نوشته‌ها

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ در لوله هایی که تخمدان ها را به رحم وصل می کنند گسترش پیدا می کند.

  • بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را درگیر می کنند غالبا از سایر اعضای بدن به اینجا رسیده اند
  • در ابتدا، زنان ممکن است علائم مبهمی داشته باشند مثل ناراحتی در ناحیه شکمی یا نفخ؛ یا اینکه هیچ علامتی نداشته باشند
  • به منظور بررسی وجود ناهنجاری، از توموگرافی کامپیوتری (برش نگاری یا همان تصویربرداری ۳ بعدی) استفاده می شود
  • معمولا رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ، غدد لنفاوی مجاور و بافت های اطراف تخلیه می شود و سپس شیمی درمانی انجام می شود

 

کمتر از ۱ درصد سرطان های زنان مربوط به لوله فالوپ می شود. سرطانی که از ابتدا در خود لوله های فالوپ شروع شود بسیار نادر است. بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را تحت تأثیر قرار می دهند در جایی دیگر از بدن شروع شده اند.

 

عوامل خطرزا در مورد سرطان لوله فالوپ عبارتند از:

  • سن بالا
  • التهاب طولانی مدت لوله های فالوپ (سالپینگیتیس مزمن)
  • نازایی

 

بیش از ۹۵ درصد از سرطان های لوله های فالوپ بدخیم (آدنوکارسینوم/غده ای) هستند که از سلول ها غده ای گسترش پیدا می کنند. بخش کمی از آنها سارکوما (بافت همبند) هستند که از بافت های متصل گسترش پیدا می کنند.

سرطان لوله فالوپ بسیار شبیه به سرطان تخمدان منتشر می شود:

  • مستقیما به نواحی اطراف
  • از طریق ریختن سلول های سرطانی به داخل حفره شکمی
  • از طریق دستگاه لنفاوی به سمت بخش های لگنی، شکمی و نهایتا بخش های دورتری از بدن

 

مراحل بیماری:

طبق میزان پیشروی این سرطان، پزشکان آن را به مراحل زیر دسته بندی کرده اند:

  • مرحله ۱: سرطان در یک یا هر دو لوله فالوپ شروع شده است
  • مرحله ۲: سرطان به بافت های مجاور پیشروی کرده است اما هنوز در لگن مانده (یعنی جایی که اعضای تناسلی داخلی، مثانه و روده وجود دارد)
  • مرحله ۳: سرطان از لگن هم فراتر رفته و به گره های لنفاوی یا اعضای شکمی رسیده است (مثل سطح کبد)
  • مرحله ۴: سرطان به اعضای دورتر بدن هم سرایت کرده است

 

دلایل:

پزشکان هنوز به درستی نمی دانند دلیل اصلی سرطان لوله فالوپ چیست. با این حال اگر موارد زیر در مورد شما صدق می کند احتمال بیشتری برای ابتلا به آن دارید:

  • هرگز بچه به دنیا نیاورده اید
  • هرگز شیر نداده اید
  • هرگز از قرص های ضدبارداری استفاده نکرده اید

داشتن اقوام نزدیک (مادر، خواهر، دختر) که به سرطان تخمدان یا سینه مبتلا بوده اند نیز ریسک را بالا می برد. یکی از نظریه ها بر آن است که عفونت های طولانی مدت مجاری تناسلی می تواند در تحریک این سرطان مؤثر باشد. اما این فرضیه هنوز ثابت نشده است. سرطان لوله فالوپ در هر سنی امکان بروز دارد، اما بیشتر در زنانی که در ۵۰ یا ۶۰ سالگی هستند رخ می دهد. داشتن یک یا چند تا از عوامل خطرزا دلیل بر این نمی شود که حتما به این سرطان مبتلا شوید. با این حال بهتر است در مورد احتمال آن با پزشک خود مشورت کنید.

 

 

علائم:

برخی زنان هیچ علامتی ندارند. اما در صورت وجود، این علائم عبارتند از:

  • درد و ناراحتی در ناحیه شکمی
  • نفخ
  • خونریزی واژینال زمانی که پریود نیستید – برای مثال، زمانی که دیگر یائسه شده اید
  • ترشحات واژینال سفید، بی رنگ، یا صورتی
  • احساس درد و فشار در زیر شکم یا لگن
  • وجود برآمدگی یا بادکردگی در زیر شکم (در این حالت، حفره شکمی پر از مایع می شود که به آن آب آوردن شکم یا آسیت می گویند)

عارضه های دیگری هم هستند که می توانند علائم بالا را نشان دهند. اگر آنها را دارید به این معنی نیست که حتما سرطان دارید. اما برای اطمینان بیشتر با پزشک خود مشورت کنید.

