درد مثانه؛ عفونت یا سرطان؟

دنبال این علائم باشید

 

یکی از رایج ترین نشانه های سرطان مثانه درد شدید است. این نوع سرطان زمانی اتفاق می افتد که سلول های داخل مثانه که مخزنی انعطاف پذیر و توخالی است بیش از حد رشد می کنند و در صورت عدم تشخیص به موقع به سایر اعضای بدن نیز سرایت می کنند.

پزشکان همچنان دلیل اصلی سرطان مثانه را نمی دانند. اما خیلی ها آن را به مسائلی مثل ساختار ژنتیکی، استعمال دخانیات، التهاب مزمن مثانه و مصرف داروهای خاص ارتباط می دهند (مثل پیوگلیتازون برای دیابت).

سرطان مثانه بسیار نادر است – سالانه تنها ۷۴۰۰۰ مورد جدید در ایلات متحده آمریکا تشخیص داده می شود و فقط ۱۸۰۰۰ مورد آن زنان هستند. بسیاری از اشکال مختلف سرطان مثانه در اوروتلیوم (بافت پوششی بینابینی) شروع می شوند و در لایه های دیگر رشد می کنند.

 

علائم رایج سرطان مثانه:

افرادی که سرطان مثانه دارند احتمالا علائم زیر را تجربه می کنند:

  • وجود خون در ادرار
  • تغییر رنگ ادرار (برای مثال، نارنجی، صورتی، قرمز تیره)
  • احساس سوزش هنگام دفع ادرار
  • احساس مکرر احتیاج به دفع ادرار، حتی هنگامی که مثانه پر نیست
  • عدم توانایی در دفع ادرار (یا دفع میزانی بسیار کم)
  • درد کمر به شکل نا متقارن
  • خستگی مفرط
  • کاهش وزن ناگهانی و بدون دلیل
  • درد لگن
  • باد کردگی پاها

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید و مطمئن شوید که نشانه های خطرناکی نیستند. عوامل بسیار زیاد دیگری هم وجود دارند که موجب درد در مثانه می شوند و الزاماً نشان دهنده سرطان نیستند.

 

چهار دلیل پنهان درد مثانه

 

از این علائم آگاه باشید

 

برای زنانی که از درد مثانه رنج می برند اولین تشخیص غالباً عفونت است – اما این تنها دلیل این درد نیست.

درد مثانه می تواند نشانگر هر چیزی از یک عفونت جزیی گرفته تا عارضه ای جدی مثل سرطان باشد. خبر خوب این است که سرطان مثانه بسیار نادر است و درد مثانه معمولا آن قدرها هم جدی نیست. اما این به این معنی نیست که زمانی که در ناحیه لگنی یا زیر شکمی احساس درد یا فشار کردید آن را نادیده بگیرید.

از کجا می فهمیم که درد این ناحیه نگران کننده است یا تنها نشان دهنده عارضه ای بی خطر است؟ به علائم دیگر خود توجه کنید، مخصوصا اگر علاوه بر درد مثانه، در ادرار خود خون مشاهده می کنید.

وقتی زنان درد مثانه دارند باید تحت نظارت پزشک ارزیابی شوند. این ارزیابی شامل تست عفونت مجرای ادرار (UTI)، سرطان مثانه و سایر عارضه های دیگر که در ادامه آمده اند می شود.👇

 

۱ عفونت مجرای ادراری (UTI) ، که در زنان شیوع بیشتری دارد:

عفونت مجرای ادرار که گاهی اوقات به آن عفونت مثانه هم گفته می شود، زنان را بیشتر از مردان مبتلا می کند و دلیل ساده و اصلی آن آناتومی بدن است.

مجرای ادراری زنان (urethra) به مناطقی از بدن که باکتری طبیعی دارند نزدیک تر است، مناطقی مثل واژن و مقعد. این ارگان همچنین بسیار کوتاه تر از مجرای ادراری مردان است. درد مثانه ناشی از عفونت مجرای ادرار در هر سنی اتفاق می افتد. درد مثانه در زنان جوان، علاوه بر تکرر ادرار و دفع دردناک آن، یکی از شایع ترین علائم عفونت مجرای ادرار است.

علائم در زنان مسن تر می تواند متغیر باشد، اما عموماً شامل درد عضلات، درد در ناحیه شکمی، خستگی مفرط و ضعف می شود.

مراجعه به پزشک بسیار حائز اهمیت است چراکه تجویز آنتی بیوتیک هایی مثل سیپروفلاکسوسین یا باکتریم معمولا می تواند این عفونت ها را از بین ببرد.

و اگرچه ممکن است این عفونت ها بدون درمان نیز از بین بروند، آنتی بیوتیک ها می توانند بهبود را سرعت ببخشند و علائم ناراحت کننده را زودتر از میان بردارند. نوشیدن مایعات بسیار زیاد و دفع ادرار به طور مرتب نیز می تواند به درمان این عفونت و ناراحتی ها کمک کند.

 

۲ سیستیت بینابینی (سندروم دردناک مثانه):

شمار بسیار زیادی از زنان با درد لگنی مربوط به سیستیت بینابینی زندگی می کنند، عارضه ای که در آن دیواره مثانه تحریک و ملتهب می شود. سیستیت بینابینی نوعی شدید از درد مثانه به حساب می آید.

ناراحتی مثانه ناشی از سیستیت بینابینی می تواند از حساسیت بسیار کم و جزئی شروع شود و به درد بسیار شدید ختم شود. علامت دیگری که نشان میدهد درد مثانه ناشی از سیستیت است: سیکل ماهانه درد مثانه را وخیم تر می کند. سیستیت بینابینی بر اثر عفونت مجرای ادراری بو وجود نمی آید. البته اگر سیستیت داشته باشید و عفونت هم بگیرید علائم شما شدید تر خواهد شد. عوامل خاصی هستند که علائم را تشدید می کنند شامل استرس، تغییر در رژیم غذایی، آلرژی و مصرف داروهای خاص.

