نوشته‌ها

,

عمل کاواترم (خبر)

کاواترم آذران شفا تجهیز تبریز

انجام عمل کاواترم

توسط جناب آقای دکتر قمری، همراه با کارگاه آموزشی شرکت آذران شفا تجهیز، در بیمارستان شفا تبریز

تاریخ ۷ تیر ماه ۹۷

چاقی و یائسگی

چاقی مفرط یک اپیدمی و دغدغه ای جدی برای عموم مردم است. احتمال چاقی، که ارتباط زیادی با خطرات قلبی عروقی دارد، در زنان بعد از سن ۴۰ سالگی به شدت افزایش پیدا می کند. این احتمال در سنین ۴۰ تا ۵۹ سالگی ۶۵% و در بالای ۶۰ سالگی به ۷۳% هم می رسد.

بر اساس تحقیقات، میزان متوسط افزایش وزن در دوران پیش یائسگی تقریبا ۲ کیلو و نیم بوده است. با این حال، ۲۰ درصد جمعیت تحت مطالعه ۴٫۵ کیلو یا بیشتر افزایش وزن داشتند. این افزایش وزن نه تنها به دلیل کاهش ناگهانی استروژن است بلکه کاهش انرژی نیز می تواند منجر به این موضوع شود. دلایل افزایش چاقی در زنان یائسه هنوز مشخص نیست. برخی محققان بر این باورند که فقدان استروژن می تواند یکی از اصلی ترین عوامل ایجاد چاقی باشد. کمبود استروژن می تواند موجب بروز دیابت نوع ۲ ، سندروم متابولیک و بیماری های قلبی عروقی شود. استروژن نقش مهمی در حفظ و توزیع چربی در بدن دارد. قبل از پیش یائسگی، هورمون استروژن چربی را در ران ها، لگن و باسن ذخیره می کند. در حین و بعد از یائسگی افت در میزان استروژن منجر به افزایش سرتاسری چربی در کل بدن می شود با این تفاوت که بیشتر روی قسمت میانی بدن تمرکز می کند. مطالعات همواره نشان داده اند که این نوع چاقی در شکم و پهلو با همین نوع چاقی در سنین پایین تر متفاوت است. افزایش چربی در نواحی شکمی به دلیل افزایش مقاومت نسبت به انسولین، دیابت و بیماری های التهابی است.

دلیل دیگر چاقی در پیش یائسگی می تواند افزایش اشتها و میزان کالری دریافتی باشد که در اثر تغییرات هورمونی رخ می دهد. در یک تحقیق، مشخص شد که سطح «هورمون گرسنگی» یا گرلین در زنان پیش یائسه خیلی بیشتر از زنانی بود که یا یائسه نشده بودند یا مدتی از یائسگی شان می گذشت.

سطح پایین استروژن در آخرین مراحل یائسگی همچنین می تواند عملکرد لپتین و نوروپپتید Y (هورمون هایی که سیری و اشتها را کنترل می کنند) مختل کند. بنابراین، زنانی که در آخرین مراحل پیش یائسگی هستند و کمبود استروژن دارند ممکن است کالری بیشتری مصرف کنند و چربی بیشتری هم ذخیره کنند.

 

به اضافه وزن به دید عامل خطرزای قابل تغییر نگاه کنید

خب، شاید با خودتان بگویید: سرنوشت منم اینه که چاق باشم دیگه! اما این اصلا درست نیست. اگرچه خطر افزایش وزن در زنان میانسال بیشتر است، اما به این معنی نیست که حتما باید اتفاق بیفتد. معنی اش این است که از حالا به بعد باید تلاش بیشتری کنیم تا جلوی این مشکل را بگیریم. مهم است که به یاد داشته باشیم خیلی از عواملی که سلامت را در یائسگی به خطر می اندازند به میزان بسیار زیادی با وزن در ارتباطند. اگر بتوانیم وزن خود را متناسب نگه داریم  یا حداقل بتوانیم از اضافه وزن جلوگیری کنیم، احتمال اینکه بشود از بروز این خطرات هم جلوگیری کنیم به مراتب بیشتر خواهد شد. در اینجا چند روش برای سالم ماندن و جلوگیری از بحران های میانسالی وجود دارد:

  • کالری کمتری مصرف کنید. در طول یائسگی، میزان انرژی ما به شدت کاهش پیدا می کند حتی اگر سطح فعالیت و مواد مغذی که مصرف می کنیم مثل قبل باشد. این از عوارض ثانوی تغییرات هورمونی مرتبط با یائسگی و همچنین تحلیل طبیعی عضلانی است که به مرور زمان اتفاق می افتد. ما در دهه ۵۰ زندگی خود تقریبا ۲۰۰ کالری کمتر از دهه های ۳۰ و ۴۰ نیاز داریم. این یعنی ما باید کمتر غذا بخوریم و بیشتر حرکت و فعالیت داشته باشیم تا وزنی مناسب به دست بیاوریم. برای کمک به کاهش حجم وعده های غذایی خود سعی کنید غذا را با دوستتان شریک شوید، یا در صورت امکان میزان کمتری سفارش بدهید، یا همان موقع نصف غذای خود را سر جایش برگردانید. به جای دسر، از میوه و ماست استفاده کنید.
  • کربوهیدرات کمتری مصرف کنید. برای جلوگیری از مشکلات متابولیک و جلوگیری از افزایش چربی شکم تا حد امکان از کربوهیدرات های کمتری استفاده کنید.
  • فیبر بخورید. سعی کنید رژیم غذایی تان سرشار از غذاهای فیبردار مثل تخم کتان باشد تا به بهبود حساسیت به انسولین کمک کند.
  • ورزش کنید. برای افزایش قدرت، بهبود حالت بدن و داشتن عضلاتی قوی تر در تمرینات قدرتی شرکت کنید. توصیه متخصصان ۱۵۰ دقیقه ورزش سبک در هفته است. هر فعالیتی که می شود به برنامه روزانه خود اضافه کنید. تمرینات قدرتی و استقامتی به تراکم استخوان ها کمک می کنند. این کار می تواند از پوکی استخوان جلوگیری کند.
  • استراحت کافی داشته باشید. سعی کنید قبل از رفتن به رختخواب به مغز خود استراحت بدهید تا بتوانید هورمون ها و اشتهایتان را تحت کنترل داشته باشید.
  • از اطرافیان خود کمک و حمایت بخواهید و یاد بگیرید که چطور بدون غذا دوام بیاورید. بسیاری از زنان (و مردان) این را قبول دارند که در هنگام استرس بیشتر غذا می خورند. و این استرس و فشار فکری در میانسالی خیلی بیشتر هم می شود. افراد میانسال به کمک و راهنمایی بیشتری احتیاج دارند. سعی کنید برای آرام کردن استرس خود از راه های «غیر غذایی» استفاده کنید. قدم بزنید، نفس عمیق بکشید و زمان بیشتری را به خودتان اختصاص دهید. از دوستان و عزیزانتان که ممکن است موقعیتی مشابه داشته باشند کمک و حمایت بگیرید.

فعالیت داشته باشید تا در دوران یائسگی و ادامه زندگی تان سلامت بمانید.

