (درون حفره رحم) می چسبند. رشد بیش از حد سلول ها در لایه داخلی رحم (اندومتر) منجر به تشکیل پولیپ های رحمی می شوند که به آنها پولیپ اندومتریال هم گفته می شود. این پولیپ ها معمولا غیر سرطانی (خوش خیم) هستند، هرچند گاهی اوقات می توانند سرطانی هم باشند یا اینکه در آخر منجر به سرطان شوند (پولیپ های پیش سرطانی).

پولیپ های رحمی می توانند سایزهای مختلفی داشته باشند؛ از چند میلی متر گرفته (به اندازه یک کنجد) تا چندین سانتی متر (به اندازه توپ گلف یا بزرگتر). پولیپ ها به وسیله یک ساقه نازک به دیواره رحم متصل هستند.

ممکن است فردی یک یا چند پولیپ داشته باشد. آنها معمولا داخل رحم باقی می مانند اما گاهی اوقات به سمت خروجی رحم (سرویکس) لیز می خورند و حرکت می کنند و به سمت واژن می آیند. پولیپ های رحمی معمولا در زنانی اتفاق می افتد که در سال های پیش یائسگی هستند یا اینکه کاملا یائسه شده اند. هر چند زنان جوان تر هم می توانند به این مشکل مبتلا شوند.

 

علائم:

علائم و نشانه های پولیپ رحمی شامل موارد زیر است:

  • خونریزی های نامنظم قاعدگی – برای مثال، داشتن پریودهای مدام و غیر قابل پیش بینی که هر دفعه به یک شکل متفاوت خونریزی دارد و طول می کشد.
  • خونریزی بین پریودها
  • پریودهای بسیار شدید و سنگین
  • خونریزی واژینال بعد از یائسگی
  • نازایی

برخی زنان تنها خونریزی ملایم یا لکه بینی دارند و برخی دیگر هیچ علامتی ندارند.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید؟

در صورت مشاهده موارد زیر حتما به یک متخصص مراجعه کنید:

  • خونریزی واژینال بعد از یائسگی
  • خونریزی بین هر پریود
  • خونریزی های نامنظم ماهانه

 

دلایل:

ظاهراً عوامل هورمونی نقش مؤثری در بروز این عارضه دارند. پولیپ های رحمی به استروژن حساس هستند، یعنی در پاسخ به جریان استروژن در بدن به وجود می آیند.

 

عوامل خطرزا:

عوامل خطرزا برای به وجود آمدن پولیپ های رحمی شامل موارد زیر می شود:

  • بودن در سال های پیش یائسگی، یا یائسگی به طور کامل
  • داشتن فشار خون بالا (هایپرتنشن)
  • چاقی مفرط
  • استفاده از تاموکسیفن (دارویی که برای درمان سرطان سینه استفاده می شود)

 

تداخل با بیماری های دیگر:

پولیپ های رحمی می توانند باعث نازایی شوند. اگر پولیپ رحمی دارید و قادر به بچه دار شدن نیستید، خارج سازی پولیپ ها می تواند به باردار شدن شما کمک کند. با این حال هنوز هم اطلاعات درستی در دسترس نیست.

 

تشخیص:

اگر پزشک شما شک داشته باشد که پولیپ دارید، ممکن است یکی از روش های زیر را برای تشخیص انجام دهد:

  • اولتراسوند ترانس واژینال. یک دستگاه باریک داخل واژن می شود که امواج صوتی منتشر می کند و تصویری از رحم شما را شکل می دهد که این تصویر شامل فضای داخلی رحم نیز می شود. پزشک شما ممکن است متوجه وجود پولیپی بشود که به طور واضح قابل مشاهده است یا اینکه پولیپ رحمی را به عنوان بخشی ضخیم شده از اندومتر تشخیص دهد.
  • در یک عمل مرتبط که هیستروسونوگرافی یا سونوهیستروگرافی معروف است، پزشک آب نمک (سالین) را از طریق یک لوله که از واژن و سرویکس عبور کرده به داخل رحم تزریق می کند. سالین باعث منبسط شدن حفره رحم می شود که به پزشک امکان دید واضح تر از داخل رحم را در حین اولتراسوند می دهد.
  • هیستروسکوپی. در این فرآیند پزشک شما یک تلسکوپ نازک، منعطف و چراغ دار (هیستروسکوپ) را داخل واژن و سرویکس و سپس رحم می کند. هیستروسکوپی این امکان را به پزشک می دهد تا به راحتی داخل رحم را مورد معاینه قرار دهد.
  • بیوپسی/نمونه برداری اندومتریال. پزشک شما ممکن است یک کاتتر ساکشن را وارد رحم کند تا برای آزمایشگاه یک نمونه بفرستد. پولیپ های رحمی از طریق بیوپسی اندومتریال تأیید می شوند، با این حال اما بیوپسی هم می تواند پولیپ را از قلم بیندازد و تشخیص ندهد.

اکثر پولیپ های رحمی غیر سرطانی هستند. با این حال، برخی تغییرات پیش سرطانی رحم (هایپرپلازی اندومتریال) یا سرطان های رحمی نیز به شکل پولیپ رحمی خود را نشان می دهند. به احتمال زیاد پزشک شما پیشنهاد می دهد که پولیپ را خارج کنید و نمونه ای از بافت آن را برای آنالیز آزمایشگاهی می فرستد تا از عدم وجود سرطان رحم مطمئن شود.

 

درمان:

برای پولیپ های رحمی، پزشک شما ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

  • برای مدتی صبر کنید و مراقب علائم باشید. پولیپ های رحمی کوچک ممکن است به خودی خود از بین بروند. درمان پولیپ های کوچک لازم نیست و ضرورتی ندارد، مگر اینکه در معرض خطر سرطان رحم باشید.
  • مصرف دارو. داروهای هورمونی خاصی هستند (مثل پروژستین ها) که می توانند علائم پولیپ را کاهش دهند. اما مصرف چنین داروهایی معمولا در بهترین شکل خود راه حلی کوتاه مدت به حساب می آید. علائم معمولا بعد از اینکه مصرف داروها را قطع می کنید عود می کنند.
  • خارج سازی از طریق عمل جراحی. در حین هیستروسکوپی، ابزاری داخل هیستروسکوپ می شود و این امکان را می دهد که پولیپ خارج شود. پولیپ خارج شده به احتمال زیاد برای معاینات میکروسکوپی به آزمایشگاه فرستاده می شود.

اگر پولیپ رحمی سلول سرطانی داشته باشد، پزشک شما در مورد قدم های بعدی در ارزیابی و درمان به شما راهنمایی های لازم را می دهد.

به طور کاملا نادر، پولیپ ها دوباره عود می کنند. اگر چنین اتفاقی افتاد، باید دوباره درمان را انجام دهید.

آتروفی واژن

آتروفی واژن

 

بررسی اجمالی

آتروفی واژن (atrophic vaginitis) به معنی نازک شدن، خشک شدن و التهاب دیواره واژن به دلیل کمبود استروژن در بدن است. آتروفی واژینال معمولا بعد از یائسگی اتفاق می افتد.