گزینه های درمانی برای سیستیت بینابینی شامل پاک سازی مثانه، مصرف داروهای خوراکی، درمان فیزیکی و تحریک الکتریکی اعصاب برای کاهش درد می شود اما درمان قطعی و شناخته شده خاصی وجود ندارد. در موارد بسیار شدید، زمانی که هیچ درمانی جواب نداده است، گاهی اوقات عمل جراحی هم یکی از گزینه هاست.

 

۳ تغییرات در دستگاه تناسلی:

درد مثانه در زنان می تواند ناشی از نازک شدن دیواره واژن باشد که به آن آتروفی گفته می شود و شایع ترین زمان بروز آن زمانی ست که یائسگی شروع می شود و دیگر به بافت های اطراف واژن استروژن نمی رسد. استروژن خوراکی تأثیری ندارد اما کرم های استروژن واژینال می تواند علائم را تسکین دهد. برای اینکه دلیل اصلی درد مثانه را تشخیص دهید باید با پزشک متخصص در این باره مشورت کنید.

 

۴ سرطان مثانه:

سرطان مثانه بسیار نادر است، مخصوصا در میان زنان. از میان تقریبا ۷۹۰۰۰ مورد تشخیص سرطان مثانه در آمریکا تنها تقریبا ۱۸۵۰۰ مورد زن هستند. شایع ترین علامت، وجود خون در ادرار است. بعضی زنان همچنین هنگام دفع ادرار احساس درد و سوزش هم دارند.

درمان سرطان مثانه شامل جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی می شود. اکثر افراد برای برداشتن تومور نیاز به جراحی خواهند داشت. در موارد بسیار شدید کل مثانه یا بخشی از آن خارج می شود.

 

تشخیص را به پزشک متخصص بسپارید؛ از تشخیص خودسرانه بپرهیزید

نکته ای که بسیار اهمیت دارد این است که بدانید رحم یا عضو دیگری در ناحیه لگنی موجب درد مثانه می شود یا خیر، چون این عضوها بسیار به مثانه نزدیک هستند. اختلالات کف لگنی، مثل سفتی یا اسپاسم عضلات لگنی، معمولا با درد مثانه شروع می شود و می تواند درد را تشدید هم بکند.

اگر هیچ یک از این عارضه ها در کار نیست ولی زنان همچنان درد مثانه دارند،  باید درمان لازم برای «سندروم درد مثانه» انجام شود یعنی عارضه هایی مربوط به مثانه که شامل عفونت و سرطان نمی شود.

نکته ضروری و مهم برای زنان این است: هرگز دلیل درد مثانه را خودتان تشخیص ندهید. تشخیص پزشکی و درمان مناسب این مشکل می تواند از لحاظ جسمی و روحی بسیار تسکین بخش و تأثیرگذار باشد.

آی.یو.دی و جلوگیری از سرطان

استفاده از IUD می تواند خطر سرطان دهانه رحم را کاهش دهد

محققان بر این باورند که IUD ها می توانند در بدن موجب تحریک پاسخ ایمنی شود که ویروس HPV انسانی را از بین ببرد – ویروسی که تقریبا تمام انواع سرطان دهانه رحم ناشی از آن است.

طبق تحقیقات اخیر، دستگاه ضدبارداری IUD خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را در زنان به میزان یک سوم کاهش می دهد.

می دانیم که وجود IUD در رحم موجب تحریک و بروز یک پاسخ ایمنی می شود و دقیقا همین پاسخ ایمنی به شکلی بسیار بسیار مؤثر اسپرم را می کشد و از رسیدن آن به تخمک جلوگیری می کند. بنابراین می توان گفت که IUD می تواند روی سایر پدیده های ایمنی در بدن هم تأثیرگذار باشد.

نتایج به دست آمده از این تحقیقات می تواند به طور بالقوه زندگی جوانانی که سنشان از واکسن HPV گذشته است نجات دهد. این واکسن ها تنها زمانی مؤثر هستند که زنان قبل از مواجهه با ویروس واکسینه شده باشند. به همین دلیل است که بهتر است دختران در سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی واکسینه شوند تا قبل از قرار گرفتن در معرض چنین ویروسی زمان کافی برای ایمنی سازی داشته باشند.

متأسفانه، ویروس HPV به قدری شایع و گسترده شده است که بسیاری از افراد با همان اولین ارتباط جنسی به آن دچار می شوند.

زنانی که در دهه های ۲۰، ۳۰، و ۴۰ زندگی خود واکسینه نشده اند دیگر مصونیتی در برابر HPV نخواهند داشت. این یعنی برای دهه های بعدی زندگی شان اپیدمی سرطان دهانه رحم همچنان تهدیدشان می کند.

با همه این تفاسیر، مطالعات تنها نشان دهنده آن بوده است که بین استفاده از IUD و کاهش ابتلا به سرطان دهانه رحم ارتباط وجود دارد. اما متخصصان زنان و زایمان قبل از اینکه به منظور محافظت بیماران شان در برابر سرطان دهانه رحم آن را توصیه کنند باید منتظر باشند تا نتایج قطعی این آزمایشات ارائه شود.

IUD وسیله ای T شکل است که داخل رحم قرار می گیرد تا از بارداری جلوگیری کند. این محصول دو نوع دارد: یک نوع آن از مس، نقره یا طلا ساخته شده است ولی نوع دیگر آن از جنس پلاستیک است و مقدار کمی هورمون زنانه پروژستین تولید می کند.

دانشمندان به این دلیل این نظریه را داده اند که IUD از طریق دستکاری سیستم ایمنی زنانه از بارداری جلوگیری می کند.