 

تشخیص

پزشک شما ابتدا در مورد علائم و سوابق پزشکی و خانوادگی شما سوالاتی می پرسد. سپس به آرامی شکم شما را فشار می دهد تا از جود برآمدگی، توده یا نقطه ای که حساس تر است مطمئن شود. ممکن است یک یا چند تا از آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • معاینه لگنی. پزشک یک وسیله به نام اسپکولوم را داخل واژن می کند تا با باز کردن دهانه آن دید بهتری داشته باشد. سپس سرویکس را مشاهده و رحم، تخمدان ها، و لوله های فالوپ را معاینه می کند.

شاید آزمایش پاپ اسمیر هم انجام دهید. در طی این تست، پزشک یک وسیله نازک را داخل سرویکس می کند و نمونه برداری انجام می دهد تا از وجود سرطان مطمئن شود.

  • اولتراسوند. این تست از امواج صوتی با انرژی بالا استفاده می کند تا شکلی دقیق از لوله های فالوپ و سایر اعضای لگنی تشکیل دهد. آزمایش اولتراسوند می تواند با استفاده از پروب خارج از شکم انجام شود. یااینکه پروب واژینال داخل واژن شود که به آن اولتراسوند ترانس واژینال می گویند.
  • سی تی اسکن (توپوگرافی کامپیوتری). در این تست از اشعه X قوی استفاده می شود که تصاویر بسیار دقیق تری از داخل بدن تهیه می کند.
  • ام آر آی (MRI). در این تست از امواج قوی رادیویی و مغناطیسی استفاده می شود تا از لوله های فالوپ و سایر ساختارهای داخل بدن تصویربرداری شود.
  • بیوپسی. پزشک یک نمونه از سلول های داخل لوله های فالوپ را بر می دارد. یک تکنسین در آزمایشگاه از طریق میکروسکوپ به این نمونه ها نگاه می کند تا از سرطانی بودن آنها مطمئن شود.
  • تست CA125. سرطان لوله فالوپ باعث آزاد شدن پروتئینی به نام CA125 می شود که خود را در خون نشان می دهد. داشتن میزان بالایی از پروتئین CA125 الزاما نشان دهنده داشتن سرطان نیست. عارضه های مثل فیبروئید یا بارداری یا مشکلات دیگر هم می توانند سطح CA125 را افزایش دهند. برای تشخیص صحیح تر باید آزمایشات دیگری نیز انجام دهید.

 

درمان

درمان اصلی سرطان لوله فالوپ عمل جراحی است. اینکه چه نوع جراحی مناسب باشد بستگی به مرحله پیشرفت سرطان دارد (اندازه آن و اینکه به کدام یک از اعضای بدن سرایت کرده است).

سالپنگو اوفورکتومی: یک یا هر دو لوله فالوپ و تخمدان ها را خارج می کند. این عمل برای مرحله ابتدایی سرطان لوله فالوپ استفاده می شود.

هیستروکتومی کامل: رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ را خارج می کند.

ممکن است بعد از انجام عمل جراحی، بیمار تحت شیمی درمانی هم برود تا اگر سلول سرطانی باقی مانده نیز از بین برود. شیمی درمانی از قرص های قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

گاهی اوقات قبل از جراحی، از رادیوتراپی استفاده می شود تا تومور کوچکتر شود و خارج سازی آن آسان تر باشد. رادیوتراپی از اشعه X بسیار قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

دارو درمانی بخش مهم دیگری از درمان سرطان است. بسیار اهمیت دارد که علاوه بر داروهای مربوطه، فکری برای درد، فشارهای عاطفی و مسائل دیگر مربوط به سرطان هم که روی کیفیت زندگی تأثیر می گذارند بکنید.

 

بارداری پس از سرطان لوله فالوپ

اگر هنوز در سال های باروری خود هستید و به این سرطان دچار شده اید، درمان های مربوط به این مشکل می تواند روی باروری شما تأثیرگذار باشد. عمل جراحی که تخمدان ها، لوله های فالوپ و رحم را خارج می کند می تواند باردار شدن در آینده را بسیار دشوار کند. شیمی درمانی نیز می تواند به به این اعضای بدن صدمه بزند و شما را دچار یائسگی زودرس کند. با این حال هنوز هم امکان باردار شدن بعد از درمان سرطان لوله های فالوپ وجود دارد. حتی اگر هر دو تخمدان خارج شده اند، شما می توانید قبل از جراحی تخمک های خود را فریز کنید و در آینده باردار شوید.