برای بسیاری از زنان، آتروفی واژینال نه تنها نزدیکی را دردناک می کند بلکه منجر به مشکلات ادراری هم می شود. به دلیل ارتباط ذاتی علائم واژینال و ادراریِ این عارضه، متخصصین تصمیم گرفته اند که نام صحیح تر برای این مشکل می تواند «سندروم ادراری-تناسلی یائسگی» باشد. برای این عارضه درمان های ساده و مؤثری وجود دارد. کاهش سطح استروژن باعث ایجاد تغییراتی در بدن می شود، اما به این معنی نیست که مجبور هستید تا ابد با این مشکلات دست و پنجه نرم کنید.

 

علائم

  • خشکی واژن
  • سوزش واژن
  • ترشحات واژینال
  • خارش ناحیه تناسلی
  • احساس سوزش همراه با دفع ادرار
  • احساس مکرر برای دفع ادرار
  • عفونت مجرای ادراری
  • بی اختیاری ادراری
  • خونریزی ملایم بعد از ارتباط جنسی
  • درد و ناراحتی در هنگام مقاربت
  • کاهش رطوبت واژن در هنگام فعالیت جنسی
  • کوتاه و تنگ شدن کانال واژن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

برحسب تخمین، تقریبا نیمی از زنانی که یائسه می شوند سندروم ادراری-تناسلی یائسگی را تجربه می کنند، هرچند تنها تعداد کمی از آنها به سراغ درمان می روند. خیلی از زنان تسلیم این علائم می شوند، یا اینکه به دلیل خجالت، این موضوع را با پزشک در میان نمی گذارند.

اگر حتی بعد از استفاده از لوبریکانت های پایه آب همچنان سکس دردناکی دارید، به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم واژینال دارید، مثل خونریزی غیرطبیعی، ترشح، سوزش یا التهاب و تورم، حتما یک متخصص زنان را ویزیت کنید.

 

دلایل

این عارضه به دلیل کاهش تولید استروژن به وجود می آید. استروژن کمتر باعث می شود بافت های واژن نازک تر، خشک تر، کم ارتجاعی تر و شکننده تر شوند.

کاهش سطح استروژن می تواند به دلایل زیر رخ بدهد:

  • بعد از یائسگی
  • در دوران پیش یائسگی
  • بعد از عمل جراحی که طی آن هر دو تخمدان خارج می شود (یائسگی جراحی)
  • بعد از رادیوتراپی لگن به دلیل سرطان
  • بعد از شیمی درمانی برای سرطان
  • به عنوان یکی از عوارض جانبی درمان هورمونی سرطان سینه

علائم این مشکل می توانند از همان سالهای ابتداییِ قبل از یائسگی شروع شوند و شما را آزار دهند یا اینکه حتی سالها بعد از یائسگی هم مشکلی ایجاد نکنند. با اینکه مشکلی بسیار رایج است، تمام زنان یائسه آن را تجربه نمی کنند. فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به داشتن بافت واژینال سالم کمک کند.

 

عوامل خطرزا

عوامل خاصی هستند که می توانند روی این مشکل تأثیرگذار باشند.

  • سیگار کشیدن. سیگار کشیدن روی جریان خون تأثیر می گذارد و در نتیجه واژن و بافت های دیگر به اندازه کافی اکسیژن دریافت نمی کنند. سیگار کشیدن همچنین تأثیرات طبیعی استروژن داخل بدن را کاهش می دهد. به علاوه، زنانی که سیگار می کشند معمولا زودتر یائسه می شوند.
  • عدم داشتن زایمان طبیعی (واژینال). محققان به این نتیجه رسیده اند که زنانی که هیچ گاه زایمان واژینال نداشته اند احتمال بیشتری برای ابتلا به آتروفی واژن دارند.
  • عدم وجود فعالیت جنسی. فعالیت جنسی، با یا بدون شریک جنسی، جریان خون را افزایش می دهد و بافت های واژینال را انعطاف پذیرتر می کند.

 

مشکلات مرتبط

سندروم ادراری-تناسلی یائسگی خطر این مشکلات را بالا می برد:

  • عفونت های واژینال. تغییرات در تعادل اسیدی واژن احتمال بروز عفونت های واژینال (واژینیتیس) را بیشتر می کند.
  • مشکلات ادراری. تغییرات ادراری مرتبط با این مشکل می توانند دردسرساز باشند. ممکن است شاهد تکرر ادرار یا ضرورت دفع ادرار یا سوزش به هنگام دفع باشید. برخی زنان دچار عفونت مجرای ادرار یا بی اختیاری می شوند.

 

پیشگیری

فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به طور چشمگیری از این موضوع جلوگیری کند. فعالیت جنسی جریان خون را در واژن افزایش می دهد که باعث سالم ماندن بافت های واژینال می شود.

 

تشخیص

تشخیص سندروم ادراری-تناسلی یائسگی شامل موارد زیر می شود:

  • معاینه لگنی که در طی آن پزشک با استفاده از دست اعضای لگنی را بررسی می کند و از طریق دیداری ناحیه تناسلی، واژن و سرویکس را معاینه می کند. در طی معاینه لگنی، پزشک همچنین به دنبال نشانه های پرولاپس اعضای لگنی می گردد – مثل برآمدگی هایی در دیواره واژن به دلیل فشار اعضای لگنی مثل مثانه یا روده یا کش آمدن بافت های حمایت کننده رحم.
  • تست ادرار که شامل جمع آوری و آنالیز ادرار می شود (البته در صورتی که علائم ادراری وجود داشته باشد)
  • تست تعادل اسید. این تست شامل نمونه برداری از مایعات واژینال یا قرار دادن یک کاغذ مخصوص در واژن برای سنجش میزان تعادل اسیدیته (pH) واژن

 

درمان

برای درمان این عارضه پزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که شما ابتدا:

  • از مرطوب کننده واژینال استفاده کنید تا کمی از رطوبت از دست رفته نواحی واژینال بازگردانده شود. باید هر دو تا سه روز از مرطوب کننده استفاده کنید. تأثیرات مرطوب کننده کمی ماندگارتر از لوبریکانت است.
  • از لوبریکانت پایه آب استفاده کنید تا از ناراحتی و درد در هنگام نزدیکی پیشگیری کنید. محصولاتی را انتخاب کنید که فاقد گلیسیرین هستند چون زنانی که به این ماده شیمیایی حساسیت دارند ممکن است سوزش داشته باشند. اگر از کاندوم استفاده می کنید، از وازلین یا محصولات حاوی وازلین استفاده نکنید. وازلین می تواند در تماس با لاتکس موجود در کاندوم موجب پارگی آن شود.

علائم ناخوشایندی که با استفاده از مرطوب کننده و لوبریکانت از بین نمی روند با روش های زیر قابل درمان هستند:

  • کرم موضعی واژینال استروژن. استروژن واژینال این مزیت را دارد که با دوز پایین هم مؤثر است و مواجهه با استروژن اضافی را محدود می کند. ممکن است این روش نسبت به استفاده از استروژن خوراکی کارسازتر باشد.
  • استروژن خوراکی. استروژن خوراکی وارد تمام سیستم بدن شما می شود. در رابطه با مزایا و مضرات این روش با پزشک خود مشورت کنید.

 

استروژن موضعی

درمان استروژنی واژینال به روش های مختلف انجام می شود. از آنجایی که تمام این روش ها به یک اندازه مؤثر واقع می شوند، پزشک با توجه به شرایط بیمار یکی را انتخاب می کند.