برای کار بیشتر روی این نظریه و اثبات آن، تیم پژوهشی شروع به انجام تحقیقات گسترده روی میزان استفاده از IUD و احتمال سرطانه دهانه رحم کرده اند. نتایج قطعی روی این وبسایت قرار خواهد گرفت.

هیستروکتومی؛ بله یا خیر؟

حقایقی در مورد هیستروکتومی 

 

  • زندگی جنسی شما به پایان نمی رسد. درست است که این عمل جراحی تأثیری طولانی مدت روی بدن شما می گذارد و زمان زیادی برای بهبود نیاز خواهید داشت، اما به این معنی نیست که دیگر قادر به نزدیکی نخواهید بود. اینکه چه مدت بعد از هیستروکتومی می توانید سکس داشته باشید در واقع بستگی به نوع هیستروکتومی دارد. اگر سرویکس همراه با رحم خارج نشده است، معمولا ۲ تا ۴ هفته برای بهیود و برقراری رابطه کافی است. اما اگر سرویکس هم خارج شده باشد، تقریبا ۶ هفته طول می کشد تا قسمت عقبی واژن بهبود پیدا کند و آماده شود.

 

  • هیستروکتومی هرگز درمانی برای اندومتریوز نیست. در واقع اندومترویز (عارضه ای که باعث انقباضات شدید ماهانه، درد مزمن و مقاربت دردناک می شود) با برداشتن یا خارج کردن رحم در مان نمی شود. از میان تمام گزینه های درمانی (که شامل مسکن های خاص و هورمون درمانی می شود)، هیستروکتومی ای که طی آن تخمدان ها نیز خارج می شوند درمان مناسبی نیست. جراحی هایی که از روش های غیرتهاجمی استفاده می کنند می توانند جزو گزینه های درمانی باشند و باعث شوند رحم حفظ شود.

 

  • الزاماً یائسه نخواهید شد. خیلی از بیماران انتظار دارند دچار گرگرفتگی، نوسانات خلقی و تعریق شبانه شوند و بعد از انجام این عمل خیلی به ندرت با این علائم رو به رو می شوند. افسانه ای که درباره هیستروکتومی رایج است این است که خانم ها بلافاصله بعد از آن وارد فاز یائسگی می شوند. شما بعد از خارج کردن رحم، پریود نخواهید شد و امکان بارداری نخواهید داشت. اما این موضوع الزاما به معنی یائسگی نیست. تنها کسانی که یائسه می شوند آنهایی هستند که تخمدان هایشان نیز خارج می شود و قبلا یائسه نبوده اند. اگر طی این عمل تنها رحم خارج شود، زمان طبیعی فرا رسیدن یائسگی تغییری نخواهد کرد.

 

  • هیستروکتومی می تواند شامل تخمدان ها نیز بشود. طی این عمل جراحی، پزشک ممکن است یکی یا هر دوی تخمدان ها و لوله های فالوپ را به همراه رحم خارج کند. تخمدان ها منبع تولید هورمون های زنانه استروژن و پروژسترون هستند که برای سلامت جنسی و ساختار استخوان ها حیاتی اند. از دست دادن هر دو تخمدان به این معنی است که به صورت ناگهانی تولید این هورمون ها نیز قطع می شود که اصطلاحاً به آن «یائسگی جراحی» گفته می شود. این قطع ناگهانی هورمون های زنانه می تواند علائم شدیدتری از یائسگی را به دنبال داشته باشد، مثل گرگرفتگی و کاهش تمایلات جنسی.

 

  • هورمون درمانی می تواند به بهبود تغییرات فیزیکی بعد از جراحی کمک کند. اگر در هیستروسکومی تخمدان ها نیز خارج شوند، باید با پزشک خود در مورد مزایا و مضرات استروژن درمانی مشورت کنید. بعد از خارج شدن تخمدان ها، استروژن درمانی می تواند علائم ناراحت کننده یائسگی را تا حد چشمگیری تسکین دهد. با این حال هورمون درمانی خوراکی می تواند باعث افزایش خطر سکته مغزی، لخته شدن خون و بیماری های قلبی شود، بنابراین مشورت با پزشک در این رابطه بسیار اهمیت دارد.

 

  • شاید گزینه های دیگری هم داشته باشید. بنا به وضعیت کنونی شما، شاید بتوان رحم را به نوعی حفظ کرد. جراحانی که هیستروکتومی انجام می دهند تقریبا در  ۹۰ درصد جراحی ها موارد جایگزین هم دارند. برای مثال فیبرویید می تواند از طریق فرآیند غیر جراحی به نام امبولیزاسیون شریان رحمی درمان شود که طی آن عروق خون رسان به فیبروم بسته می شود. گزینه دیگر میومکتومی است که در آن فیبروم ها خارج می شوند اما رحم سر جای خودش باقی می ماند. برای درمان خونریزی های شدید و غیر طبیعی، گزینه درمانی می تواند ابلیشن باشد که طی آن دیواره داخل رحم یا فریز می شود یا می سوزد. قبل از برنامه ریزی برای هیستروکتومی، با پزشک خود در مورد درمان های جایگزین مشورت کنید.

 

  • جراحی های کم تهاجمی تر می توانند جایگزین مناسب تری برای شما باشند. از پزشک خود در مورد جراحی های کم تهاجمی مثل لاپاراسکوپی مشورت بخواهید. البته این نوع جدیدتر از جراحی هم ملزم به بیهوشی کامل است اما در آن تنها از برش های بسیار کوچک استفاده می شود، در نتیجه خون کمتری از دست می رود و بیمار مدت زمان کمتری در بیمارستان بستری خواهد بود. در حال حاضر، جراحی های لاپاروسکوپیک ۴۵ درصد مواقع به جای هیستروسکومی استفاده می شوند. با این حال همه متخصصان زنان و زایمان آن را توصیه نمی کنند!!! دوره نقاحت پس از عمل کوتاه تر است و مشکلات کمتری در پی خواهد داشت. اگر پزشک بر این اصرار داشته باشد که شما کاندیدای مناسبی برای لاپاروسکوپی نیستید، از او بپرسید که آیا تخصص او جراحی های کم تهاجی است؟ اگر پاسخ او منفی بود، می تواند به این معنی باشد که او برای انجام اعمال جراحی جدیدتر مناسب نیست نه شما!