۷ دلیل رایج برای تأخیر در سیکل ماهانه

یکی از زیبایی­ های عادت ماهانه نظم و قابل پیش­ بینی بودن آن است. از سوی دیگر اما، اگر در زمان موعود سر و کله ­اش پیدا نشود، کمی نگران کننده است! به طور حتم همه خانم­ها حداقل یک بار چنین حسی داشته ­اند.

فاصله بین هر پریود به طور طبیعی بین ۲۸ تا ۳۰ روز است. در شرایط مطلوب، این اتفاق مثل یک ساعت دقیق و سر وقت است و کاملا می­ توان روی آن حساب کرد. اما در واقعیت، دلایل بسیاری می­ توانند این نظم را دچار تغییر کنند. و اینکه هر از گاهی فاصله بین پریودها بلندتر یا کوتاه­تر شود امری رایج است.

اگر پریود شما ۷ روز زودتر یا دیرتر از زمان موعود شروع شود، طبیعی به حساب می ­آید. با این حال، اگر بیشتر از ۷ روز طول بکشد، آن وقت است که باید بیشتر حواستان را جمع کنید و دلیل آن را پیدا کنید.

در کل، ۷ دلیل رایج برای این تأخیر وجود دارد:

  • احتمال بارداری: اگر برای بارداری برنامه­ ای ندارید، این تأخیر می­ تواند خیلی نگران کننده باشد. اگر پریودتان ۷ روز عقب افتاده و علائم اولیه حاملگی را دارید، بهتر است یک تست بارداری ساده بدهید تا یا اضطراب و نگرانی­ تان برطرف شود یا اینکه زودتر از این موضوع باخبر شوید و این فرصت را داشته باشید که تصمیم درست بگیرید و اقدامات لازم را انجام دهید.
  • داروها (شیمیایی/گیاهی): داروهای خاصی هستند – چه گیاهی چه شیمیایی – که می­ توانند توازن هورمونی بدن را به هم بزنند و موجب تأخیر در پریود شوند. از مثال­ های همیشگی می­توان به استفاده طولانی­ مدت از قرص­های ضد بارداری اشاره کرد.
  • جراحی یا آسیب ­دیدگی: انجام اعمال جراحی یا آسیب در نواحی لگن می­ تواند باعث توفق جریان خون و در نتیجه تأخیر در پریود شود.
  • سبک زندگی: فشار عصبی، استرس، مشکلات عاطفی، تغییر در رژیم غذایی، برنامه ورزشی، و شرایط محیطی، همه و همه می­ توانند روی توازن هورمونی تأثیر بگذارند و نهایتا به تأخیر در پریود منجر شوند.
  • گرفتگی مجاری کبد: کبد نقش مهمی در تنظیم سیکل ماهانه دارد. اگر شما پریودهای نامنظم دارید و همزمان از افسردگی، زودرنجی، نوسان خلقی و سندروم پیش از قاعدگی (PMS) رنج می­ برید، می­ تواند از علائم «کبد گرفته» باشد.
  • کم­ خونی: اگر به دلیل تغذیه ضعیف، کار و فعالیت بیش از حد، یا سایر عوامل ژنتیکی یا محیطی از کم­ خونی رنج می­ برید، می ­تواند روی پریود شما و عقب افتادن آن تأثیر بگذارد.
  • سردی: سرما می­ تواند سرعت جریان خون را کاهش دهد و منجر به تأخیر شود. این سرما می ­تواند ناشی از عوامل داخلی یا خارجی باشد. برای مثال می­ توان به خوردن غذاها و نوشیدنی­ های سرد (عامل خارجی) و کم­ کاری تیروئید (عامل داخلی) اشاره کرد. نشانه­ های رایج این مشکل عبارتند از: احساس سرمای دائمی، سرد بودن دست و پا، احساس خستگی بیش از حد و … .

اینها ۷ تا از رایج ترین دلایل تأخیر در عادت ماهانه هستند. اگر هرازگاهی در سیکل ماهانه خود تأخیر داشتید، کاملا طبیعی  است و جای نگرانی ندارد.

با این حال، اگر پریود شما اغلب عقب می­افتد و فاصله بین هر کدام به ۳۵ روز هم می­رسد، باید دقت بیشتری کنید، دلیل را متوجه شوید، و در اسرع وقت مشکل را برطرف کنید.

انقباضات دردناک رحمی در عادت ماهانه

طبیعی است که هنگام عادت ماهانه، در اطراف شکم، کمر و رانها احساس ناراحتی کنید. در حین پریود، ماهیچه های رحم منقبض و منبسط می شود تا به بیرون ریختن پوشش دیواره داخلی رحم کمک کنند. گاهی اوقات ممکن است کرامپ (انقباض های دردناک) را تجربه کنید که نشان دهنده فعالیت ماهیچه های رحم است. بعضی زنان و دختران ممکن است حالت تهوع، استفراغ، سردرد یا اسهال را هم تجربه کنند. پزشکان هنوز هم دقیق نمی دانند چرا بعضی خانم ها پریودهای دردناک دارند و بقیه ندارند. اما بعضی عوامل هستند که منجر به دردناک تر شدن عادت ماهانه می شوند:

  • خونریزی بسیار شدید
  • بعد از زایمان اول
  • سن کمتر از ۲۰ سال، یا شروع عادت ماهانه برای اولین بار
  • تولید بیش از حد پروستاگلاندین یا حساس شدن به این هورمون

عوامل دیگر شامل رشد غیر طبیعی اندومتر (بافت داخلی رحم) یا استفاده از داروهای ضد بارداری می شود.

 

برای دردهای ملایم و گذرا، درمان های خانگی وجود دارند که می توانند کمی آرام بخش باشند.

 

برای تأثیر فوری اینها را امتحان کنید:

  • داروهای مسکن و ضد درد که در داروخانه ها پیدا می شود. داروهایی مثل ایبوبروفن، اَدویل و ناپروکسن می توانند به بدن شما کمک کنند تا پروستاگلاندین کمتری تولید کند و در نتیجه درد را کاهش می دهند.
  • از کمپرس آب گرم یا پد حرارتی استفاده کنید. مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ روی زنان بین ۱۸ تا ۳۰ سال که عادت ماهانه منظم داشتند نشان داد که گرم کردن زیر شکم تا میزان ۴۰ درجه سانتیگراد می تواند درست به اندازه مصرف ایبوبروفن مؤثر باشد. اگر کمپرس آب گرم ندارید از بطری پلاستیکی پر از آب گرم یا حوله گرم استفاده کنید، یا دوش آب گرم بگیرید. یا اینکه می توانید پد حرارتی خود را بسازید:
  • ۲ تکه پارچه را ببرید و اطراف آنها ر به هم بدوزید. یک سوراخ در بالای آن باقی بگذارید.
  • کیسه را با برنج خام پر کنید و سوراخ را بدوزید.
  • برای چند دقیقه آن را در دمای مورد نظر داخل مایکروویو قرار دهید. زیادی از حد آن را داغ نکنید.
  • در صورت نیاز بگذارید کمی خنک شود. یا اینکه یک حوله نازک دور آن بپیچید تا انتقال دما کمتر شود. در صورت لزوم دوباره آن را گرم کنید.
  • ماساژ با روغن های معطر (اسانس ها): ماساژ درمانی به مدت ۲۰ دقیقه می تواند دردهای قاعدگی را کاهش دهد.