اگر قصد بارداری در آینده را دارید قبل از انجام درمان با پزشک خود مشورت کنید. در این صورت شاید پزشک بتواند برای حفظ قابلیت بارداری شما اقداماتی انجام دهد.

 

 

آتروفی واژن

آتروفی واژن

 

بررسی اجمالی

آتروفی واژن (atrophic vaginitis) به معنی نازک شدن، خشک شدن و التهاب دیواره واژن به دلیل کمبود استروژن در بدن است. آتروفی واژینال معمولا بعد از یائسگی اتفاق می افتد.

برای بسیاری از زنان، آتروفی واژینال نه تنها نزدیکی را دردناک می کند بلکه منجر به مشکلات ادراری هم می شود. به دلیل ارتباط ذاتی علائم واژینال و ادراریِ این عارضه، متخصصین تصمیم گرفته اند که نام صحیح تر برای این مشکل می تواند «سندروم ادراری-تناسلی یائسگی» باشد. برای این عارضه درمان های ساده و مؤثری وجود دارد. کاهش سطح استروژن باعث ایجاد تغییراتی در بدن می شود، اما به این معنی نیست که مجبور هستید تا ابد با این مشکلات دست و پنجه نرم کنید.

 

علائم

  • خشکی واژن
  • سوزش واژن
  • ترشحات واژینال
  • خارش ناحیه تناسلی
  • احساس سوزش همراه با دفع ادرار
  • احساس مکرر برای دفع ادرار
  • عفونت مجرای ادراری
  • بی اختیاری ادراری
  • خونریزی ملایم بعد از ارتباط جنسی
  • درد و ناراحتی در هنگام مقاربت
  • کاهش رطوبت واژن در هنگام فعالیت جنسی
  • کوتاه و تنگ شدن کانال واژن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

برحسب تخمین، تقریبا نیمی از زنانی که یائسه می شوند سندروم ادراری-تناسلی یائسگی را تجربه می کنند، هرچند تنها تعداد کمی از آنها به سراغ درمان می روند. خیلی از زنان تسلیم این علائم می شوند، یا اینکه به دلیل خجالت، این موضوع را با پزشک در میان نمی گذارند.

اگر حتی بعد از استفاده از لوبریکانت های پایه آب همچنان سکس دردناکی دارید، به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم واژینال دارید، مثل خونریزی غیرطبیعی، ترشح، سوزش یا التهاب و تورم، حتما یک متخصص زنان را ویزیت کنید.

 

دلایل

این عارضه به دلیل کاهش تولید استروژن به وجود می آید. استروژن کمتر باعث می شود بافت های واژن نازک تر، خشک تر، کم ارتجاعی تر و شکننده تر شوند.

کاهش سطح استروژن می تواند به دلایل زیر رخ بدهد:

  • بعد از یائسگی
  • در دوران پیش یائسگی
  • بعد از عمل جراحی که طی آن هر دو تخمدان خارج می شود (یائسگی جراحی)
  • بعد از رادیوتراپی لگن به دلیل سرطان
  • بعد از شیمی درمانی برای سرطان
  • به عنوان یکی از عوارض جانبی درمان هورمونی سرطان سینه

علائم این مشکل می توانند از همان سالهای ابتداییِ قبل از یائسگی شروع شوند و شما را آزار دهند یا اینکه حتی سالها بعد از یائسگی هم مشکلی ایجاد نکنند. با اینکه مشکلی بسیار رایج است، تمام زنان یائسه آن را تجربه نمی کنند. فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به داشتن بافت واژینال سالم کمک کند.

 

عوامل خطرزا

عوامل خاصی هستند که می توانند روی این مشکل تأثیرگذار باشند.

  • سیگار کشیدن. سیگار کشیدن روی جریان خون تأثیر می گذارد و در نتیجه واژن و بافت های دیگر به اندازه کافی اکسیژن دریافت نمی کنند. سیگار کشیدن همچنین تأثیرات طبیعی استروژن داخل بدن را کاهش می دهد. به علاوه، زنانی که سیگار می کشند معمولا زودتر یائسه می شوند.
  • عدم داشتن زایمان طبیعی (واژینال). محققان به این نتیجه رسیده اند که زنانی که هیچ گاه زایمان واژینال نداشته اند احتمال بیشتری برای ابتلا به آتروفی واژن دارند.
  • عدم وجود فعالیت جنسی. فعالیت جنسی، با یا بدون شریک جنسی، جریان خون را افزایش می دهد و بافت های واژینال را انعطاف پذیرتر می کند.