 

  • تکنیک مورسلاسیون هم خوب است هم بد! برای اینکه بتوان در طی یک عمل جراحی کم تهاجمی رحم را خارج کرد، جراحان این عضو را به قطعات کوچک می برند و از فرآیندی به نام مورسلاسیون استفاده می کنند. در گذشته، این فرآیند مورد انتقاد های فراوانی بود چراکه باورها بر این بود که ممکن است خطر پراکنده کردن سلول های سرطانی را در پی داشته باشد. در پاسخ به این نگرانی ها، محققان رویکردهای جدیدی را توسعه دادند که این روش را کارآمدتر کرد. در حال حاضر عقیده بسیاری از متخصصان بر این است که زنان بسیار زیادی به شکلی غیرضروری زیر بار جراحی باز می روند در حالی که مورسلاسیون گزینه بهتری به نظر می رسد. مورسلاسیون باعث سرطان نمی شود اما اگر شخص تحت عمل نوع خاصی از سرطان را داشته باشد امکان پراکنده کردن سلول های سرطانی از طریق مورسلاسیون وجود دارد. آگاهی از وجود سرطان قبل از مورسلاسیون امری بسیار ضروری و حیاتی است.

 

  • هیستروکتومی می تواند از برخی انواع سرطان جلوگیری کند. برای زنانی که اختلال ژنتیکی BRCA1 و BRCA2 دارند، خطر ابتلا به سرطان تخمدان بسیار بیشتر است. در حالی که تنها حدود ۱ درصد از زنان عادی دچار سرطان تخمدان می شوند، ۴۴ درصد از زنانی که BRCA1 دارند و ۱۷ درصد زنانی که BRCA2 دارند به این سرطان دچار می شوند. در برخی موارد، پس از انجام تست ژنتیکی، زنانی که اختلال BRCA1 و BRCA2 دارند ترجیح می دهند با هدف جلوگیری از سرطان هر دو تخمدان را از طریق جراحی خارج کنند که می تواند به صورت جداگانه یا همزمان با خارج کردن رحم انجام شود. مطالعات نشان می دهد که انجام این عمل خطر مرگ بر اثر سرطان تخمدان را تا ۸۰ درصد کاهش دهد.

 

  • بهبود جسمی و روحی بعد از هیستروکتومی زمان بر است. برای برخی افراد، ضربه روحی انجام هیستروکتومی زمان بیشتری برای بهبود یافتن می برد. احساس غم و فقدان بعد از عمل طبیعی است. اما مراقب بروز افسردگی باشید. اگر با بیخوابی، کم اشتهایی و احساس نا امیدی دست و پنجه نرم می کنید حتما به پزشک مراجعه کنید.

 

#زنان_زایمان #تسنیم_گستر #تجهیزات_پزشکی #زنان #زایمان #زنانه #زندگی_جنسی #سکس_لایف #هورمون #خونریزی #قاعدگی #پریود #سرطان # شیمی_درمانی #تخمدان #رحم #متخصص_زنان #ماما #مامایی #ژینکولوژی

پیشگیری از سرطان سینه

۸ راه برای جلوگیری از سرطان سینه

سرطان سینه. حتی خواندن همین دو کلمه هم خیلی از خانم ها را نگران می کند. که البته طبیعی هم هست. تقریبا همه یک نفر را می شناسند که با این بیماری درگیر بوده یا هست.

اما این روزها خبرهای خوبی هم در این رابطه شنیده می شود. درمان ها روز به روز کارآمدتر می شوند و در حال حاضر بیشتر از هر زمان دیگری راه های پیشگیری از این بیماری را می دانیم. این هشت گام ساده می تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه کمک کند. البته همه موارد برای همه خانم ها صدق نمی کند، اما روی هم رفته تأثیر بسیار زیادی خواهند داشت:

 