یک مطالعه روی زنانی که درد قاعدگی آنها ناشی از اندومتریوزیس (رشد غیر طبیعی لایه داخلی رحم) بود انجام شد. محققان در این مطالعه به این نتیجه رسیدند که ماساژ درمانی بلافاصله درد را کاهش داد و بعد از آن هم درد به شکل چشمگیری کم باقی ماند. ماساژ درمانی برای دردهای قاعدگی شامل فشار دادن نقاط خاص و در همان حین حرکت دست درمانگر در اطراف شکم، پهلو و پشت است.

اضافه کردن روغن های معطر یا همان اسانس به منظور رایحه درمانی می تواند فواید این کار را بیشتر هم بکند. مطالعه ای روی ۴۸ زن که درد قاعدگی زیادی داشتند، آنها را به دو گروه تقسیم کرد. گروه اول از کرم هایی استفاده کردند که حاوی اسانس روغن های معطر بود و گروه دوم کرم هایی استفاده کردند که رایحه ساختگی و مصنوعی داشت. گروه اول کاهش چشمگیری در میزان و مدت زمان درد را تجربه کردند. محققان در این تحقیق از ترکیبی از روغن اسطوخدوس، مریم گلی مرموک و مرزنگوش استفاده کردند. شما هم می توانید با خرید این روغن ها از عطاری های قابل اعتماد و معتبر ترکیب خودتان را درست کنید.

شما باید همیشه روغن های معطر خود را با استفاده از روغن حامل یا پایه (مثل روغن هسته انگور یا روغن بادادم شیرین) رقیق کنید.

غلظت مورد نظر معمولا نسبت یک قطره اسانس در یک قاشق چایخوری از روغن حامل است.

  • از خوردن این غذاها خودداری کنید.

در هنگام عادت ماهانه، بهترین کار پرهیز از استفاده از بخی غذاهایی است که موجب نفخ و جذب آب در بدن می شوند. بعضی از آنها عبارتند از:

  • غذاهای چرب
  • الکل
  • نوشیدنی های گازدار
  • کافئین
  • غذاهای شور

کاهش یا عدم مصرف این غذاها می تواند به از بین رفتن کرامپ و تنش های عضلانی منجر شود. به جای اینها، از دمنوش زنجبیل یا نعناع یا آب طعم دار شده با لیمو استفاده کنید. اگر احتیاج به مواد قندی دارید، میوه هایی مثل توت فرنگی یا تمشک بخورید.

 

گیاهان دارویی که می توانید به رژیم غذایی خود اضافه کنید

این درمان گیاهی شامل ترکیبات ضد التهاب و ضد انقباض است که متخصصین باور دارند می توانند انقباضات عضلانی و تورم ناشی از قاعدگی را کاهش دهند.

 

گیاه یا مکمل میزان مصرف (دوز) تأثیر
چای بابونه یک هفته قبل از شروع پریود، روزانه دو فنجان از این چای بنوشید. اگر این کار را هر ماه انجام دهید، تأثیر بیشتری هم خواهد داشت. نوشیدن چای بابونه موجب افزایش گلیسین می شود که باعث از بین رفتن اسپاسم عضلانی می شود. گلیسین همچنین می تواند آرام بخش اعصاب باشد.
تخم رازیانه زمانی که پریود شما شروع شد، ۳۰ میلی گرم از عصاره رازیانه را به مدت سه روز، روزی ۴ بار مصرف کنید. مطالعه ای روی دختران بین ۱۵ تا ۲۴ سال انجام شد. گروهی که این درمان را انتخاب کرده بودند احساس کاهش درد بسیار زیادی داشتند. گروهی که شبه دارو مصرف کرده بودند، تغییری نکرده بودند.
دارچین در ۳ روز اول پریود، روزی دو بار کپسول های ۲۴۰ میلی گرمی دارچین را مصرف کنید. در سال ۲۰۱۵، زنانی که از کپسول دارچین استفاده کرده بودند، خونریزی، درد، حالت تهوع و استفراغ کمتری نسبت به گروهی داشتند که شبه دارو مصرف کرده بودند.
زنجبیل یک تکه کوچک زنجبیل تازه را در آب گرم رنده کنید تا یک نوشیدنی گرم و ضد انقباض داشته باشید. یک تحقیق نشان داد که ۲۵۰ میلی گرم زنجبیل، ۴ بار در روز به مدت ۳ روز می تواند درد را کاهش دهد. این تحقیق همچنین به این نتیجه رسید که زنجبیل می تواند به اندازه ایبوبروفن مؤثر باشد.
مکمل پیکنوژنول Pycnogenol

(عصاره پوست درخت کاج فرانسوی)

در طول سیکل ماهانه خود روزی ۶۰ میلی گرم از پیکنوژل مصرف کنید. این مکمل می تواند درد قاعدگی را بسیار کم کند. یک تحقیق نشان داد که زنانی که این میزان از پیکنوژل را مصرف کردند، درد کمتری داشتند.
شوید ۱۰۰۰ میلی گرم شوید را به مدت ۵ روز از دو روز قبل از شروع قاعدگی مصرف کنید. بر اساس یک مطالعه، ۱۰۰۰ میلی گرم شوید برای کاهش انقباض های قاعدگی به اندازه مفنامیک اسید مؤثر بود.

 

برای آرام تر شدن علائم سندروم پیش از قاعدگی (PMS) چه می توان کرد؟

کورکومین (curcumin) که ماده شیمیایی طبیعی در زردچوبه است، می تواند علائم سندروم پیش از قاعدگی را آرام تر کند. یک مطالعه روی زنانی انجام شد که یک هفته قبل از قاعدگی شان و سه روز بعد از آن ۲ کپسول کورکومین استفاده می کردند. شرکت کنندگان در این مطالعه کاهش چشمگیری در علائم PMS داشتند.

 

هشدار

همیشه گیاهان دارویی و مواد مکمل را از فروشگاه ها و مراکز معتبر تهیه کنید. با اینکه بیشتر این دستورالعمل های گیاهی عوارض جانبی بسیار کمی دارند، همیشه قبل از امتحان کردن آنها با پزشک خود مشورت کنید. بعضی از گیاهان دارویی ممکن است عوارض ناخواسته داشته باشند، مخصوصا اگر همزمان داروی شیمیایی دیگری مصرف می کنید. اکثر این گیاهان دارویی و مواد مکمل دستورالعمل خاصی ندارند. پزشک شما ممکن است میزان مصرفی مورد نظر برای قاعدگی شما را بهتر تشخیص دهد.

 

چگونه رژیم غذایی و ورزش در دراز مدت به این موضوع کمک می کند؟

داشتن یک رژیم غذایی سالم و ورزش منظم می تواند در طولانی مدت به کاهش دردهای قاعدگی منجر شود. یک تحقیق نشان داد که زنانی که سبک زندگی سالم تری دارند نسبت به زنانی که ورزش نمی کنند و رژیم درستی ندارند، درد کمتری دارند.