 

مشکلات مرتبط

سندروم ادراری-تناسلی یائسگی خطر این مشکلات را بالا می برد:

  • عفونت های واژینال. تغییرات در تعادل اسیدی واژن احتمال بروز عفونت های واژینال (واژینیتیس) را بیشتر می کند.
  • مشکلات ادراری. تغییرات ادراری مرتبط با این مشکل می توانند دردسرساز باشند. ممکن است شاهد تکرر ادرار یا ضرورت دفع ادرار یا سوزش به هنگام دفع باشید. برخی زنان دچار عفونت مجرای ادرار یا بی اختیاری می شوند.

 

پیشگیری

فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به طور چشمگیری از این موضوع جلوگیری کند. فعالیت جنسی جریان خون را در واژن افزایش می دهد که باعث سالم ماندن بافت های واژینال می شود.

 

تشخیص

تشخیص سندروم ادراری-تناسلی یائسگی شامل موارد زیر می شود:

  • معاینه لگنی که در طی آن پزشک با استفاده از دست اعضای لگنی را بررسی می کند و از طریق دیداری ناحیه تناسلی، واژن و سرویکس را معاینه می کند. در طی معاینه لگنی، پزشک همچنین به دنبال نشانه های پرولاپس اعضای لگنی می گردد – مثل برآمدگی هایی در دیواره واژن به دلیل فشار اعضای لگنی مثل مثانه یا روده یا کش آمدن بافت های حمایت کننده رحم.
  • تست ادرار که شامل جمع آوری و آنالیز ادرار می شود (البته در صورتی که علائم ادراری وجود داشته باشد)
  • تست تعادل اسید. این تست شامل نمونه برداری از مایعات واژینال یا قرار دادن یک کاغذ مخصوص در واژن برای سنجش میزان تعادل اسیدیته (pH) واژن

 

درمان

برای درمان این عارضه پزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که شما ابتدا:

  • از مرطوب کننده واژینال استفاده کنید تا کمی از رطوبت از دست رفته نواحی واژینال بازگردانده شود. باید هر دو تا سه روز از مرطوب کننده استفاده کنید. تأثیرات مرطوب کننده کمی ماندگارتر از لوبریکانت است.
  • از لوبریکانت پایه آب استفاده کنید تا از ناراحتی و درد در هنگام نزدیکی پیشگیری کنید. محصولاتی را انتخاب کنید که فاقد گلیسیرین هستند چون زنانی که به این ماده شیمیایی حساسیت دارند ممکن است سوزش داشته باشند. اگر از کاندوم استفاده می کنید، از وازلین یا محصولات حاوی وازلین استفاده نکنید. وازلین می تواند در تماس با لاتکس موجود در کاندوم موجب پارگی آن شود.

علائم ناخوشایندی که با استفاده از مرطوب کننده و لوبریکانت از بین نمی روند با روش های زیر قابل درمان هستند:

  • کرم موضعی واژینال استروژن. استروژن واژینال این مزیت را دارد که با دوز پایین هم مؤثر است و مواجهه با استروژن اضافی را محدود می کند. ممکن است این روش نسبت به استفاده از استروژن خوراکی کارسازتر باشد.
  • استروژن خوراکی. استروژن خوراکی وارد تمام سیستم بدن شما می شود. در رابطه با مزایا و مضرات این روش با پزشک خود مشورت کنید.

 

استروژن موضعی

درمان استروژنی واژینال به روش های مختلف انجام می شود. از آنجایی که تمام این روش ها به یک اندازه مؤثر واقع می شوند، پزشک با توجه به شرایط بیمار یکی را انتخاب می کند.

  • کرم استروژن واژینال. شما این کرم را با استفاده از یک اپلیکاتور مستقیما در واژن وارد می کنید و این کار را معمولا در هنگام خواب انجام می دهید. پزشکتان به شما خواهد گفت چه میزان کرم و هرچند وقت یک بار این کار لازم است. معمولا خانم ها آن را به صورت روزانه به مدت یک تا سه هفته و سپس یک تا سه بار در هفته استفاده می کنند. هر چند کرم ها تأثیر سریع تری دارند، اما نسبت به روش های استروژن واژینال دیگر کمی کثیف کاری بیشتری دارند!
  • حلقه استروژن واژینال. یک حلقه نرم و انعطاف پذیر توسط خودتان یا پزشک در بخش بالایی واژن وارد می شود. این حلقه به طور مدام میزان مشخصی از استروژن ترشح می کند و هر سه ماه احتیاج به تعویض دارد. خیلی از زنان راحت بودن ین روش را می پسندند. نوع دیگری از این حلقه ها که دوز بیشتری از استروژن دارد وجود دارد که به جای «درمان موضعی» به «درمان سیستمیک» معروف است.
  • قرص استروژن واژینال. شما از یک اپلیکاتور یکبار مصرف استفاده می کنید تا قرص استروژن واژینال را داخل واژن قرار دهید. پزشک به شما خواهد گفت هر چند وقت یک بار باید از این قرص استفاده کنید. برای مثال ممکن است برای دو هفته اول به صورت روزانه و بعد از آن هفته ای دو بار مصرف کنید.