  • کرم استروژن واژینال. شما این کرم را با استفاده از یک اپلیکاتور مستقیما در واژن وارد می کنید و این کار را معمولا در هنگام خواب انجام می دهید. پزشکتان به شما خواهد گفت چه میزان کرم و هرچند وقت یک بار این کار لازم است. معمولا خانم ها آن را به صورت روزانه به مدت یک تا سه هفته و سپس یک تا سه بار در هفته استفاده می کنند. هر چند کرم ها تأثیر سریع تری دارند، اما نسبت به روش های استروژن واژینال دیگر کمی کثیف کاری بیشتری دارند!
  • حلقه استروژن واژینال. یک حلقه نرم و انعطاف پذیر توسط خودتان یا پزشک در بخش بالایی واژن وارد می شود. این حلقه به طور مدام میزان مشخصی از استروژن ترشح می کند و هر سه ماه احتیاج به تعویض دارد. خیلی از زنان راحت بودن ین روش را می پسندند. نوع دیگری از این حلقه ها که دوز بیشتری از استروژن دارد وجود دارد که به جای «درمان موضعی» به «درمان سیستمیک» معروف است.
  • قرص استروژن واژینال. شما از یک اپلیکاتور یکبار مصرف استفاده می کنید تا قرص استروژن واژینال را داخل واژن قرار دهید. پزشک به شما خواهد گفت هر چند وقت یک بار باید از این قرص استفاده کنید. برای مثال ممکن است برای دو هفته اول به صورت روزانه و بعد از آن هفته ای دو بار مصرف کنید.

 

استروژن درمانی سیستمیک

اگر خشکی واژن بر اثر علائم دیگر یائسگی باشد، مثل گرگرفتگی ملایم تا شدید، پزشک ممکن است قرص استروژن، پَچ یا ژل، یا حلقه استروژن دوز بالا تجویز کند.

اگر هیستروکتومی انجام نداده اید (عمل خراج سازی رحم)، پزشک همراه با استروژن، پروژستین هم تجویز می کند. پروژسترون خوراکی که از لحاظ شیمیایی به هورمونی که بدن تولید می کند شبیه تر است ترجیح داده می شود. همچنین پَچ های استروژن-پروژستین به راحتی قابل دسترس هستند.

اگر هیستروکتومی انجام شده است و رحم خارج شده، استروژن به تنهایی جواب می دهد. با در نظر گرفتن سوابق پزشکی و خانوادگی، با پزشک خود در مورد مزایا و معایب هورمون درمانی با این روش مشورت کنید.

 

سایر درمان ها:

محققان در حال کار روی درمان های دیگر برای سندروم ادراری-تناسلی یائسگی (آتروفی واژن) هستند و دغدغه آنها تأثیرات بلند مدت افزایش حتی مقدار کمی از استروژن در بدن است که می تواند منجر به سرطان سینه و اندومتر شود.

 

اگر سرطان سینه داشته اید:

اگر سابقه سرطان سینه داشته اید به پزشک خود بگویید تا موارد زیر را در نظر بگیرد:

  • درمان غیرهورمونی. از مرطوب کننده ها و لوبریکانت ها به عنوان اولین گزینه درمانی استفاده کنید.
  • استروژن واژینال. بعد از مشاوره با انکولوژیست (متخصص سرطان)، پزشک ممکن است درصورت جواب ندادن درمان های غیرهورمونی، برای شما استروژن واژینال با دوز پایین تجویز کند. با این حال نگرانی هایی وجود دارد که استروژن واژینال ممکن است ریسک عود مجدد سرطان سینه را افزایش دهد، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.
  • استروژن درمانی سیستمیک. استروژن درمانی سیستمیک عموما پیشنهاد نمی شود، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی:

اگر خشکی واژن و کمی ناراحتی دارید، ممکن است با امتحان موارد زیر کمی آرام تر شوید:

  • از مرطوب کننده های بدون نسخه استفاده کنید. این روش می تواند کمی از رطوبت را نواحی واژینال بازگرداند.
  • از لوبریکانت های پایه آب بدون نسخه استفاده کنید. این کار می تواند درد و ناراحتی هنگام سکس را کاهش دهد.
  • در هنگام نزدیکی به خود زمان دهید تا کاملا برانگیخته شوید. رطوبت واژینال که ناشی از برانگیختگی جنسی است می تواند علائم خشکی یا سوزش را کاهش دهد.

 

 

رژیم غذایی و تأخیر در یائسگی

این غذاها یائسگی را به تأخیر می اندازند

تحقیقات جدید در انگلستان نشان داده است که رژیم غذایی سرشار از ماهی و حبوبات است می تواند زمان طبیعی آغاز یائسگی را به تأخیر بیاندازد، در حالیکه غذاهایی که کربوهیدرات بالایی دارند به شروع آن سرعت می بخشند. سنی که هر زن یائسگی را تجربه می کند می تواند به طرق مختلف سلامتی اش را تحت تأثیر قرار دهد.

در حقیقت، علاوه بر ناباروری، یائسگی زودرس (قبل از ۴۰ سالگی؛ یا بین ۴۰ تا ۴۵ سالگی) می تواند مشکلات عدیده دیگری هم به همراه داشته باشد.

کاهش تراکم استخوان، بالا رفتن خطر بیماری های قلبی، و کاهش میل جنسی تنها بخشی از عواقب ناخوشایند یائسگی زودرس هستند.

از سوی دیگر، هرچه یک زن دیرتر یائسه شود، ممکن است برای سلامتی اش فوایدی هم داشته باشد. برای مثال، یک مطالعه اخیر نشان داده است که هرچه سن یائسگی بالاتر باشد احتمال بروز زوال عقل در سنین کهنسالی کمتر است.

با در نظر گرفتن این فواید، دانستن اینکه چه عواملی روی زمان آغاز یائسگی تأثیرگذارند بسیار اهمیت دارد. همین موضوع باعث شد تا دانشگاهی در انگلستان تحقیقی را روی رابطه بین رژیم غذایی و آغاز یائسگی انجام دهد.

محققان این دانشگاه از اطلاعات موجود بیش از ۳۵۰۰۰ زن بریتانیایی بین ۳۵ تا ۶۹ سال استفاده کردند. علاوه بر این اطلاعات که در مورد سن شروع یائسگی در این زنان بود، این تحقیق شلمل اطلاعاتی در مورد عوامل غافلگیرکننده احتمالی مثل وزن و سابقه تناسلی (تولیدمثل)، میزان فعالیت جسمی، و استفاده از درمان جایگزین هورمونی نیز می شود.

با استفاده از اطلاعات استخراج شده از چرسشنامه های غذایی، محققان توانستند حدود ۲۱۷ نوع غذا را که به صورت روزانه توسط این شرکت کنندگان مصرف می شد تخمین بزنند. از تمام این زنان، تنها ۹۱۴ نفر به صورت طبیعی در سنین بین ۴۰ تا ۶۵ سالگی یائسه شده بودند.

چگونه کربوهیدرات، ماهی و حبوبات روی یائسگی تأثیر می گذارد؟

به طور متوسط سنی که شرکت کنندگان یائسگی را تجربه کرده بودند ۵۱ سال بود و این تحقیق نشان داد که غذاهای خاصی هستند که روی زمان شروع تأثیر می گذارند.