 

 

رژیم غذایی

به طور کلی، رژیم غذایی که برای کاهش درد قاعدگی در نظر گرفته می شود باید تقریبا هیچ نوع غذای فرآوری شده ای نداشته باشد و سرشار از فیبر و سبزیجات باشد.

این غذاها را امتحان کنید:

  • پاپایا (سرشار از ویتامین های متنوع)
  • برنج قهوه ای (حاوی ویتامین ب۶ که نفخ را کاهش می دهد)
  • گردو، بادام، تخمه کدو تنبل (سرشار از منگنز که انقباض را برطرف می کند)
  • روغن زیتون و بروکلی (حاوی ویتامین E)
  • مرغ، ماهی و سبزیجات برگ دار (حاوی آهن که در هنگام قاعدگی به میزان زیادی از بدن دفع می شود)
  • تخم کتان (حاوی امگا۳ با خواص آنتی اکسیدان که التهاب و تورم را کاهش می دهد)

 

بور (بورون): این ماده معدنی در بدن کمک می کند که کلسیم و فسفر جذب شوند. این همچنین انقباض های دردناک قاعدگی را کاهش میدهد. مطالعه ای روی ۱۱۳ دانشجو نشان داد که بور می تواند شدت و طول مدت درد قاعدگی را کاهش دهد. غذاهایی که حاوی بور هستند عبارتند از:

  • آووکادو
  • کره بادام زمینی
  • آلو بخارا
  • نخود
  • موز

شما همچنین می توانید مکمل های دارویی حاوی بور را تهیه و مصرف کنید، البته اگر رژیم غذایی شما به اندازه کافی بور ندارد. با این حال، قبل از استفاده از هر نوع مکملی با پزشک خود مشورت کنید.

 

آب: عجیب به نظر می رسد اما نوشیدن آب از احتباس آب در بدن (water retention) جلوگیری می کند و جلوی نفخ و تورم را در طول قاعدگی می گیرد. آب گرم یا داغ معمولا برای انقباضات قاعدگی بهتر است چراکه مایعات گرم جریان خون را در پوست افزایش می دهد و می تواند عضلات منقبض شده را آرام کند. همچنین می توانید از غذاهای پرآب برای هیدراته نگه داشتن بدن خود استفاده کنید. مثل:

  • کاهو
  • کرفس
  • خیار
  • هندوانه
  • میوه هایی مثل توت فرنگی، بلوبری، تمشک

 

کلسیم: این ماده معدنی می تواند به کاهش انقباضات دردناک قاعدگی کمک کند. بر اساس توصیه سایت Mayo Clinic، استفاده روزانه ۱۰۰۰ میلی گرم کلسیم برای زنان بین ۱۹ تا ۵۰ سال بسیار مفید است. غذاهایی که حاوی کلسیم هستند عبارتند از:

  • محصولات لبنی
  • دانه کنجد
  • بادام
  • سبزیجات سبز رنگ برگ دار

کلسیم همچنین در قالب قرص های مکمل قابل دسترسی است. اما قبل از استفاده از این قرص ها حتما با پزشک خود مشورت کنید تا ببینید برای شما ضرری دارد یا خیر.

 

ورزش

حتی فکر کردن به ورزش بلافاصله قبل و در حین قاعدگی اصلا خوشایند به نظر نمی آید. اما ورزش کردن باعث آزاد شدن اندورفین می شود. تحقیقات نشان داده است که ورزش کردن به قدری درد قاعدگی را کاهش می دهد که دیگر نیازی به استفاده از قرص های مسکن وجود نخواهد داشت. فعالیت های ملایم مثل پیاده روی می تواند در حین قاعدگی بسیار مؤثر باشد (اگر نمی خواهید در این بازه زمانی فعالیت سنگین داشته باشید، پیاده روی ایده خوبی است).

یوگا ورزشی آرام است که باعث آزاد شدن اندورفین می شود و به کاهش علائم قاعدگی کمک می کند. در یکی از تحقیقات اخیر، محققان به این نتیجه رسیدند که ۳ پوزیشن مختلف در یوگا (مار کبری، گربه و ماهی) شدت و مدت زمان درد قاعدگی را بسیار کم می کند.

 

اگر درد بسیار شدید و خونریزی زیادی دارید باید حتما به پزشک مراجعه کنید. اگر موارد زیر را تجربه می کنید، هرچه سریع تر اقدام کنید:

  • درد زیاد باعث می شود که دیگر نتوانید فعالیت های روزانه خود را انجام دهید.
  • با گذشت زمان دردتان شدیدتر می شود و خونریزی بیشتری دارید.
  • سن شما بالای ۲۵ سال است و انقباضات شدید به تازگی شروع شده اند.
  • قرص های مسکن هیچ فایده ای ندارند.

برای موارد شدیدتر، بهترین راه برای درمان شدن این است که پزشک تشخیص بدهد دلیل اصلی این دردها چیست.

 

 

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی

بیماری خود ایمنی وضعیتی است که در آن سیستم ایمنی بدن، به طور اشتباهی به خود بدن حمله می کند. سیستم ایمنی بدن معمولا در برابر باکتری ها و ویروس ها از بدن محافظت می کنند. وقتی این سیستم مهاجمان خارجی را شناسایی می کند، لشگری از سلول های جنگنده را برای حمله به آنها آزاد می کند.
معمولا، سیستم ایمنی می تواند متوجه تفاوت بین سلول های خارجی و سلول های خود بدن شود. در بیماری خود ایمنی، سیستم ایمنی بخشی از بدن – مثل مفاصل یا پوست – را اشتباهی به عنوان مهاجمی خارجی تشخیص می دهد و بعد پروتئین هایی را آزاد می کند به نام «اتوآنتی بادی» که سلول های سالم حمله می کنند.
بعضی از بیماری های خود ایمنی تنها به یک عضو حمله می کنند. دیابت نوع ۱ به پانکراس صدمه می زند. بیماری های دیگر، مثل لوپوس، روی کل بدن تأثیر می گذارند.
چرا سیستم ایمنی به بدن حمله می کند؟
پزشکان دلیل این امر را نمی دانند. با این حال، بعضی افراد احتمال بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند. زنان بیشتر از مردان دچار می شوند. معمولا این بیماری در سنین باروری زنان (۱۴ تا ۴۴ سالگی) اتفاق می افتد.
بعضی از بیماری های خود ایمنی، در قومیت های خاصی شایع تر است. برای مثال، لوپوس، بیشتر روی مردم آفریقایی-آمریکایی و هیسپانیک تأثیر دارد تا سفیدپوستان اروپایی.
بیماری های خود ایمنی مشخصی، مثل اِم اِس و لوپوس، ارثی هستند. البته این موضوع به این معنی نیست که تمام اعضای خانواده این بیماری ها را خواهند داشت. اما استعداد ابتلا به بیماری خود ایمنی را به ارث می برند.
از آنجا که بیماری خود ایمنی روز به روز در حال افزایش است، محققان به عوامل محیطی نیز مشکوک اند، مثل آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و حلّال ها.
رژیم «غربی» نیز می تواند یکی دیگر از عوامل باشد. خوردن غذاهای پر چرب، بسیار پر شکر و یا فرآوری شده منجر به التهاب می شود، که ممکن است باعث برانگیختن نوعی پاسخ از سمت سیستم ایمنی شود. با این حال، این موضوع هنوز کاملا ثابت نشده است.
موضوع دیگر مربوط به بهداشت است. به دلیل وجود واکسن ها و مواد ضد عفونی کننده، امروزه کودکان در مقایسه با گذشته در معرض جِرم های کمتری قرار می گیرند. این عدم برخورد با جرم ها می تواند باعث شود که سیستم ایمنی آنها حتی به مواد بی ضرر هم عکس العمل نشان دهد.
در کل: پزشکان هنوز دقیق نمی دانند که دلیل اصلی بیماری خود ایمنی چیست. رژیم غذایی نامناسب، آلودگی ها و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی می تواند جزو دلایل بروز این بیماری به حساب بیاید.
علائم بیماری خود ایمنی
علائم ابتدایی بسیاری از بیماری های خود ایمنی بسیار شبیه به هم هستند، مثل:
• خستگی
• درد در عضلات
• التهاب و قرمزی
• تب درجه پایین
• اشکال در تمرکز
• بی حسی و سوزن سوزن شدن دست ها و پاها
• ریزش مو
• قرمزی پوست
بعضی از این بیماری ها می توانند علائم خاص خودشان را داشته باشند. برای مثال، دیابت نوع ۱ باعث تشنگی شدید، کاهش وزن و خستگی می شود. بیماری التهاب روده (IDB) باعث دل درد شدید، نفخ و اسهال می شود.
در بیماری هایی مثل سپوریازیس و یا روماتیسم مفصلی، علائم می آیند و می روند.
در کل: علائمی مثل خستگی، درد در عضلات، تورم و قرمزی می توانند نشان دهنده بیماری خود ایمنی باشند. معمولا علائم در طول زمان می آیند و می روند.