 

استروژن درمانی سیستمیک

اگر خشکی واژن بر اثر علائم دیگر یائسگی باشد، مثل گرگرفتگی ملایم تا شدید، پزشک ممکن است قرص استروژن، پَچ یا ژل، یا حلقه استروژن دوز بالا تجویز کند.

اگر هیستروکتومی انجام نداده اید (عمل خراج سازی رحم)، پزشک همراه با استروژن، پروژستین هم تجویز می کند. پروژسترون خوراکی که از لحاظ شیمیایی به هورمونی که بدن تولید می کند شبیه تر است ترجیح داده می شود. همچنین پَچ های استروژن-پروژستین به راحتی قابل دسترس هستند.

اگر هیستروکتومی انجام شده است و رحم خارج شده، استروژن به تنهایی جواب می دهد. با در نظر گرفتن سوابق پزشکی و خانوادگی، با پزشک خود در مورد مزایا و معایب هورمون درمانی با این روش مشورت کنید.

 

سایر درمان ها:

محققان در حال کار روی درمان های دیگر برای سندروم ادراری-تناسلی یائسگی (آتروفی واژن) هستند و دغدغه آنها تأثیرات بلند مدت افزایش حتی مقدار کمی از استروژن در بدن است که می تواند منجر به سرطان سینه و اندومتر شود.

 

اگر سرطان سینه داشته اید:

اگر سابقه سرطان سینه داشته اید به پزشک خود بگویید تا موارد زیر را در نظر بگیرد:

  • درمان غیرهورمونی. از مرطوب کننده ها و لوبریکانت ها به عنوان اولین گزینه درمانی استفاده کنید.
  • استروژن واژینال. بعد از مشاوره با انکولوژیست (متخصص سرطان)، پزشک ممکن است درصورت جواب ندادن درمان های غیرهورمونی، برای شما استروژن واژینال با دوز پایین تجویز کند. با این حال نگرانی هایی وجود دارد که استروژن واژینال ممکن است ریسک عود مجدد سرطان سینه را افزایش دهد، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.
  • استروژن درمانی سیستمیک. استروژن درمانی سیستمیک عموما پیشنهاد نمی شود، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی:

اگر خشکی واژن و کمی ناراحتی دارید، ممکن است با امتحان موارد زیر کمی آرام تر شوید:

  • از مرطوب کننده های بدون نسخه استفاده کنید. این روش می تواند کمی از رطوبت را نواحی واژینال بازگرداند.
  • از لوبریکانت های پایه آب بدون نسخه استفاده کنید. این کار می تواند درد و ناراحتی هنگام سکس را کاهش دهد.
  • در هنگام نزدیکی به خود زمان دهید تا کاملا برانگیخته شوید. رطوبت واژینال که ناشی از برانگیختگی جنسی است می تواند علائم خشکی یا سوزش را کاهش دهد.

 

 

رژیم غذایی و تأخیر در یائسگی

این غذاها یائسگی را به تأخیر می اندازند

تحقیقات جدید در انگلستان نشان داده است که رژیم غذایی سرشار از ماهی و حبوبات است می تواند زمان طبیعی آغاز یائسگی را به تأخیر بیاندازد، در حالیکه غذاهایی که کربوهیدرات بالایی دارند به شروع آن سرعت می بخشند. سنی که هر زن یائسگی را تجربه می کند می تواند به طرق مختلف سلامتی اش را تحت تأثیر قرار دهد.

در حقیقت، علاوه بر ناباروری، یائسگی زودرس (قبل از ۴۰ سالگی؛ یا بین ۴۰ تا ۴۵ سالگی) می تواند مشکلات عدیده دیگری هم به همراه داشته باشد.

کاهش تراکم استخوان، بالا رفتن خطر بیماری های قلبی، و کاهش میل جنسی تنها بخشی از عواقب ناخوشایند یائسگی زودرس هستند.

از سوی دیگر، هرچه یک زن دیرتر یائسه شود، ممکن است برای سلامتی اش فوایدی هم داشته باشد. برای مثال، یک مطالعه اخیر نشان داده است که هرچه سن یائسگی بالاتر باشد احتمال بروز زوال عقل در سنین کهنسالی کمتر است.