به طور مشخص، یک سهم روزانه از کربوهیدرات، مثل پاستا و برنج، منجر به شروع یائسگی به اندازه ۱ سال و نیم زودتر می شد.

از سوی دیگر، به ازای هر سهم روزانه از ماهی و حبوبات تازه مثل نخود و لوبیا، میزان تأخیر در شروع یائسگی بیش از ۳ سال بود. به علاوه، مصرف بالای ویتامین ب۶ و زینک هم با این میزان تأخیر مرتبط بودند.

وقتی محققان رژیم غذایی گوشتخواری و گیاهخواری را با هم مقایسه کردند، به این نتیجه رسیدند که خوردن گوشت می تواند با یک سال تأخیر در شروع یائسگی مرتبط باشد.

در بین زنانی که هیچ فرزندی نداشتند، مصرف بالای انگور و گوشت ماکیان توانسته بود یائسگی را به تعویق بیاندازد.

آنچه از این تحقیق به دست آمد این بود که: «رژیم غذایی می تواند سن شروع یائسگی را تحت تأثیر قرار بدهد.»

کیست یا آبسه بارتولین

کیست بارتولین چیست؟

غده های بارتولین در دوطرف ورودی واژن قرار دارند و وظیفه آنها ترشح مایع برای لغزنده کردن و مرطوب سازی واژن است.

گاهی اوقات دریچه این غدد دچار مسدودیت می شود و مایع داخل آنها محبوس می شود. نتیجه این اتفاق، ضایعه ای متورم و تقریبا بدون درد است که به آن کیست بارتولین می گویند. اگر مایع درون این کیست عفونی شود، این بافت ملتهب چرک می کند و به آن آبسه بارتولین می گویند.

کیست یا آبسه بارتولین عارضه ای کاملا رایج است. درمان کیست بارتولین به سایز آن بستگی دارد و اینکه تا چه حد دردناک است و اینکه آیا کیست عفونی شده است یا خیر.

گاهی اوقات درمان خانگی بسیار عالی جواب می دهد. در موارد دیگر، تخلیه کیست از طریق جراحی سرپایی لازم است. اگر عفونت وجود داشته باشد، استفاده از آنتی بیوتیک ها می تواند برای درمان آن تأثیرگذار باشد.

 

علائم

اگر کیست بارتولین شما کوچک و غیر عفونی باشد، مکن است متوجه آن نشوید. اگر کیست بزرگ شود ممکن است متوجه یک برآمدگی یا توده در نزدیکی ورودی واژن شوید. اگرچه کیست ها معمولا بدون درد هستند، می توانند کمی در مقابل لمس شدن حساس باشند.

عفونت کامل کیست بارتولین می تواند در طی چند روز اتفاق بیفتد. اگر کیست عفونی شود، ممکن است علائم زیر را تجربه کنید:

  • یک برآمدگی دردناک و حساس نزدیک ورودی واژن
  • ناراحتی در هنگام راه رفتن یا نشستن
  • درد در هنگام نزدیکی
  • تب

کیست یا آبسه بارتولین معمولا تنها در یک طرف ورودی واژن اتفاق می افتد.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید:

اگر برآمدگی دردناکی در نزدیکی ورودی واژن دارید که در عرض ۲ یا سه روز بعد از درمان خانگی (نشستن در آب گرم برای ۱۰ تا ۱۵ دقیقه) از بین نمی رود. اگر درد خیلی شدید است، بلافاصله با دکتر خود تماس بگیرید.

همچنین اگر سن شما بالای ۴۰ سال است و در نزدیکی واژن خود متوجه برآمدگی شدید، سریعا به پزشک مراجعه کنید. با اینکه بسیار نادر است، اما چنین برآمدگی می تواند علامت مشکل جدی تری باشد مثل سرطان.

 

دلایل:

متخصصان بر این باورند که دلیل اصلی کیست بارتولین تجمع مایع است. زمانی که دریچه غده بارتولین بر اثر عواملی مثل عفونت یا آسیب مسدود می شود ممکن است مایع در آن تجمع پیدا کند.

کیست بارتولین می تواند عفونی شود و آبسه تشکیل دهد. باکتری های زیادی می توانند باعث عفونت شوند مثل ایکولای و باکتری هایی که باعث عفونت های مقاربتی می شوند مثل گونوره و کلامیدیا.

 

پیامدها:

آبسه یا کیست بارتولین می تواند دوباره و دوباره اتفاق بیفتد و هر بار نیاز به درمان دارد.

 

پیشگیری:

هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلا به کیست بارتولین وجود ندارد. با این حال، رابطه جنسی سالم – استفاده از کاندوم – و رعایت بهداشت ناحیه تناسلی می تواند از تبدیل کیست به آبسه جلوگیری کند.

 

تشخیص:

برای تشخیص کیست بارتولین دکتر شما ممکن است:

  • سوالاتی در مورد سوابق پزشکی شما بپرسد.
  • معاینه لگنی انجام دهد
  • از ترشحات واژینال یا سرویکال شما نمونه برداری کند تا از وجود یا عدم وجود عفونت مقاربتی اطمینان حاصل کند.
  • پیشنهاد کند برای بررسی سلول های سرطانی نمونه برداری انجام دهید (اگر در دوره پیش یائسگی هستید یا سن شما بالای ۴۰ سال است)

اگر احتمال سرطان برود، پزشک شما ممکن است شما را به یک پزشک زنان ارجاع دهد که تخصص اصلی اش سرطان دستگاه تناسلی زنان است.

 

درمان

اغلب اوقات کیست بارتولین احتیاجی به درمان ندارد – مخصوصا اگر کیست موجب بروز هیچ علامت و نشانه ای نشود. در صورت نیاز، درمان کیست به اندازه آن، میزان درد و ناراحتی، و عفونی بودن آن بستگی دارد.

گزینه های درمانی که پزشک شما پیشنهاد می کند شامل موارد زیر می شود:

  • نشستن در آب گرم. نشستن در وان یا لگنی که با چند اینچ آب گرم پر شده، چند بار در روز به مدت سه یا چهار روز می تواند کیست های عفونی کوچک را خود به خود باز و تخلیه کند.
  • تخلیه از طریق جراحی. برای تخلیه کیستی که عفونی شده یا اندازه بسیار بزرگی دارد، ممکن است مجبور به استفاده از جراحی شوید. تخلیه کیست می تواند از طریق بی حسی موضعی یا بیهوشی انجام شود. در این فرآیند، پزشک یک برش کوچک در کیست ایجاد می کند و اجازه می دهد کیست کاملا تخلیه شود. سپس یک لوله کوچک (کاتتر) را درون برش قرار می دهد. این کاتتر بین ۴ تا ۶ هفته درون این برش می ماند تا برش بسته نشود و تخلیه به صورت کامل انجام بگیرد.

کاتتری که در این عمل استفاده می شود ورد کاتتر (Word Catheter) نام دارد که یکی از قطعی ترین روش ها برای درمان کیست و آبسه بارتولین می باشد.