آیا شما هم کم خونی دارید؟

کم خونی یا آنمیا

آیا شما هم کم خونی دارید؟

 

در هنگام کم خونی، بدن به اندازه کافی گلبول قرمز تولید نمی کند. بنابراین، اکسیژن به اندازه کافی دریافت نمی شود، اساس خستگی مفرط و مشکلات عدیده دیگر برای سلامتی به وجود می آید.

از دست دادن خون، تولیدِ کم گلبول های قرمز جدید و برخی بیماری ها که گلبول های قرمز را از بین می برند، از دلایل اصلی کم خونی یا آنمیا هستند.

خستگی مفرط اصلی ترین علامت کم خونی است، اما ممکن است علائم دیگری مثل ضعف و سرگیجه نیز وجود داشته باشد.

آنمیا یا کم خونی فقر آهن اختلال شایعی است که زمانی اتفاق می افتد که به دلیل برخی کمبودها، گلبول های قرمز نمی توانند اکسیژن با موفقیت به سر تا سر بدن برسانند. شایع ترین دلیل این امر، کمبود آهن در خون (کم خونی فقر آهن).

بدون وجود آهن، پروتئین موجود در گلبول های قرمز که هموگلوبین نام دارد و اکسیژن را از شُش ها به سایر نقاط بدن می رسانند به شدت کاهش پیدا می کنند و به این ترتیب بدن از درون شروع به خفگی می کند.

تعداد نرمال گلبول قرمز در بدن یک زن معمولا ۱۲ گرم در هر دسی لیتر خون است و در مردان ۱۵ گرم. اگر این میزان در بدن کمتر شود، ممکن است پزشک چند آزمایش خون دیگر تجویز کند تا ریشه اصلی این مشکل مشخص شود.

کسانی که آنمیا یا کم خونی دارند مدام احساس خستگی و کسالت می کنند و سلامت عمومی آنها به خطر می افتد. در موارد شدیدتر، بیماران مبتلا به کم خونی که به دنبال درمان نیستند یا از مشکل خود بی خبر هستند ممکن است به دلیل نرسیدن اکسیژن کافی به اعضای داخلی آسیب های جدی و جبران ناپذیری ببینند.

 

دلایل کم خونی:

سه دلیل اصلی وجود دارد که موجب کم خونی می شود: از دست دادن خون، کاهش توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز جدید، یا بیماری هایی که منجر به افزایش تخریب گلبول های قرمز می شود.

از دست دادن خون: زمانی که میزان خون از دست رفته فراتر از توانایی بدن برای جایگزین کردن آن باشد، می تواند منجر به آنمیا یا کم خونی شود. برای مثال، خانم هایی که سیکل ماهانه شدید و سنگینی دارند و افرادی که به دلیل زخم معده یا مشکلات گوارشی دیگر خونریزی داخلی دارند بیشتر در خطر ابتلا به کم خونی هستند. گاهی اوقات این نوع از دست دادن خون خاموش است و تشخیص داده نمی شود تا زمانی که کم خونی، خود را در جواب آزمایش خون نشان می دهد. خونریزی خارجی ناشی از جراحی یا جراحت نیز می تواند باعث آنمیا شود.

کاهش تولید گلبول های قرمز: حتی اگر خونریزی نداشته باشید، گلبول های قرمز قدیمی احتیاج دارند که با گلبول های قرمز جدید تعویض شوند.

عوامل بسیاری باعث می شوند که بدن گلبول قرمز کمی تولید کند، یا گلبول هایی تولید کند که به اندازه کافی هموگلوبین ندارند.

این عوامل عبارتند از:

  • رژیم غذایی: اگر رژیم غذایی شما موادی مانند آهن، اسید فولیک، ویتامین B12 و مواد مغذی مورد نیاز دیگر را در بر نگیرد، می تواند میزان تولید گلبول های قرمز را کاهش دهد.
  • برخی بیماری ها: بیماری های مزمن مثل سرطان، دیابت، مشکلات کلیوی و ایدز می توانند توانایی بدن در تولید گلبول های قرمز را مختل کنند. خانم های باردار نیز می توانند به کم خونی دچار شوند.
  • اختلالات ژنتیکی: کودکان می توانند بعضی مشکلات را به ارث ببرند (مثل کم خونی آپلاستیک) که می تواند از تولید گلبول قرمز به اندازه کافی جلوگیری کند. مشکلات ارثی مثل کم خونی داسی شکل و کم خونی همولیتیک همچنین می توانند بدن را تحریک به تخریب گلبول های قرمز کنند.
  • افزایش تخریب گلبول های قرمز: بیماری های مشخصی می توانند باعث شوند که بدن بر علیه گلبول های قرمز خودش اقدام کند و آنها را از بین ببرد. برای مثال، به دلیل ابتلا به بیماری که طحال (عضوی از بدن که معمولا گلبول های قرمز از کار افتاده را از بین می برد) را تحت تأثیر قرار می دهد، می توان به کم خونی دچار شد. طحالی که متورم یا بیمار شده باشد می تواند گلبول های قرمز را بیشتر از میزان مورد نیاز از بین ببرد.

 

علائم و نشانه های کم خونی:

افرادی که کم خونی دارند اغلب اوقات خستگی مفرط را تجربه می کنند. البته این خیلی طبیعی است که بعد از یک روز کاری طولانی یا ورزش سنگین احساس خستگی کنید. اما در صورت وجود کم خونی، حتی بعد از انجام کارهای کوتاه، هر بار بیشتر و بیشتر احساس خستگی دارید زیرا سلول های بدنتان از کمبود اکسیژن رنج می برند.