  • مراقب وزن خود باشید. داشتن اضافه وزن می تواند ریسک ابتلا به خیلی از سرطان ها را از جمه سرطان سرطان سینه بالا ببرد، مخصوصا بعد از یائسگی
  • از لحاظ فیزیکی فعال باشید. ورزش کردن برای داشتن سلامت عمومی برای هر فردی لازم است. خانم هایی که روزانه ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی دارند ریسک کمتری برای ابتلا به سرطان سینه دارند. ورزش مرتب همچنین یکی از بهترین راه ها برای کنترل وزن است.
  • میوه و سبزیجات بخورید و از مصرف بیش از حد الکل خودداری کنید. یک رژیم غذایی سالم می تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد. سعی کنید میوه و سبزیجات فراوان بخورید و مصرف الکل را به حد اقل برسانید.
  • سیگار نکشید. سیگاری ها و غیر سیگاری ها هر دو می دانند که سیگار تا چه حد برای سلامتی مضر است. علاوه بر پایین آوردن کیفیت زندگی و افزایش احتمال بیماری های قلبی، سکته مغزی و حداقل ۱۵ نوع سرطان (از جمله سرطان سینه) سیگار کشیدن همچنین باعث بوی بد دهان، پوسیدگی دندان و چین و چروک نیز می شود. به نظر می آید همین انگیزه مناسبی برای ترک سیگار باشد.
  • در صورت امکان شیر خود را به فرزندتان بدهید. این کار برای مدت یک سال یا بیشتر خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. همچنین برای کودکان نیز مزایای فراوانی دارد.
  • از مصرف قرص های ضدبارداری پرهیز کنید، مخصوصا اگر سن شما بالاتر از ۳۵ سال است یا اینکه سیگار می کشید. قرص های ضد بارداری مزایا و مضرات خودشان را دارند. هرچه یک زن جوان تر باشد این مضرات کمتر است. زنان با استفاده از قرص های ضد بارداری خطر ابتلا به سرطان سینه را در خود افزایش می دهند. البته با قطع مصرف این قرص ها این ریسک هم از بین می رود. خطر سکته قلبی و مغزی نیز با این قرص ها در ارتباط است مخصوصا اگر همزمان سیگار هم مصرف شود. از سوی دیگر، استفاده طولانی مدت می تواند مزایای قابل توجهی نیز داشته باشد که نباید نادیده گرفته شود، مثل کاهش خطر سرطان تخمدان، سرطان روده و سرطان رحم، علاوه بر همان تاثیر ضد بارداری های ناخواسته! اگر خیلی نگران این موضوع هستید، پرهیز از استفاده از قرص های ضد بارداری یکی از گزینه های پیشگیری است.
  • از هورمون درمانی بعد از یائسگی خودداری کنید. هورمون تراپی بعد از یائسگی نباید به مدت طولانی انجام شود تا بیماری های مزمن مثل پوکی استخوان و ناراحتی های قلبی به وجود نیاید. مطالعات نشان داده است که هورمون درمانی تأثیر دوجانبه دارد: افزایش خطر خیلی از بیماری ها و کاهش خطر بیماری های دیگر، و هم استروژن درمانی و هم استروژن پلاس پروژستین خطر سرطان سینه را افزایش می دهند. اگر زنان ملزم به انجام هورمون درمانی هستند، باید آن را در کوتاه ترین مدت ممکن انجام دهند. بهترین کسی که می تواند شما را از مضرات و مزایای هورمون تراپی بعد از یائسگی مطلع کند پزشک متخصص شماست.
  • مصرف تاموکسیفن و رالوکسیفن برای زنانی که بیشتر در خطر هستند. هرچند ممکن است کار درستی به نظر نیاید، اما مصرف داروهای تاموکسیفن و رالوکسیفن می تواند به طرز چشمگیری احتمال سرطان سینه را در زنانی که بیشتر در خطر هستند کاهش دهد. این داروهای بسیار قوی که مورد تأیید FDA هستند عوارض جانبی هم دارند، بنابراین برای هر کسی مناسب نیستند. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک خود مشورت کنید و ببینید آیا تاموکسیفن و رالوکسیفن برای شما مناسب هست یا خیر.

 

معاینات مرتب را فراموش نکنید.

بسیاری از مطالعات نشان داده است که معاینه سینه با ماموگرافی می تواند زندگی خیلی ها را نجات دهد. درست است که این کار از سرطان جلوگیری نمی کند، اما می توان از این طریق سرطان را در مراحل اولیه یعنی زمانی که قابل درمان تر است تشخیص داد. برای بسیاری از زنان ماموگرافی به شکل مرتب می تواند از سن ۴۰ سالگی شروع شود اما توصیه های خاص بسته به سن، میزان خطر و نظر پزشک متغیر است.

 

اگر سن شما بین ۴ تا ۴۴ سال است:

می توانید ماموگرافی را به طور سالانه انجام دهید. بسیار حائز اهمیت است که در مورد میزان خطر و مزایای ماموگرافی در این سنین با پزشک خود مشورت کنید.

 

اگر سن شما بین ۴۵ تا ۵۴ سال است:

ماموگرافی را به شکل سالانه انجام دهید.

 

اگر ۵۵ سال به بالا هستید:

ماموگرافی را یک سال در میان انجام دهید. البته محض احتیاط می توانید همان روال سالانه را هم پیش بگیرید.

 

با معاینه سینه در منزل مخصوصا با استفاده از دستگاه برست لایت می توانید هر گونه تغییری را در بافت و ظاهر سینه مشاهده کنید و سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

 

سایر عوامل خطرزا در رابطه با سرطان سینه:

متاسفانه عوامل خطرزای بسیار زیادی برای بالا بردن احتمال سرطان سینه وجود دارد که زنان هیچ کنترلی روی آنها ندارند. دانستن اینکه کدام یک در مورد شما صدق می کند به شما کمک می کند میزان خطر را در خود بدانید و سعی کنید آن را کاهش دهید. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک یا متخصص مشورت کنید. عوامل خطرزا عبارتند از:

  • سن بالا، مخصوصا ۶۰ سال به بالا
  • سابقه خانوادگی سرطان سینه
  • اولین پریود قبل از سن ۱۲ سالگی باشد
  • یائسگی در سن ۵۵ یا بالاتر
  • اولین زایمان بعد از ۳۵ سالگی باشد
  • بچه نداشتن
  • قد بسیار بلند
  • سینه های متراکم
  • سابقه بیماری های خوش خیم سینه (مثل هایپرپلازی آتیپیک)

 

 

 

دیسمنوره یا همان قاعدگی دردناک

قاعدگی دردناک چیست؟

در کل، قاعدگی یا پریود به خونریزی معمولی واژینال گفته می شود که بخشی از سیکل ماهانه زنان است. بسیاری از زنان پریودهای دردناکی دارند که به آنها دیسمنوره هم می گویند. این درد اغلب اوقات بر اثر کرمپ یا انقباضات نواحی زیر شکم پیش می آید. ممکن است علائم دیگری هم وجود داشته باشد مثل کمر درد، حالت تهوع، اسهال و سردرد. باید توجه داشته باشید که درد پریود با PMS یا سندروم پیش از قاعدگی متفاوت است. علائم PMS نیز بسیار متفاوت هستند مثل اضافه وزن، نفخ، زودرنجی و تنش، و خستگی مفرط. PMS معمولا یک یا دو هفته قبل از شروع پریود آغاز می شود.