  • آنتی بیوتیک ها. پزشک شما ممکن است برای کیست عفونی شده یا در صورت تشخیص بیماری مقاربتی، آنتی بیوتیک تجویز کند. اما اگر آبسه به طور کامل تخلیه شده باشد، دیگر احتیاجی به آنتی بیوتیک نخواهید داشت.
  • مارسوپیالیزاسیون. اگر کیست دوباره و دوباره عود می کند و باعث آزردگی و ناراحتی شما می شود، عمل جراحی مارسوپیالیزاسیون می تواند کارساز باشد. پزشک در هر طرف برش تخلیه یک بخیه می زند و یک دریچه کوچک دائمی به اندازه ۶ میلی متر ایجاد می کند. ممکن است یک کاتتر هم به مدت چند روز در این بریدگی قرار بگیرد تا تخلیه به شکل بهتری انجام شود و از بروز مجدد کیست جلوگیری شود.

به صورت خیلی نادر، اگر هیچ کدام از فرآیند های بالا اثربخش نبود، ممکن است پزشک شما پیشنهاد کند که از طریق جراحی غده بارتولین را خارج کنید. خارج سازی از طریق جراحی معمولا در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این کار ریسک خونریزی بالاتری دارد و ممکن است عوارض داشته باشد.

درد مثانه؛ عفونت یا سرطان؟

دنبال این علائم باشید

 

یکی از رایج ترین نشانه های سرطان مثانه درد شدید است. این نوع سرطان زمانی اتفاق می افتد که سلول های داخل مثانه که مخزنی انعطاف پذیر و توخالی است بیش از حد رشد می کنند و در صورت عدم تشخیص به موقع به سایر اعضای بدن نیز سرایت می کنند.

پزشکان همچنان دلیل اصلی سرطان مثانه را نمی دانند. اما خیلی ها آن را به مسائلی مثل ساختار ژنتیکی، استعمال دخانیات، التهاب مزمن مثانه و مصرف داروهای خاص ارتباط می دهند (مثل پیوگلیتازون برای دیابت).

سرطان مثانه بسیار نادر است – سالانه تنها ۷۴۰۰۰ مورد جدید در ایلات متحده آمریکا تشخیص داده می شود و فقط ۱۸۰۰۰ مورد آن زنان هستند. بسیاری از اشکال مختلف سرطان مثانه در اوروتلیوم (بافت پوششی بینابینی) شروع می شوند و در لایه های دیگر رشد می کنند.

 

علائم رایج سرطان مثانه:

افرادی که سرطان مثانه دارند احتمالا علائم زیر را تجربه می کنند:

  • وجود خون در ادرار
  • تغییر رنگ ادرار (برای مثال، نارنجی، صورتی، قرمز تیره)
  • احساس سوزش هنگام دفع ادرار
  • احساس مکرر احتیاج به دفع ادرار، حتی هنگامی که مثانه پر نیست
  • عدم توانایی در دفع ادرار (یا دفع میزانی بسیار کم)
  • درد کمر به شکل نا متقارن
  • خستگی مفرط
  • کاهش وزن ناگهانی و بدون دلیل
  • درد لگن
  • باد کردگی پاها

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید و مطمئن شوید که نشانه های خطرناکی نیستند. عوامل بسیار زیاد دیگری هم وجود دارند که موجب درد در مثانه می شوند و الزاماً نشان دهنده سرطان نیستند.

 

چهار دلیل پنهان درد مثانه

 

از این علائم آگاه باشید

 

برای زنانی که از درد مثانه رنج می برند اولین تشخیص غالباً عفونت است – اما این تنها دلیل این درد نیست.

درد مثانه می تواند نشانگر هر چیزی از یک عفونت جزیی گرفته تا عارضه ای جدی مثل سرطان باشد. خبر خوب این است که سرطان مثانه بسیار نادر است و درد مثانه معمولا آن قدرها هم جدی نیست. اما این به این معنی نیست که زمانی که در ناحیه لگنی یا زیر شکمی احساس درد یا فشار کردید آن را نادیده بگیرید.

از کجا می فهمیم که درد این ناحیه نگران کننده است یا تنها نشان دهنده عارضه ای بی خطر است؟ به علائم دیگر خود توجه کنید، مخصوصا اگر علاوه بر درد مثانه، در ادرار خود خون مشاهده می کنید.

وقتی زنان درد مثانه دارند باید تحت نظارت پزشک ارزیابی شوند. این ارزیابی شامل تست عفونت مجرای ادرار (UTI)، سرطان مثانه و سایر عارضه های دیگر که در ادامه آمده اند می شود.👇

 

۱ عفونت مجرای ادراری (UTI) ، که در زنان شیوع بیشتری دارد:

عفونت مجرای ادرار که گاهی اوقات به آن عفونت مثانه هم گفته می شود، زنان را بیشتر از مردان مبتلا می کند و دلیل ساده و اصلی آن آناتومی بدن است.

مجرای ادراری زنان (urethra) به مناطقی از بدن که باکتری طبیعی دارند نزدیک تر است، مناطقی مثل واژن و مقعد. این ارگان همچنین بسیار کوتاه تر از مجرای ادراری مردان است. درد مثانه ناشی از عفونت مجرای ادرار در هر سنی اتفاق می افتد. درد مثانه در زنان جوان، علاوه بر تکرر ادرار و دفع دردناک آن، یکی از شایع ترین علائم عفونت مجرای ادرار است.

علائم در زنان مسن تر می تواند متغیر باشد، اما عموماً شامل درد عضلات، درد در ناحیه شکمی، خستگی مفرط و ضعف می شود.

مراجعه به پزشک بسیار حائز اهمیت است چراکه تجویز آنتی بیوتیک هایی مثل سیپروفلاکسوسین یا باکتریم معمولا می تواند این عفونت ها را از بین ببرد.

و اگرچه ممکن است این عفونت ها بدون درمان نیز از بین بروند، آنتی بیوتیک ها می توانند بهبود را سرعت ببخشند و علائم ناراحت کننده را زودتر از میان بردارند. نوشیدن مایعات بسیار زیاد و دفع ادرار به طور مرتب نیز می تواند به درمان این عفونت و ناراحتی ها کمک کند.

 

۲ سیستیت بینابینی (سندروم دردناک مثانه):

شمار بسیار زیادی از زنان با درد لگنی مربوط به سیستیت بینابینی زندگی می کنند، عارضه ای که در آن دیواره مثانه تحریک و ملتهب می شود. سیستیت بینابینی نوعی شدید از درد مثانه به حساب می آید.

ناراحتی مثانه ناشی از سیستیت بینابینی می تواند از حساسیت بسیار کم و جزئی شروع شود و به درد بسیار شدید ختم شود. علامت دیگری که نشان میدهد درد مثانه ناشی از سیستیت است: سیکل ماهانه درد مثانه را وخیم تر می کند. سیستیت بینابینی بر اثر عفونت مجرای ادراری بو وجود نمی آید. البته اگر سیستیت داشته باشید و عفونت هم بگیرید علائم شما شدید تر خواهد شد. عوامل خاصی هستند که علائم را تشدید می کنند شامل استرس، تغییر در رژیم غذایی، آلرژی و مصرف داروهای خاص.

گزینه های درمانی برای سیستیت بینابینی شامل پاک سازی مثانه، مصرف داروهای خوراکی، درمان فیزیکی و تحریک الکتریکی اعصاب برای کاهش درد می شود اما درمان قطعی و شناخته شده خاصی وجود ندارد. در موارد بسیار شدید، زمانی که هیچ درمانی جواب نداده است، گاهی اوقات عمل جراحی هم یکی از گزینه هاست.