با در نظر گرفتن این فواید، دانستن اینکه چه عواملی روی زمان آغاز یائسگی تأثیرگذارند بسیار اهمیت دارد. همین موضوع باعث شد تا دانشگاهی در انگلستان تحقیقی را روی رابطه بین رژیم غذایی و آغاز یائسگی انجام دهد.

محققان این دانشگاه از اطلاعات موجود بیش از ۳۵۰۰۰ زن بریتانیایی بین ۳۵ تا ۶۹ سال استفاده کردند. علاوه بر این اطلاعات که در مورد سن شروع یائسگی در این زنان بود، این تحقیق شلمل اطلاعاتی در مورد عوامل غافلگیرکننده احتمالی مثل وزن و سابقه تناسلی (تولیدمثل)، میزان فعالیت جسمی، و استفاده از درمان جایگزین هورمونی نیز می شود.

با استفاده از اطلاعات استخراج شده از چرسشنامه های غذایی، محققان توانستند حدود ۲۱۷ نوع غذا را که به صورت روزانه توسط این شرکت کنندگان مصرف می شد تخمین بزنند. از تمام این زنان، تنها ۹۱۴ نفر به صورت طبیعی در سنین بین ۴۰ تا ۶۵ سالگی یائسه شده بودند.

چگونه کربوهیدرات، ماهی و حبوبات روی یائسگی تأثیر می گذارد؟

به طور متوسط سنی که شرکت کنندگان یائسگی را تجربه کرده بودند ۵۱ سال بود و این تحقیق نشان داد که غذاهای خاصی هستند که روی زمان شروع تأثیر می گذارند.

به طور مشخص، یک سهم روزانه از کربوهیدرات، مثل پاستا و برنج، منجر به شروع یائسگی به اندازه ۱ سال و نیم زودتر می شد.

از سوی دیگر، به ازای هر سهم روزانه از ماهی و حبوبات تازه مثل نخود و لوبیا، میزان تأخیر در شروع یائسگی بیش از ۳ سال بود. به علاوه، مصرف بالای ویتامین ب۶ و زینک هم با این میزان تأخیر مرتبط بودند.

وقتی محققان رژیم غذایی گوشتخواری و گیاهخواری را با هم مقایسه کردند، به این نتیجه رسیدند که خوردن گوشت می تواند با یک سال تأخیر در شروع یائسگی مرتبط باشد.

در بین زنانی که هیچ فرزندی نداشتند، مصرف بالای انگور و گوشت ماکیان توانسته بود یائسگی را به تعویق بیاندازد.

آنچه از این تحقیق به دست آمد این بود که: «رژیم غذایی می تواند سن شروع یائسگی را تحت تأثیر قرار بدهد.»

پیشگیری از سرطان سینه

۸ راه برای جلوگیری از سرطان سینه

سرطان سینه. حتی خواندن همین دو کلمه هم خیلی از خانم ها را نگران می کند. که البته طبیعی هم هست. تقریبا همه یک نفر را می شناسند که با این بیماری درگیر بوده یا هست.

اما این روزها خبرهای خوبی هم در این رابطه شنیده می شود. درمان ها روز به روز کارآمدتر می شوند و در حال حاضر بیشتر از هر زمان دیگری راه های پیشگیری از این بیماری را می دانیم. این هشت گام ساده می تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه کمک کند. البته همه موارد برای همه خانم ها صدق نمی کند، اما روی هم رفته تأثیر بسیار زیادی خواهند داشت:

 