 

چه عواملی باعث پریود دردناک می شود؟

در کل دو نوع دیسمنوره وجود دارد: اولیه و ثانویه، و هر کدام اینها دلایل خود را دارند. دیسمنوره اولیه رایج ترین نوع درد پریود است. این دردی است که بر اثر عارضه های دیگر به وجود نمی آید. دلیلش هم معمولا وجود مقدار بسیار زیاد پروستاگلاندین است (واسطه های شیمیایی که در رحم تولید می شود). این مواد شیمیایی ماهیچه های رحم را منقبض و منبسط می کنند که همین باعث ایجاد کرمپ و درد می شود.

این نوع درد می تواند یک یا دو روز قبل از پریود شروع شود و معمولا چند روز ادامه دارد، و البته در برخی زنان این مدت زمان می تواند بیشتر هم باشد.

امکان وجود این دردها در سنین پایین تر بیشتر است و اغلب اوقات با افزایش سن درد کمتر می شود. همچنین ممکن است این دردها بعد از زایمان به طرز چشمگیری بهبود پیدا کنند.

دیسمنوره ثانویه معمولا در بزرگسالی بروز می کند. این مشکل در اثر عارضه هایی که رحم یا دیگر اندام تناسلی را تحت تأثیر قرار می دهند (مثل اندومتریوز و فیبروییدهای رحمی) به وجود می آیند. چنین دردی معمولا با گذشت زمان بدتر می شود و می تواند قبل از شروع پریود آغاز شود و تا انتهای آن ادامه پیدا کند.

 

برای این مشکل چه کار می توان کرد؟

برای تسکین درد قاعدگی می توانید راه های زیر را امتحان کنید:

  • از کمپرس آب گرم، پد حرارتی یا بطری آب گرم روی ناحیه شکمی استفاده کنید.
  • ورزش سبک انجام دهید.
  • دوش آب گرم بگیرید.
  • از تکنیک های ریلکسیشن مثل یوگا و مراقبه بهره ببرید.
  • همچنین می توانید از قرص های مسکن بدون استروئید و ضد التهاب (NSAID ها) مثل ایبوپروفن و ناپروکسن استفاده کنید. علاوه بر تسکین درد، NSAID ها میزان پروستاگلاندین های تولید شده در رحم را کاهش می دهند و تأثیر آنها را کم می کنند و در نتیجه کرمپ یا انقباض کم می شود. شما می توانید با شروع علائم یا آغاز پریود و به مدت چند روز از این داروها استفاده کنید. در صورت وجود زخم معده یا سایر مشکلات گوارشی مثل خونریزی و بیماری های کبدی از مصرف این داروها خودداری کنید. همچنین در صورت وجود حساسیت نسبت به آسپرین این داروها را مصرف نکنید. همیشه قبل از استفاده از هر نوع مسکن با پزشک خود مشورت کنید.
  • استراحت به میزان کافی و پرهیز از الکل و دخانیات می تواند مؤثر باشد.

فیبروم یا فیبروئید

فیبروئید رحمی

فیبروئید یا فیبروم تومورهایی هستند که در داخل رحم رشد می کنند. این تومورها معمولا سرطانی نیستند و خوش خیم به حساب می آیند.

 

دلایل:

فیبروئیدهای رحمی بسیار شایع هستند. از هر ۵ زن یک نفر در سنین باروری خود دچار این عارضه می شود. نیمی از تمام زنان تا سن ۵۰ سالگی این مشکل را دارند. فیبروئید در زنان زیر ۲۰ سال بسیار نادر است. این تومورها در زنان آفریقایی-آمریکایی نسبت به آسیایی ها خیلی بیشتر رخ می دهند.

هنوز دلیل به وجود آمدن فیبروئید برای کسی روشن نیست. تصور بر این است که این ضایعات بر اثر عوامل زیر به وجود بیایند:

 

فیبروئیدها می توانند به قدر کوچک باشند که برای دیدن آنها احتیاج به میکروسکوپ داشته باشید. اما می توانند خیلی هم بزرگ شوند. آنها می توانند تمام حفره رحم را پر کنند و وزنشان به جند کیلوگرم هم برسد. با اینکه این احتمال هست که فقط یک فیبروم شروع به رشد در رحم کند، اغلب اوغات بیش از یک فیبروم وجود دارد.

فیبروئید ها می توانند در این مناطق شروع به رشد کنند:

  • در دیواره عضلانی رحم (میومتر)
  • درست زیر سطح پوشاننده داخلی رحم (ساب موکوز)
  • درست زیر سطح پوشاننده خارجی رحم (ساب سروز)
  • روی یک ساقه بلند خارج از رحم یا داخل آن (پدانکوله)

انواع_فیبروم

علائم:

علائم شایع فیبروئید رحم عبارتند از:

  • خونریزی بین پریودها
  • خونریزی شدید در پریود، گاهی اوقات همراه با لخته خون
  • پریودهایی که بیشتر از حد معمول طول می کشند
  • احساس پر بودن یا فشار در ناحیه زیر شکم
  • درد در هنگام نزدیکی

اغلب اوقات، علیرغم وجود فیبروئیدها، هیچ علائمی نمایان نمی شود. پزشک شما می تواند با انجام تست های فیزیکی یا تست های دیگر به وجود آنها پی ببرد. اکثر اوقات، فیبروئیدها در زنانی که یائسه می شوند خود به خود کوچک می شوند و هیچ علائمی نشان نمی دهند. یک مطالعه اخیر نشان داده که حتی در زنانی که در دوره پیش یائسگی هستند فیبروئیدها کوچک می شوند.