 

۳ تغییرات در دستگاه تناسلی:

درد مثانه در زنان می تواند ناشی از نازک شدن دیواره واژن باشد که به آن آتروفی گفته می شود و شایع ترین زمان بروز آن زمانی ست که یائسگی شروع می شود و دیگر به بافت های اطراف واژن استروژن نمی رسد. استروژن خوراکی تأثیری ندارد اما کرم های استروژن واژینال می تواند علائم را تسکین دهد. برای اینکه دلیل اصلی درد مثانه را تشخیص دهید باید با پزشک متخصص در این باره مشورت کنید.

 

۴ سرطان مثانه:

سرطان مثانه بسیار نادر است، مخصوصا در میان زنان. از میان تقریبا ۷۹۰۰۰ مورد تشخیص سرطان مثانه در آمریکا تنها تقریبا ۱۸۵۰۰ مورد زن هستند. شایع ترین علامت، وجود خون در ادرار است. بعضی زنان همچنین هنگام دفع ادرار احساس درد و سوزش هم دارند.

درمان سرطان مثانه شامل جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی می شود. اکثر افراد برای برداشتن تومور نیاز به جراحی خواهند داشت. در موارد بسیار شدید کل مثانه یا بخشی از آن خارج می شود.

 

تشخیص را به پزشک متخصص بسپارید؛ از تشخیص خودسرانه بپرهیزید

نکته ای که بسیار اهمیت دارد این است که بدانید رحم یا عضو دیگری در ناحیه لگنی موجب درد مثانه می شود یا خیر، چون این عضوها بسیار به مثانه نزدیک هستند. اختلالات کف لگنی، مثل سفتی یا اسپاسم عضلات لگنی، معمولا با درد مثانه شروع می شود و می تواند درد را تشدید هم بکند.

اگر هیچ یک از این عارضه ها در کار نیست ولی زنان همچنان درد مثانه دارند،  باید درمان لازم برای «سندروم درد مثانه» انجام شود یعنی عارضه هایی مربوط به مثانه که شامل عفونت و سرطان نمی شود.

نکته ضروری و مهم برای زنان این است: هرگز دلیل درد مثانه را خودتان تشخیص ندهید. تشخیص پزشکی و درمان مناسب این مشکل می تواند از لحاظ جسمی و روحی بسیار تسکین بخش و تأثیرگذار باشد.

آی.یو.دی و جلوگیری از سرطان

استفاده از IUD می تواند خطر سرطان دهانه رحم را کاهش دهد

محققان بر این باورند که IUD ها می توانند در بدن موجب تحریک پاسخ ایمنی شود که ویروس HPV انسانی را از بین ببرد – ویروسی که تقریبا تمام انواع سرطان دهانه رحم ناشی از آن است.

طبق تحقیقات اخیر، دستگاه ضدبارداری IUD خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را در زنان به میزان یک سوم کاهش می دهد.

می دانیم که وجود IUD در رحم موجب تحریک و بروز یک پاسخ ایمنی می شود و دقیقا همین پاسخ ایمنی به شکلی بسیار بسیار مؤثر اسپرم را می کشد و از رسیدن آن به تخمک جلوگیری می کند. بنابراین می توان گفت که IUD می تواند روی سایر پدیده های ایمنی در بدن هم تأثیرگذار باشد.

نتایج به دست آمده از این تحقیقات می تواند به طور بالقوه زندگی جوانانی که سنشان از واکسن HPV گذشته است نجات دهد. این واکسن ها تنها زمانی مؤثر هستند که زنان قبل از مواجهه با ویروس واکسینه شده باشند. به همین دلیل است که بهتر است دختران در سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی واکسینه شوند تا قبل از قرار گرفتن در معرض چنین ویروسی زمان کافی برای ایمنی سازی داشته باشند.

متأسفانه، ویروس HPV به قدری شایع و گسترده شده است که بسیاری از افراد با همان اولین ارتباط جنسی به آن دچار می شوند.

زنانی که در دهه های ۲۰، ۳۰، و ۴۰ زندگی خود واکسینه نشده اند دیگر مصونیتی در برابر HPV نخواهند داشت. این یعنی برای دهه های بعدی زندگی شان اپیدمی سرطان دهانه رحم همچنان تهدیدشان می کند.

با همه این تفاسیر، مطالعات تنها نشان دهنده آن بوده است که بین استفاده از IUD و کاهش ابتلا به سرطان دهانه رحم ارتباط وجود دارد. اما متخصصان زنان و زایمان قبل از اینکه به منظور محافظت بیماران شان در برابر سرطان دهانه رحم آن را توصیه کنند باید منتظر باشند تا نتایج قطعی این آزمایشات ارائه شود.

IUD وسیله ای T شکل است که داخل رحم قرار می گیرد تا از بارداری جلوگیری کند. این محصول دو نوع دارد: یک نوع آن از مس، نقره یا طلا ساخته شده است ولی نوع دیگر آن از جنس پلاستیک است و مقدار کمی هورمون زنانه پروژستین تولید می کند.

دانشمندان به این دلیل این نظریه را داده اند که IUD از طریق دستکاری سیستم ایمنی زنانه از بارداری جلوگیری می کند.

برای کار بیشتر روی این نظریه و اثبات آن، تیم پژوهشی شروع به انجام تحقیقات گسترده روی میزان استفاده از IUD و احتمال سرطانه دهانه رحم کرده اند. نتایج قطعی روی این وبسایت قرار خواهد گرفت.

هیستروکتومی؛ بله یا خیر؟

حقایقی در مورد هیستروکتومی 

 

  • زندگی جنسی شما به پایان نمی رسد. درست است که این عمل جراحی تأثیری طولانی مدت روی بدن شما می گذارد و زمان زیادی برای بهبود نیاز خواهید داشت، اما به این معنی نیست که دیگر قادر به نزدیکی نخواهید بود. اینکه چه مدت بعد از هیستروکتومی می توانید سکس داشته باشید در واقع بستگی به نوع هیستروکتومی دارد. اگر سرویکس همراه با رحم خارج نشده است، معمولا ۲ تا ۴ هفته برای بهیود و برقراری رابطه کافی است. اما اگر سرویکس هم خارج شده باشد، تقریبا ۶ هفته طول می کشد تا قسمت عقبی واژن بهبود پیدا کند و آماده شود.

 

  • هیستروکتومی هرگز درمانی برای اندومتریوز نیست. در واقع اندومترویز (عارضه ای که باعث انقباضات شدید ماهانه، درد مزمن و مقاربت دردناک می شود) با برداشتن یا خارج کردن رحم در مان نمی شود. از میان تمام گزینه های درمانی (که شامل مسکن های خاص و هورمون درمانی می شود)، هیستروکتومی ای که طی آن تخمدان ها نیز خارج می شوند درمان مناسبی نیست. جراحی هایی که از روش های غیرتهاجمی استفاده می کنند می توانند جزو گزینه های درمانی باشند و باعث شوند رحم حفظ شود.