  • مراقب وزن خود باشید. داشتن اضافه وزن می تواند ریسک ابتلا به خیلی از سرطان ها را از جمه سرطان سرطان سینه بالا ببرد، مخصوصا بعد از یائسگی
  • از لحاظ فیزیکی فعال باشید. ورزش کردن برای داشتن سلامت عمومی برای هر فردی لازم است. خانم هایی که روزانه ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی دارند ریسک کمتری برای ابتلا به سرطان سینه دارند. ورزش مرتب همچنین یکی از بهترین راه ها برای کنترل وزن است.
  • میوه و سبزیجات بخورید و از مصرف بیش از حد الکل خودداری کنید. یک رژیم غذایی سالم می تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد. سعی کنید میوه و سبزیجات فراوان بخورید و مصرف الکل را به حد اقل برسانید.
  • سیگار نکشید. سیگاری ها و غیر سیگاری ها هر دو می دانند که سیگار تا چه حد برای سلامتی مضر است. علاوه بر پایین آوردن کیفیت زندگی و افزایش احتمال بیماری های قلبی، سکته مغزی و حداقل ۱۵ نوع سرطان (از جمله سرطان سینه) سیگار کشیدن همچنین باعث بوی بد دهان، پوسیدگی دندان و چین و چروک نیز می شود. به نظر می آید همین انگیزه مناسبی برای ترک سیگار باشد.
  • در صورت امکان شیر خود را به فرزندتان بدهید. این کار برای مدت یک سال یا بیشتر خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. همچنین برای کودکان نیز مزایای فراوانی دارد.
  • از مصرف قرص های ضدبارداری پرهیز کنید، مخصوصا اگر سن شما بالاتر از ۳۵ سال است یا اینکه سیگار می کشید. قرص های ضد بارداری مزایا و مضرات خودشان را دارند. هرچه یک زن جوان تر باشد این مضرات کمتر است. زنان با استفاده از قرص های ضد بارداری خطر ابتلا به سرطان سینه را در خود افزایش می دهند. البته با قطع مصرف این قرص ها این ریسک هم از بین می رود. خطر سکته قلبی و مغزی نیز با این قرص ها در ارتباط است مخصوصا اگر همزمان سیگار هم مصرف شود. از سوی دیگر، استفاده طولانی مدت می تواند مزایای قابل توجهی نیز داشته باشد که نباید نادیده گرفته شود، مثل کاهش خطر سرطان تخمدان، سرطان روده و سرطان رحم، علاوه بر همان تاثیر ضد بارداری های ناخواسته! اگر خیلی نگران این موضوع هستید، پرهیز از استفاده از قرص های ضد بارداری یکی از گزینه های پیشگیری است.
  • از هورمون درمانی بعد از یائسگی خودداری کنید. هورمون تراپی بعد از یائسگی نباید به مدت طولانی انجام شود تا بیماری های مزمن مثل پوکی استخوان و ناراحتی های قلبی به وجود نیاید. مطالعات نشان داده است که هورمون درمانی تأثیر دوجانبه دارد: افزایش خطر خیلی از بیماری ها و کاهش خطر بیماری های دیگر، و هم استروژن درمانی و هم استروژن پلاس پروژستین خطر سرطان سینه را افزایش می دهند. اگر زنان ملزم به انجام هورمون درمانی هستند، باید آن را در کوتاه ترین مدت ممکن انجام دهند. بهترین کسی که می تواند شما را از مضرات و مزایای هورمون تراپی بعد از یائسگی مطلع کند پزشک متخصص شماست.
  • مصرف تاموکسیفن و رالوکسیفن برای زنانی که بیشتر در خطر هستند. هرچند ممکن است کار درستی به نظر نیاید، اما مصرف داروهای تاموکسیفن و رالوکسیفن می تواند به طرز چشمگیری احتمال سرطان سینه را در زنانی که بیشتر در خطر هستند کاهش دهد. این داروهای بسیار قوی که مورد تأیید FDA هستند عوارض جانبی هم دارند، بنابراین برای هر کسی مناسب نیستند. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک خود مشورت کنید و ببینید آیا تاموکسیفن و رالوکسیفن برای شما مناسب هست یا خیر.

 

معاینات مرتب را فراموش نکنید.

بسیاری از مطالعات نشان داده است که معاینه سینه با ماموگرافی می تواند زندگی خیلی ها را نجات دهد. درست است که این کار از سرطان جلوگیری نمی کند، اما می توان از این طریق سرطان را در مراحل اولیه یعنی زمانی که قابل درمان تر است تشخیص داد. برای بسیاری از زنان ماموگرافی به شکل مرتب می تواند از سن ۴۰ سالگی شروع شود اما توصیه های خاص بسته به سن، میزان خطر و نظر پزشک متغیر است.

 

اگر سن شما بین ۴ تا ۴۴ سال است:

می توانید ماموگرافی را به طور سالانه انجام دهید. بسیار حائز اهمیت است که در مورد میزان خطر و مزایای ماموگرافی در این سنین با پزشک خود مشورت کنید.

 

اگر سن شما بین ۴۵ تا ۵۴ سال است:

ماموگرافی را به شکل سالانه انجام دهید.

 

اگر ۵۵ سال به بالا هستید:

ماموگرافی را یک سال در میان انجام دهید. البته محض احتیاط می توانید همان روال سالانه را هم پیش بگیرید.