 

درمان:

اینکه چه نوع درمانی بری شما انتخاب شود به موارد زیر بستگی دارد:

  • سن
  • سلامت عمومی
  • علائم
  • نوع فیبروئید
  • بارداری یا عدم بارداری
  • قصد بارداری در آینده

درمان فیبروئید می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • قرص های ضد بارداری برای کمک به کنترل پریودهای سنگین
  • تعبیه IUD هایی که هورمون آزاد می کنند تا درد و خونریزی های سنگین را کاهش دهد
  • ترانِگزامیک، نوعی اسید که میزان جریان خون را کاهش می دهد.
  • مکمل آهن برای جلوگیری از آنمی یا کم خونی در اثر پریود شدید
  • مسکن هایی مثل ایبوپروفن یا ناپروکسن برای تسکین انقباضات رحمی یا درد
  • هورمون درمانی برای کاهش اندازه فیبروئیدها (تنها برای مدتی کوتاه انجام می شود)
  • مراقبت منظم (انجام اولتراسوند و آزمایشات لگنی هر چند وقت یک بار برای بررسی میزان رشد فیبروم ها)

 

عمل هایی که برای درمان فیبروئیدها وجود دارند عیارتند از:

  • هیستروسکوپی (این فرآیند می تواند فیبروئیدهای داخل رحم را خارج کند)
  • آمبولیزاسیون رحم (این فرآیند منبع خونرسانی به فیبروئید را قطع می کند و در نتیجه فیبروم کوچک می شود و از بین می رود. این می تواند گزینه خوبی برای افرادی باشد که نمی خواهند جراحی کنند و قصد بارداری ندارند.)
  • میومکتومی (این عمل جراحی فیبروئید ها را از داخل رحم خارج می کند. این گزینه خوبی برای کسانی است که قصد دارند بچه دار شوند. این عمل موجب جلوگیری از رشد مجدد فیبروئیدها نمی شود.)
  • هیستروسکومی (این عمل جراحی رحم را به طور کامل خارج می کند. این می تواند گزینه مناسبی برای کسانی باشد که قصد بچه دار شدن ندارند، داروها روی آنها تأثیری نداشته و عمل دیگری روی آنها پاسخ نخواهد داد.)

نکته:

اگر فیبروئید دارید و لی علائمی وجود ندارد، به درمان احتیاجی نیست.

اگر فیبروئید دارید، ممکن است در صورت بارداری اندازه آنها بیشتر شود و رشد کنند. دلیل این اتفاق افزایش جریان خون و سطح استروژن در بدن است. فیبروئیدها معمولا پس از زایمان به اندازه قبلی خود باز می گردند.

 

معاینه سینه

معاینه سینه ها توسط خود فرد

معاینه سینه ها توسط خود خانم ها کاری است که زنان می توانند در منزل انجام دهند تا متوجه وجود هر گونه تغییر یا مشکل در بافت سینه شوند. بسیاری از زنان بر این باورند که انجام این کار تأثیر بسزایی در حفظ سلامتی آنها دارد. پزشکان نیز معتقدند هرچند این معاینات راه نهایی و دقیق تشخیص سرطان سینه و نجات جان افراد نیستند، اما انجام مرتب آنها به صورت ماهانه می تواند مؤثر باشد.

بهترین زمان برای معاینه ماهانه در منزل، تقریبا ۳ تا ۵ روز بعد از شروع پریود است. هر ماه در یک زمان مشخص و یکسان این کار را انجام دهید. در این زمان از ماه سینه ها آمادگی بیشتری برای معاینه شدن دارند.

اگر به یائسگی رسیده اید، هر ماه در یک روز یکسان این معاینه را انجام دهید.

برای شروع، به پشت دراز بکشید. این حالت برای معاینه کامل بافت سینه با دست مناسب تر است.

  • دست راست خود را زیر سرتان قرار دهید. با دو انگشت میانی دست چپ به آرامی و در عین حال با کمی فشار با حرکاتی دورانی و کوچک تمام سینه راست را بررسی کنید.
  • در قدم بعدی، یا بنشینید یا بایستید. به زیر بغل خود دست بزنید. چراکه بافت سینه تا آنجا هم ادامه دارد.
  • به آرامی نوک سینه را فشار دهید و ببینید ترشحی وجود دارد یا خیر. همین کار را با سینه سمت چپ انجام دهید.
  • یکی از الگوهای نمایش داده شده در تصویر را دنبال کنید تا مطمئن شوید تمام بافت سینه را معاینه کرده اید.

معاینه_سینه

سپس دست هایتان را کنار بدنتان قرار دهید و مستقیماً در آینه به سینه های خود نگاه کنید.

  • بررسی کنید که در بافت پوست تغییراتی مثل فرورفتگی، برآمدگی، چروکیدگی یا حالتی مثل پوست پرتقال وجود دارد یا خیر
  • همچنین به شکل و حالت هر دو سینه توجه کنید
  • ببینید که آیا نوک سینه به داخل فرو رفته یا خیر

دست هایتان را بالای سر ببرید و همین کارها را دوباره انجام دهید.

هدف از معاینه به این روش این است که به شکل کنونی و بافت سینه خود عادت کنید تا در صورت بروز هرگونه تغییری به راحتی متوجه آن شوید که در این صورت باید فوراً به پزشک متخصص مراجعه کنید.

روش دیگر و دقیق تر و مؤثر تر در معاینه سینه در منزل استفاده از دستگاه برست لایت است. استفاده از این دستگاه برای پزشکان مکمل مناسبی برای روش TOUCH می­باشد که دقت در تشخیص را بالا می­برد.