هرچه کم خونی وخیم تر می شود، بدن نیز تغییرات محسوس فیزیکی را بروز می دهد – پوست رنگ پریده می شود، ناخن ها شکننده می شوند، و زخم ها و بریدگی ها زمان بیشتری می برند تا خونریزی نکنند. علائم دیگر کم خونی یا آنمیا عبارتند از:

  • کم آوردن نفس
  • زودرنجی
  • ضعف
  • سرگیجه
  • سردی دست ها و پاها
  • عدم توانایی در تمرکز و فکر کردن واضح
  • درد در قفسه سینه
  • ضعف جنسی

این علائم احتمالا در ابتدا بسیار ملایم هستند،  مخصوصا اگر کم خونی معتدل داشته باشید. بدن ما قابلیت سازگاری بسیار بالایی دارد و می تواند برای جبران کمبود اکسیژن در خون تلاش کند. اما هرچه کم خونی پیشرفت می کند، توانایی بدن برای سازگاری کمتر می شود و این علائم بیشتر و بیشتر به چشم می آیند.

اگر این علائم را دارید باید به پزشک مراجعه کنید. با این حال معمولا کم خونی زمانی که در حال معالجه و بررسی بیماری دیگری هستید نمایان می شود، چرا که کم خونی در مراحل اولیه یا علائم خیلی کمی دارد یا اصلا علائمی ندارد.

 

تشخیص کم خونی یا آنمیا معمولا شامل این مراحل می شود:

  • آزمایش CBC که در آن تمام محتویات موجود در خون اندازه گیری می شود.
  • ارائه سابقه پزشکی و خانوادگی که مشخص می کند کم خونی ناشی از بیماری است یا مشکلات ژنتیکی.
  • معاینه فیزیکی که نشان می دهد که آیا تنفس یا ضربان قلب به دلیل کم خونی نا منظم شده یا خیر.
  • آزمایش خون های دیگر که میزان کمبود آهن یا ویتامین ها را چک می کند و از نزدیک گلبول های قرمز و هموگلوبین ها را مورد بررسی قرار می دهند.

 

غلبه استروژن چیست؟

علائمی که نشان دهنده استروژن بالا هستند:

تعادل استروژن برای اینکه بدن بتواند عملکرد درستی داشته باشد ضروری است. زمانی که هورمون ها توازن دارند، همه چیز تقریبا همانطور که باید عمل می کند. اما وقتی این توازن به هم بریزد، مشکلات زیادی به وجود می آید. در زنان، هورمون استروژن غالبا در تخمدان ها تولید می شود، اگرچه همچنین توسط سلول های چربی و غده فوق کلیوی نیز به وجود می آید. در ابتدای بلوغ، استروژن در رشد مشخصه های ثانویه جنسی نقش مهمی دارند: سینه ها، موهای زیر بغل و شرمگاهی. استروژن با کنترل رشد پوشش داخلی رحم در طول اولین مرحله سیکل ماهانه، به تنظیم آن کمک می کند. اگر تخمک بارور نشود، میزان استروژن به شدت کاهش پیدا می کند و پریود شروع می شود. اگر تخمک بارور شود، استروژن با کمک پروژسترون از تخمک گذاری مجدد در دوران بارداری جلوگیری می کند.

استروژن همچنین در سایر فرآیندهای بدن نیز نقش دارد، مثل ساخت استخوان. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و هورمون های دیگر، به ساخت استخوان کمک می کند، به همین دلیل است که در میانسالی، وقتی میزان استروژن در بدن کم می شود، فرآیند تولید استخوان نیز کندتر می شود. زمانی که خانم ها به سن یائسگی می رسند، میزان از بین رفتن استخوان ها از تولید آنها بیشتر می شود. این هورمون همچنین در حفظ ضخامت و قدرت دیواره واژن و پوشش مجرای ادراری، مرطوب و لغزنده نگه داشتن واژن، لخته شدن خون و عملکردهای بدنی دیگر نقش دارد، که روی ماهیچه های لگن، غشای مخاطی، پوست و مو تأثیر می گذارد.

یک زن در طول زندگی اش بارها و بارها تغیری در میزان استروژن را تجربه می کند، از زمان بلوغ تا بارداری تا یائسگی. کاهش در تولید استروژن که بر اثر یائسگی باشد می تواند منجر به علائمی مثل گر گرفتگی، خشکی واژن و کاهش میل جنسی شود. اکثر ما این را به خوبی می دانیم، حتی اگر یائسه نشده باشیم. اما اگر استروژن بیش از حد تولید شود، چه اتفاقی در بدن می افتد؟

دلایل احتمالی افزایش بیش از حد تولید استروژن:

میزان استروژن در بدن با بلوغ و بارداری افزایش می یابد، اما این اتفاق می تواند در بازه های زمانی دیگر هم بیفتد. تنها دو دلیل وجود دارد که استروژن در بدن انباشته می شود: ۱) یا اینکه بدن خود به خود شروع به تولید بیش از حد آن می کند، ۲) یا اینکه آن را از محیط اطراف و رژیم غذایی وارد بدن می شود.

اگر در مقایسه با سایر هورمون ها، استروژن شما بالا تر است، معمولا به این مسئله «غلبه استروژن» می گویند، چون در این حالت، این هورمون خاص روی بقیه هورمون ها تسلط دارد. در اصل، این موضوع خیلی به میزان پروژسترون ربط دارد (هورمون دیگری که به تنظیم سیکل ماهانه کمک می کند).

کمی باعث تعجب است که انباشته شدن استروژن در بدن آنقدرها هم سخت  نیست، زیرا ما دائما با ترکیبات مشابه استروژن سر و کار داریم، مثل غذاهایی که آلوده به آفت کش های سمی، علف کش ها، و یا حاوی هورمون رشد هستند. خیلی از محصولاتی که روزانه در منزل از آنها استفاده می کنیم، ترکیباتی شبیه استروژن دارند مثل پلاستیک ها، مواد شوینده، لوازم آرایشی و … . بسیاری از این مواد سمی منجر به اضافه وزن می شوند و همین امر موجب تحریک تولید استروژن بیشتر از طریق خود سلول های چربی می شود.

دلایل دیگری هم برای غلبه استروژن وجود دارد:

  • سوء مصرف الکل
  • استرس
  • داروها
  • دیابت
  • فشار خون بالا
  • چاقی مفرط
  • بیماری قلبی
  • غذاهایی که حاوی فیتو استروژن هستند مثل سویا

با این وضع، جای تعجب ندارد که غلبه استروژن روز به روز در حال افزایش است – در حقیقت آمارهای اخیر نشان داده است که بیشتر از ۵۰ درصد از خانم های ۳۵ سال و بالاتر چنین مشکلی دارند.