 

  • الزاماً یائسه نخواهید شد. خیلی از بیماران انتظار دارند دچار گرگرفتگی، نوسانات خلقی و تعریق شبانه شوند و بعد از انجام این عمل خیلی به ندرت با این علائم رو به رو می شوند. افسانه ای که درباره هیستروکتومی رایج است این است که خانم ها بلافاصله بعد از آن وارد فاز یائسگی می شوند. شما بعد از خارج کردن رحم، پریود نخواهید شد و امکان بارداری نخواهید داشت. اما این موضوع الزاما به معنی یائسگی نیست. تنها کسانی که یائسه می شوند آنهایی هستند که تخمدان هایشان نیز خارج می شود و قبلا یائسه نبوده اند. اگر طی این عمل تنها رحم خارج شود، زمان طبیعی فرا رسیدن یائسگی تغییری نخواهد کرد.

 

  • هیستروکتومی می تواند شامل تخمدان ها نیز بشود. طی این عمل جراحی، پزشک ممکن است یکی یا هر دوی تخمدان ها و لوله های فالوپ را به همراه رحم خارج کند. تخمدان ها منبع تولید هورمون های زنانه استروژن و پروژسترون هستند که برای سلامت جنسی و ساختار استخوان ها حیاتی اند. از دست دادن هر دو تخمدان به این معنی است که به صورت ناگهانی تولید این هورمون ها نیز قطع می شود که اصطلاحاً به آن «یائسگی جراحی» گفته می شود. این قطع ناگهانی هورمون های زنانه می تواند علائم شدیدتری از یائسگی را به دنبال داشته باشد، مثل گرگرفتگی و کاهش تمایلات جنسی.

 

  • هورمون درمانی می تواند به بهبود تغییرات فیزیکی بعد از جراحی کمک کند. اگر در هیستروسکومی تخمدان ها نیز خارج شوند، باید با پزشک خود در مورد مزایا و مضرات استروژن درمانی مشورت کنید. بعد از خارج شدن تخمدان ها، استروژن درمانی می تواند علائم ناراحت کننده یائسگی را تا حد چشمگیری تسکین دهد. با این حال هورمون درمانی خوراکی می تواند باعث افزایش خطر سکته مغزی، لخته شدن خون و بیماری های قلبی شود، بنابراین مشورت با پزشک در این رابطه بسیار اهمیت دارد.

 

  • شاید گزینه های دیگری هم داشته باشید. بنا به وضعیت کنونی شما، شاید بتوان رحم را به نوعی حفظ کرد. جراحانی که هیستروکتومی انجام می دهند تقریبا در  ۹۰ درصد جراحی ها موارد جایگزین هم دارند. برای مثال فیبرویید می تواند از طریق فرآیند غیر جراحی به نام امبولیزاسیون شریان رحمی درمان شود که طی آن عروق خون رسان به فیبروم بسته می شود. گزینه دیگر میومکتومی است که در آن فیبروم ها خارج می شوند اما رحم سر جای خودش باقی می ماند. برای درمان خونریزی های شدید و غیر طبیعی، گزینه درمانی می تواند ابلیشن باشد که طی آن دیواره داخل رحم یا فریز می شود یا می سوزد. قبل از برنامه ریزی برای هیستروکتومی، با پزشک خود در مورد درمان های جایگزین مشورت کنید.

 

  • جراحی های کم تهاجمی تر می توانند جایگزین مناسب تری برای شما باشند. از پزشک خود در مورد جراحی های کم تهاجمی مثل لاپاراسکوپی مشورت بخواهید. البته این نوع جدیدتر از جراحی هم ملزم به بیهوشی کامل است اما در آن تنها از برش های بسیار کوچک استفاده می شود، در نتیجه خون کمتری از دست می رود و بیمار مدت زمان کمتری در بیمارستان بستری خواهد بود. در حال حاضر، جراحی های لاپاروسکوپیک ۴۵ درصد مواقع به جای هیستروسکومی استفاده می شوند. با این حال همه متخصصان زنان و زایمان آن را توصیه نمی کنند!!! دوره نقاحت پس از عمل کوتاه تر است و مشکلات کمتری در پی خواهد داشت. اگر پزشک بر این اصرار داشته باشد که شما کاندیدای مناسبی برای لاپاروسکوپی نیستید، از او بپرسید که آیا تخصص او جراحی های کم تهاجی است؟ اگر پاسخ او منفی بود، می تواند به این معنی باشد که او برای انجام اعمال جراحی جدیدتر مناسب نیست نه شما!

 

  • تکنیک مورسلاسیون هم خوب است هم بد! برای اینکه بتوان در طی یک عمل جراحی کم تهاجمی رحم را خارج کرد، جراحان این عضو را به قطعات کوچک می برند و از فرآیندی به نام مورسلاسیون استفاده می کنند. در گذشته، این فرآیند مورد انتقاد های فراوانی بود چراکه باورها بر این بود که ممکن است خطر پراکنده کردن سلول های سرطانی را در پی داشته باشد. در پاسخ به این نگرانی ها، محققان رویکردهای جدیدی را توسعه دادند که این روش را کارآمدتر کرد. در حال حاضر عقیده بسیاری از متخصصان بر این است که زنان بسیار زیادی به شکلی غیرضروری زیر بار جراحی باز می روند در حالی که مورسلاسیون گزینه بهتری به نظر می رسد. مورسلاسیون باعث سرطان نمی شود اما اگر شخص تحت عمل نوع خاصی از سرطان را داشته باشد امکان پراکنده کردن سلول های سرطانی از طریق مورسلاسیون وجود دارد. آگاهی از وجود سرطان قبل از مورسلاسیون امری بسیار ضروری و حیاتی است.

 

  • هیستروکتومی می تواند از برخی انواع سرطان جلوگیری کند. برای زنانی که اختلال ژنتیکی BRCA1 و BRCA2 دارند، خطر ابتلا به سرطان تخمدان بسیار بیشتر است. در حالی که تنها حدود ۱ درصد از زنان عادی دچار سرطان تخمدان می شوند، ۴۴ درصد از زنانی که BRCA1 دارند و ۱۷ درصد زنانی که BRCA2 دارند به این سرطان دچار می شوند. در برخی موارد، پس از انجام تست ژنتیکی، زنانی که اختلال BRCA1 و BRCA2 دارند ترجیح می دهند با هدف جلوگیری از سرطان هر دو تخمدان را از طریق جراحی خارج کنند که می تواند به صورت جداگانه یا همزمان با خارج کردن رحم انجام شود. مطالعات نشان می دهد که انجام این عمل خطر مرگ بر اثر سرطان تخمدان را تا ۸۰ درصد کاهش دهد.

 

  • بهبود جسمی و روحی بعد از هیستروکتومی زمان بر است. برای برخی افراد، ضربه روحی انجام هیستروکتومی زمان بیشتری برای بهبود یافتن می برد. احساس غم و فقدان بعد از عمل طبیعی است. اما مراقب بروز افسردگی باشید. اگر با بیخوابی، کم اشتهایی و احساس نا امیدی دست و پنجه نرم می کنید حتما به پزشک مراجعه کنید.

 

#زنان_زایمان #تسنیم_گستر #تجهیزات_پزشکی #زنان #زایمان #زنانه #زندگی_جنسی #سکس_لایف #هورمون #خونریزی #قاعدگی #پریود #سرطان # شیمی_درمانی #تخمدان #رحم #متخصص_زنان #ماما #مامایی #ژینکولوژی

پیشگیری از سرطان سینه

۸ راه برای جلوگیری از سرطان سینه

سرطان سینه. حتی خواندن همین دو کلمه هم خیلی از خانم ها را نگران می کند. که البته طبیعی هم هست. تقریبا همه یک نفر را می شناسند که با این بیماری درگیر بوده یا هست.