 

برست_لایت

 

صفحه شیشه ای دستگاه به پوست حساس است و پس از چند لحظه که روی پوست قرار میگیرد نور بیشتری پخش میکند لذا لازم است در طول چکاپ دستگاه به طور کامل در تماس با بدن قرار گیرد. برای راحتی حرکت دستگاه بر روی پوست می توان از ژل هایی که ترجیحا بر پایه ی آب (لوبریکانت) هستند استفاده‌ کرد.
اتاق نسبتا‌ تاریکی را ‌انتخاب‌کنید و در‌مقابل‌ آینه‌ای بایستید و دستگاه‌ را‌ در‌ تماس‌کامل‌ به‌ زیر یکی از سینه های خود قرار دهید. نور دستگاه را مناسب با فشردگی بافت سینه خود تنظیم کنید، بافت سینه خود را از سمت زیر بغل تا سمت قفسه سینه با چرخش دستگاه به چپ و راست مشاهده نمایید به طوری که رگهای سینه را به رنگ تیره و سایر قسمتها را به رنگ قرمز رنگ (همان نور دستگاه) ببینید. در صورت مشاهده نقاط بسیار تیره فشرده (نشانه های رگزایی) و یا تیرگی پراکنده در سینه خود لازم است به پزشک مراجعه نمایید.

 

نور_برست_لایت

 

 

سرطان تخمدان

سرطان تخمدان

این سرطان در تخمدان ها آغاز می شود. تخمدان ها اعضای دستگاه تناسلی زنان هستند که تولید تخمک را بر عهده دارند.

 

دلایل:

سرطان تخمدان پنجمین سرطان شایع در بین زنان است و بیشتر از سرطان های دیگری که مربوط به دستگاه تولید مثل است منجر به مرگ می شود.

دلیل بروز سرطان تخمدان ناشناخته است.

به هر حال خطر ابتلا به سرطان تخمدان می تواند شامل هر یک از موارد زیر باشد:

  • هرچه تعداد فرزندان یک زن کمتر باشد و یا سن زایمان او بسیار بالا باشد
  • زنانی که سرطان سینه داشته اند و یا سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان سینه یا تخمدان دارند (به دلیل نقص در ژن های BRCA1 و BRCA2)
  • زنانی که تنها داروی جایگزین استروژن را (بدون پروژسترون) به مدت ۵ سال یا بیشتر استفاده می کنند. با این حال، قرص های جلوگیری از بارداری می تواند خطر ابتلا را کاهش دهد.
  • داروهای مربوط به باروری
  • زنان مسن تر بیشترین خطر ابتلا را دارند. اکثر موارد مرگ و میر بر اثر سرطان تخمدان در زنان ۵۵ سال به بالا رخ می دهد.

 

علائم:

علائم سرطان تخمدان اغلب مبهم است. زنان و حتی دکترهایشان این علائم را با علائم بیماری های دیگر اشتباه می گیرند. زمانی که سرطان تشخیص داده می شود، معمولا دیگر کار از کار گذشته است و تومور از تخمدان ها هم پیشروی کرده است.

اگر علائم زیر را به صورت روزانه و بیشتر از چند هفته دارید، به پزشک مراجعه کنید:

  • نفخ یا باد کردن ناحیه شکم
  • مشکل در غذا خوردن یا به سرعت سیر شدن
  • درد در ناحیه لگن یا نواحی شکمی. ممکن است در این بخش ها احساس سنگینی کنید.

در سرطان تخمدان، علائم دیگر نیز امکانپذیر هستند، اما این علائم در زنانی که سرطان ندارند هم مشاهده می شود:

  • سیکل های قاعدگی نامنظم
  • علائم گوارشی، مثل بی اشتهایی، سوء هاضمه، حالت تهوع و استفراغ، یبوست و نفخ شدید
  • کمر دردی که دلیل خاصی ندارد و با گذشت زمان وخیم تر می شود
  • خونریزی واژینال بین هر پریود
  • کاهش یا افزایش وزن

علائم دیگری که می تواند بروز کند:

  • افزایش رشد موهای زائد که تیره و ضخیم هستند
  • نیاز ناگهانی به دفع ادرار
  • افزایش تعداد دفعات دفع ادرار

 

درمان:

برای درمان تمام مراحل سرطان تخمدان از جراحی استفاده می شود. برای مراحل اولیه تر، عمل جراحی می تواند تنها راه درمانی باشد. در جراحی ممکن است هر دو تخمدان و لوله های فالوپ، رحم یا اعضای دیگر درون شکم یا لگن خارج شود.

شیمی درمانی بعد از جراحی انجام می شود تا سلول های سرطانی باقیمانده را درمان کند. شیمی درمانی همچنین برای زمانی که سرطان مجدداً بر میگردد استفاده می شود.

خیلی به ندرت از رادیوتراپی برای درمان استفاده می شود.

بعد از جراحی و شیمی درمانی، حتما با پزشک خود در ارتباط باشید و بدانید برای انجام آزمایشات مربوطه هر چند وقت باید به او مراجعه کنید.

 

انقباضات ماهانه یا کرمپ

چگونه انقباضات ماهانه را تسکین بدهیم؟

 

 

  • حمام آب گرم را در اولویت قرار دهید. می توانید از پد یا کمپرس آب گرم نیز استفاده کنید.
  • محل درد را آرام ماساژ دهید.
  • برای دور روز از آسپرین، ایبوپروفن، یا ناپروکسن استفاده کنید. برای اطمینان بیشتر به طریقه مصرف درج شده روی بسته بندی داروها مراجعه کنید.
  • از نوشیدن الکل و کافئین بپرهیزید.
  • تا جایی که می توانید استراحت کنید.
  • هر زمانی که احساس آمادگی کردید ورزش کنید.
  • از پزشک خود در مورد استفاده از مکمل های منیزیم مشورت بخواهید.

 

ویدیو از سایت: Webmd.com