خب، حالا چطور بفهمیم که باید از پزشک بخواهیم سطح استروژن ما را بررسی کند؟

در اینجا چند نشانه ذکر شده که بیانگر میزان بالای استروژن است:

  • در حال افزایش وزن هستید، در حالیکه هیچ تغییری در رژیم غذایی و سبک زندگی خود نداده اید.
  • سیکل های ماهانه نامنظم یا غیرعادی دارید.
  • حساس شدن یا تورم پستان ها
  • وجود توده هایی در سینه
  • نوسانات خلقی
  • سردردهای مداوم
  • ریزش مو
  • ضعیف شدن عملکرد حافظه
  • بی خوابی یا مشکلات دیگر مربوط به خواب
  • خستگی همیشگی

علائم کمبود استروژن در زنان

چرا تعادل و توازن هورمونی مهم است؟

استروژن یک هورمون است. هورمون ها نقش اساسی در سلامت نگه داشتن بدن دارند. معمولا خانم ها با استروژن سر و کار دارند. البته مردها هم استروژن تولید می کنند، اما خانم ها میزان بیشتری تولید می کنند.

هورمون استروژن:

  • باعث رشد جنسی در دخترانی که به سن بلوغ می رسند می شود.
  • رشد پوشش داخلی رحم را در هر سیکل ماهانه و در آغاز بارداری کنترل می کند.
  • باعث بروز تغییرات در بافت سینه در دختران نوجوان و خانم های باردار می شود.
  • در سوخت و ساز کلسترول و استخوان ها نقش دارد.
  • میزان دریافت غذا، وزن بدن، سوخت و ساز گلوکز و حساسیت به انسولین را تنظیم می کند.

 

علائم کمبود استروژن چیست؟

دخترانی که به سن بلوغ نرسیده اند و زنانی که به سن یائسگی نزدیک می شوند احتمال بیشتری برای ابتلا به کمبود استروژن دارند. با این حال، زنان در هر سنی می توانند این مشکل را تجربه کنند.

علائم شایع کمبود استروژن عبارتند از:

  • درد در هنگام نزدیکی به دلیل خشکی واژن
  • افزایش احتمال عفونت های ادراری (UTIs) به خاطر نازک شدن مجرای ادرار
  • قاعدگی نامنظم یا عدم قاعدگی
  • نوسانات خلقی
  • احساس گر گرفتگی
  • حساس شدن سینه ها
  • سر درد یا شدید شدن علائم میگرن در کسانی که از قبل میگرن داشته اند
  • افسردگی
  • مشکل در تمرکز کردن
  • خستگی بیش از حد

یکی دیگر از عوامل می تواند شکننده تر شدن استخوان ها باشد. این امر به دلیل کاهش تراکم استخوان هاست. استروژن به همراه کلسیم، ویتامین D و سایر املاح معدنی به تقویت استخوان ها کمک می کند. اگر میزان استروژن در بدن کم باشد، ممکن است تراکم استخوان کاهش پیدا کند.

اگر کمبود استروژن درمان نشود، می تواند منجر به ناباروری و نازایی در زنان شود.

 

چه عواملی باعث کمبود استروژن می شوند؟

استروژن در تخمدان ها تولید می شود. هر چیزی که تخمدان ها را تحت تأثیر قرار بدهد، تولید استروژن را نیز تحت الشعاع قرار خواهد داد.

خانم های جوان ممکن است به دلیل عوامل زیر دچار کمبود استروژن شوند:

  • ورزش های شدید و سنگین
  • اختلال در تغذیه (مثل کم اشتهایی عصبی)
  • کم کاری غده هیپوفیز
  • نارسایی تخمدان زودرس (یائسگی زودرس) که می تواند ناشی از مشکلات ژنتیکی، وجود سموم، یا بیماری خود ایمنی باشد
  • سندروم تِرنِر (Turner Syndrome)
  • بیماری های مزمن کلیوی

در زنان بالای ۴۰ سال، کمبود استروژن می تواند نشان دهنده نزد یک شدن به یائسگی باشد. این بازه زمانی دوره پیش یائسگی نام دارد.

در این دوره، تخمدان ها هنوز هم استروژن تولید می کنند و تا زمان فرا رسیدن یائسگی آهسته آهسته، کم و کم تر می شود. زمانی که دیگر استروژن تولید نشود، یائسگی آغاز می شود.

 

عوامل خطرساز برای کمبود استروژن:

شایع ترین عوامل خطرساز برای کمبود استروژن عبارتند از:

  • سن (زیرا تخمدان ها به مرور زمان استروژن کمتری تولید می کنند)
  • سابقه خانوادگی در مسائل و مشکلات هورمونی مثل کیست تخمدان
  • اختلال تغذیه
  • رژیم های سخت و سنگین
  • ورزش های سنگین
  • مشکل در غده هیپوفیز

 

کمبود استروژن چگونه تشخیص داده می شود؟

تشخیص درست کمبود استروژن می تواند از بسیاری از مشکلات جلوگیری کند. اگر علائم کمبود استروژن را دارید، با دکتر خود مشورت کنید. پزشک شما می تواند علائم را مورد بررسی قرار دهد و تشخیص لازم را فراهم کند. تشخیص زودهنگام و به موقع می تواند از بروز مشکلات بیشتر در آینده جلوگیری کند.

در هنگام ویزیت، پزشک شما سوال هایی در مورد سوابق خانوادگی شما می پرسد و علائم شما را بررسی می کند. همچنین مورد معاینه فیزیکی هم قرار می گیرید. ممکن است نیاز به آزمایش خون نیز باشد تا سطح هورمون های شما اندازه گیری شود.

اگر این علائم را تجربه می کنید، احتیاج به تست استرادیول دارید:

  • گُر گرفتگی (hot flashes)
  • تعریق شبانه
  • بی خوابی
  • آمنوره (قطع کامل قاعدگی)

در برخی موارد، ممکن است پزشک یک اسکن مغز هم تجویز کند تا ناهنجاری های احتمالی که غدد درون ریز را تحت تأثیر قرار می دهد مورد ارزیابی قرار دهد. تست DNA نیز برای این کار تجویز می شود.

 

کمبود استروژن چگونه درمان می شود؟

خانم هایی که کمبود استروژن دارند با درمان هورمونی بهبود می یابند.

 

استروژن درمانی:

خانم های بین سنین ۲۵ تا ۵۰ که کمبود استروژن دارند، معمولا دوز بالایی از استروژن دریافت می کنند. این می تواند خطرات مربوط به استخوان، بیماری های قلبی عروقی و سایر ناهنجاری های هورمونی را کاهش دهد.

دوز استروژن به شدت مشکل و نحوه درمان بستگی دارد. استروژن را می توان از این طرق استفاده کرد:

  • دهانی (خوراکی)
  • موضعی
  • واژینال
  • تزریق

در برخی موارد، حتی بعد از اینکه سطح استروژن به حالت عادی رسید باید درمان به صورت طولانی مدت انجام بگیرد. این یعنی دوزهای کم استروژن در طول یک مدت زمان مورد نظر استفاده می شود تا سطح کنونی استروژن ثابت بماند.

درمان با استروژن همچنین می تواند شدت علائم یائسگی و خطر شکستن و مو برداشتن استخوان ها را کاهش دهد.