 

با معاینه سینه در منزل مخصوصا با استفاده از دستگاه برست لایت می توانید هر گونه تغییری را در بافت و ظاهر سینه مشاهده کنید و سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

 

سایر عوامل خطرزا در رابطه با سرطان سینه:

متاسفانه عوامل خطرزای بسیار زیادی برای بالا بردن احتمال سرطان سینه وجود دارد که زنان هیچ کنترلی روی آنها ندارند. دانستن اینکه کدام یک در مورد شما صدق می کند به شما کمک می کند میزان خطر را در خود بدانید و سعی کنید آن را کاهش دهید. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک یا متخصص مشورت کنید. عوامل خطرزا عبارتند از:

  • سن بالا، مخصوصا ۶۰ سال به بالا
  • سابقه خانوادگی سرطان سینه
  • اولین پریود قبل از سن ۱۲ سالگی باشد
  • یائسگی در سن ۵۵ یا بالاتر
  • اولین زایمان بعد از ۳۵ سالگی باشد
  • بچه نداشتن
  • قد بسیار بلند
  • سینه های متراکم
  • سابقه بیماری های خوش خیم سینه (مثل هایپرپلازی آتیپیک)

 

 

 

دیسمنوره یا همان قاعدگی دردناک

قاعدگی دردناک چیست؟

در کل، قاعدگی یا پریود به خونریزی معمولی واژینال گفته می شود که بخشی از سیکل ماهانه زنان است. بسیاری از زنان پریودهای دردناکی دارند که به آنها دیسمنوره هم می گویند. این درد اغلب اوقات بر اثر کرمپ یا انقباضات نواحی زیر شکم پیش می آید. ممکن است علائم دیگری هم وجود داشته باشد مثل کمر درد، حالت تهوع، اسهال و سردرد. باید توجه داشته باشید که درد پریود با PMS یا سندروم پیش از قاعدگی متفاوت است. علائم PMS نیز بسیار متفاوت هستند مثل اضافه وزن، نفخ، زودرنجی و تنش، و خستگی مفرط. PMS معمولا یک یا دو هفته قبل از شروع پریود آغاز می شود.

 

چه عواملی باعث پریود دردناک می شود؟

در کل دو نوع دیسمنوره وجود دارد: اولیه و ثانویه، و هر کدام اینها دلایل خود را دارند. دیسمنوره اولیه رایج ترین نوع درد پریود است. این دردی است که بر اثر عارضه های دیگر به وجود نمی آید. دلیلش هم معمولا وجود مقدار بسیار زیاد پروستاگلاندین است (واسطه های شیمیایی که در رحم تولید می شود). این مواد شیمیایی ماهیچه های رحم را منقبض و منبسط می کنند که همین باعث ایجاد کرمپ و درد می شود.

این نوع درد می تواند یک یا دو روز قبل از پریود شروع شود و معمولا چند روز ادامه دارد، و البته در برخی زنان این مدت زمان می تواند بیشتر هم باشد.

امکان وجود این دردها در سنین پایین تر بیشتر است و اغلب اوقات با افزایش سن درد کمتر می شود. همچنین ممکن است این دردها بعد از زایمان به طرز چشمگیری بهبود پیدا کنند.

دیسمنوره ثانویه معمولا در بزرگسالی بروز می کند. این مشکل در اثر عارضه هایی که رحم یا دیگر اندام تناسلی را تحت تأثیر قرار می دهند (مثل اندومتریوز و فیبروییدهای رحمی) به وجود می آیند. چنین دردی معمولا با گذشت زمان بدتر می شود و می تواند قبل از شروع پریود آغاز شود و تا انتهای آن ادامه پیدا کند.

 

برای این مشکل چه کار می توان کرد؟

برای تسکین درد قاعدگی می توانید راه های زیر را امتحان کنید:

  • از کمپرس آب گرم، پد حرارتی یا بطری آب گرم روی ناحیه شکمی استفاده کنید.
  • ورزش سبک انجام دهید.
  • دوش آب گرم بگیرید.
  • از تکنیک های ریلکسیشن مثل یوگا و مراقبه بهره ببرید.
  • همچنین می توانید از قرص های مسکن بدون استروئید و ضد التهاب (NSAID ها) مثل ایبوپروفن و ناپروکسن استفاده کنید. علاوه بر تسکین درد، NSAID ها میزان پروستاگلاندین های تولید شده در رحم را کاهش می دهند و تأثیر آنها را کم می کنند و در نتیجه کرمپ یا انقباض کم می شود. شما می توانید با شروع علائم یا آغاز پریود و به مدت چند روز از این داروها استفاده کنید. در صورت وجود زخم معده یا سایر مشکلات گوارشی مثل خونریزی و بیماری های کبدی از مصرف این داروها خودداری کنید. همچنین در صورت وجود حساسیت نسبت به آسپرین این داروها را مصرف نکنید. همیشه قبل از استفاده از هر نوع مسکن با پزشک خود مشورت کنید.
  • استراحت به میزان کافی و پرهیز از الکل و دخانیات می تواند مؤثر باشد.