اما این روزها خبرهای خوبی هم در این رابطه شنیده می شود. درمان ها روز به روز کارآمدتر می شوند و در حال حاضر بیشتر از هر زمان دیگری راه های پیشگیری از این بیماری را می دانیم. این هشت گام ساده می تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه کمک کند. البته همه موارد برای همه خانم ها صدق نمی کند، اما روی هم رفته تأثیر بسیار زیادی خواهند داشت:

 

  • مراقب وزن خود باشید. داشتن اضافه وزن می تواند ریسک ابتلا به خیلی از سرطان ها را از جمه سرطان سرطان سینه بالا ببرد، مخصوصا بعد از یائسگی
  • از لحاظ فیزیکی فعال باشید. ورزش کردن برای داشتن سلامت عمومی برای هر فردی لازم است. خانم هایی که روزانه ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی دارند ریسک کمتری برای ابتلا به سرطان سینه دارند. ورزش مرتب همچنین یکی از بهترین راه ها برای کنترل وزن است.
  • میوه و سبزیجات بخورید و از مصرف بیش از حد الکل خودداری کنید. یک رژیم غذایی سالم می تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد. سعی کنید میوه و سبزیجات فراوان بخورید و مصرف الکل را به حد اقل برسانید.
  • سیگار نکشید. سیگاری ها و غیر سیگاری ها هر دو می دانند که سیگار تا چه حد برای سلامتی مضر است. علاوه بر پایین آوردن کیفیت زندگی و افزایش احتمال بیماری های قلبی، سکته مغزی و حداقل ۱۵ نوع سرطان (از جمله سرطان سینه) سیگار کشیدن همچنین باعث بوی بد دهان، پوسیدگی دندان و چین و چروک نیز می شود. به نظر می آید همین انگیزه مناسبی برای ترک سیگار باشد.
  • در صورت امکان شیر خود را به فرزندتان بدهید. این کار برای مدت یک سال یا بیشتر خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. همچنین برای کودکان نیز مزایای فراوانی دارد.
  • از مصرف قرص های ضدبارداری پرهیز کنید، مخصوصا اگر سن شما بالاتر از ۳۵ سال است یا اینکه سیگار می کشید. قرص های ضد بارداری مزایا و مضرات خودشان را دارند. هرچه یک زن جوان تر باشد این مضرات کمتر است. زنان با استفاده از قرص های ضد بارداری خطر ابتلا به سرطان سینه را در خود افزایش می دهند. البته با قطع مصرف این قرص ها این ریسک هم از بین می رود. خطر سکته قلبی و مغزی نیز با این قرص ها در ارتباط است مخصوصا اگر همزمان سیگار هم مصرف شود. از سوی دیگر، استفاده طولانی مدت می تواند مزایای قابل توجهی نیز داشته باشد که نباید نادیده گرفته شود، مثل کاهش خطر سرطان تخمدان، سرطان روده و سرطان رحم، علاوه بر همان تاثیر ضد بارداری های ناخواسته! اگر خیلی نگران این موضوع هستید، پرهیز از استفاده از قرص های ضد بارداری یکی از گزینه های پیشگیری است.
  • از هورمون درمانی بعد از یائسگی خودداری کنید. هورمون تراپی بعد از یائسگی نباید به مدت طولانی انجام شود تا بیماری های مزمن مثل پوکی استخوان و ناراحتی های قلبی به وجود نیاید. مطالعات نشان داده است که هورمون درمانی تأثیر دوجانبه دارد: افزایش خطر خیلی از بیماری ها و کاهش خطر بیماری های دیگر، و هم استروژن درمانی و هم استروژن پلاس پروژستین خطر سرطان سینه را افزایش می دهند. اگر زنان ملزم به انجام هورمون درمانی هستند، باید آن را در کوتاه ترین مدت ممکن انجام دهند. بهترین کسی که می تواند شما را از مضرات و مزایای هورمون تراپی بعد از یائسگی مطلع کند پزشک متخصص شماست.
  • مصرف تاموکسیفن و رالوکسیفن برای زنانی که بیشتر در خطر هستند. هرچند ممکن است کار درستی به نظر نیاید، اما مصرف داروهای تاموکسیفن و رالوکسیفن می تواند به طرز چشمگیری احتمال سرطان سینه را در زنانی که بیشتر در خطر هستند کاهش دهد. این داروهای بسیار قوی که مورد تأیید FDA هستند عوارض جانبی هم دارند، بنابراین برای هر کسی مناسب نیستند. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک خود مشورت کنید و ببینید آیا تاموکسیفن و رالوکسیفن برای شما مناسب هست یا خیر.

 

معاینات مرتب را فراموش نکنید.

بسیاری از مطالعات نشان داده است که معاینه سینه با ماموگرافی می تواند زندگی خیلی ها را نجات دهد. درست است که این کار از سرطان جلوگیری نمی کند، اما می توان از این طریق سرطان را در مراحل اولیه یعنی زمانی که قابل درمان تر است تشخیص داد. برای بسیاری از زنان ماموگرافی به شکل مرتب می تواند از سن ۴۰ سالگی شروع شود اما توصیه های خاص بسته به سن، میزان خطر و نظر پزشک متغیر است.

 

اگر سن شما بین ۴ تا ۴۴ سال است:

می توانید ماموگرافی را به طور سالانه انجام دهید. بسیار حائز اهمیت است که در مورد میزان خطر و مزایای ماموگرافی در این سنین با پزشک خود مشورت کنید.

 

اگر سن شما بین ۴۵ تا ۵۴ سال است:

ماموگرافی را به شکل سالانه انجام دهید.

 

اگر ۵۵ سال به بالا هستید:

ماموگرافی را یک سال در میان انجام دهید. البته محض احتیاط می توانید همان روال سالانه را هم پیش بگیرید.

 

با معاینه سینه در منزل مخصوصا با استفاده از دستگاه برست لایت می توانید هر گونه تغییری را در بافت و ظاهر سینه مشاهده کنید و سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

 

سایر عوامل خطرزا در رابطه با سرطان سینه:

متاسفانه عوامل خطرزای بسیار زیادی برای بالا بردن احتمال سرطان سینه وجود دارد که زنان هیچ کنترلی روی آنها ندارند. دانستن اینکه کدام یک در مورد شما صدق می کند به شما کمک می کند میزان خطر را در خود بدانید و سعی کنید آن را کاهش دهید. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک یا متخصص مشورت کنید. عوامل خطرزا عبارتند از:

  • سن بالا، مخصوصا ۶۰ سال به بالا
  • سابقه خانوادگی سرطان سینه
  • اولین پریود قبل از سن ۱۲ سالگی باشد
  • یائسگی در سن ۵۵ یا بالاتر
  • اولین زایمان بعد از ۳۵ سالگی باشد
  • بچه نداشتن
  • قد بسیار بلند
  • سینه های متراکم
  • سابقه بیماری های خوش خیم سینه (مثل هایپرپلازی آتیپیک)