درمان با استروژن طولانی مدت برای خانم هایی که به یائسگی نزدیک می شوند و همچنین عمل هیسترکتومی را انجام داده اند پیشنهاد می شود. در بقیه موارد، درمان با استروژن تنها برای یک تا دو سال تجویز می شود. این به خاطر آن است که درمان استروژنی می تواند خطر ابتلا به سرطان را بالا ببرد.

 

روش جایگزین هورمونی (HRT)

HRT برای تقویت سطح هورمون طبیعی بدن استفاده می شود. اگر به یائسگی نزدیک هستید، پزشک شما ممکن است HRT را تجویز کند. یائسگی باعث می شود سطح استروژن و پروژسترون به طرز چشمگیری کاهش پیدا کند. HRT می تواند به توازن دوباره این سطوح کمک کند.

در این درمان، هورمون ها به طرق زیر استعمال می شود:

  • موضعی
  • دهانی (خوراکی)
  • واژینال
  • تزریق

درمان HRT را می توان از لحاظ دوز مصرفی، مدت زمان استفاده و ترکیب هورمون ها تنظیم کرد. برای مثال، بسته به نوع تشخیص، معمولا پروژسترون را همراه با استروژن تجویز می کنند.

زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند و تحت درمان با HRT هستند، بیشتر در خطر افزایش بیماری های قلبی عروقی هستند. همچنین تحقیقات نشان داده اند که خطر لخته شدن خون، سکته مغزی و سرطان سینه هم افزایش می یابد.

 

کمبود استروژن و افزایش وزن: آیا ارتباطی وجود دارد؟

هورمون های جنسی، مثل استروژن، روی میزان چربی در بدن تأثیر می گذارد. استروژن سوخت و ساز گلوکز و لیپیدها را تنظیم می کند. اگر میزان استروژن در بدن شما کم است، می تواند به افزایش وزن منجر شود. تحقیقات نشان داده است که می تواند به همین دلیل باشد که زنانی که به یائسگی نزدیک می شوند احتمال اضافه وزن بیشتری دارند. داشتن اضافه وزن می تواند خطر چاقی مفرط، دیابت و بمیاری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

اگر سطح استروژن ئر بدن شما پایین است و روی وزن شما تأثیرگذار بوده، با پزشک خود مشورت کنید. او می تواند علائم شما را ارزیابی کند و راهکارهای مناسب را ارائه دهد. بهترین کار این است که همیشه رژیم غذایی متعادل داشته باشید و مرتبا ورزش کنید. برای داشتن رژیم و برنامه ورزشی مناسب با شرایط خودتان به متخصص مراجعه کنید.

 

دیدگاه کلی:

هورمون ها، مثل استروژن، نقش بسیار مهم و حیاتی در سلامت کلی شما بازی می کنند. مشکلات ژنتیکی، سابقه خانوادگی عدم توازن و تعادل هورمونی، یا بیماری های خاص می توانند منجر به کمبود استروژن شوند.

کمبود استروژن می تواند باعث مختل شدن رشد و عملکرد جنسی شود. همچنین می تواند خطر چاقی مفرط، پوکی استخوان و بیماری های قلبی عروقی را افزایش دهد.

در سال های اخیر، درمان های مربوطه متحول تر و کارآمد تر شده اند. بسته به عاملی که باعث کمبود استروژن شده است، می توان نوع درمان، دوز مصرفی، و مدت زمان استفاده را تعیین کرد.

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم چیست؟

زخم دهانه رحم زمانی اتفاق می افتد که سلول های نرمی که درون کانال سرویکس قرار دارند (سلول های غده ای) به سطح بیرونی دهانه رحم پخش می شوند. معمولا بخش بیرونی دهانه رحم دارای سلول های سفت است (سلول های پوششی یا اپیتولیال). جایی که این دو نوع سلول متفاوت به هم برخورد می کنند منطقه «تغییر» نام دارد. سرویکس همان گردنه رحم است، جایی که رحم به واژن متصل می شود.

زخم دهانه رحم اصطلاحی است که نه تنها نگران کننده و اضطراب آور است، بلکه گمراه کننده هم هست. اما خیالتان راحت باشد، در واقع هیچ زخمی در رحم شما وجود ندارد!

زخم دهانه رحم در بین زنانی که در سن باروری هستند (یعنی معمولا بین ۱۵ تا ۴۴ سال) بسیار شایع است. این مشکل سرطانی نیست و برای باروری مشکلی ایجاد نمی کند. در واقع، اصلا بیماری محسوب نمی شود. با این حال، ممکن است برای بعضی خانم ها مشکلاتی ایجاد کند.

 

علائم زخم دهانه رحم چیست؟

ممکن است شما هم مثل خیلی از خانم هایی که زخم دهانه رحم دارند، علائمی نداشته باشید. عجیب است که حتی تا قبل از مراجعه به متخصص زنان و انجام معاینه فیزیکی پی به این موضوع نمی برید.

اما اگر علائمی دارید، ممکن است شامل موارد زیر شود:

  • ترشحات سبک مخاطی
  • لکه بینی بین هر سیکل قاعدگی
  • درد و خونریزی در حین و بعد از هر نزدیکی

درد و خونریزی می تواند در حین و پس از انجام معاینه فیزیکی نیز اتفاق بیفتد. برای بعضی از خانم ها، این علائم بسیار شدید هستند. ترشحات عذاب آور و اذیت کننده می شوند و درد شدید می تواند لذت آمیزش جنسی را تحت الشعاع قرار دهد.

زخم دهانه رحم شایع ترین دلیل خونریزی در ماه های انتهایی بارداری است.

دلیل به وجود آمدن این علائم این است که سلول های غده ای بسیار ظریف تر و حساس تر از سلول های پوششی هستند. آنها مخاط بیشتری تولید می کنند و راحت تر دچار خونریزی می شوند. اگر علائم مشابه اما سبک تر دارید، نباید به این فکر بیفتید که حتما زخم دهانه رحم دارید. اما بهتر است به پزشک مراجعه کنید و معاینه دقیق انجام دهید.

اگر بین هر پریود خونریزی دارید، ترشحات واژینال شما غیر طبیعی است، و در حین و بعد از نزدیکی درد شدیدی دارید، حتما به متخصص مراجعه کنید. زخم دهانه رحم زیاد جدی نیست اما این علائم و نشانه ها می توانند ناشی از شرایط و بیماری های دیگری باشند که ملزم به تشخیص و درمان هرچه سریع تر هستند. برخی از این شرایط عبارتند از:

  • عفونت
  • فیبروید یا پولیپ
  • آندومتریوز
  • مشکلات مربوط به IUD
  • مشکلات مربوط به بارداری
  • سرطان دهانه رحم، رحم، یا سایر سرطان ها

 

چه عواملی موجب بروز زخم دهانه رحم می شوند؟

تشخیص دلیل زخم دهانه رحم همیشه ممکن نیست. برخی زنان با این مشکل به دنیا می آیند. این موضوع می تواند مربوط به نوسانات هورمونی باشد. به همین دلیل است که در بین زنانی که در سنین باروری هستند رایج تر است. این شامل نوجوانان، زنان جوان، خانم های باردار و زنانی که از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن استفاده می کنند می شود.

اگر در حین استفاده از قرص های ضد بارداری حاوی استروژن دچار زخم دهانه رحم شدید و علائم آن برایتان مشکل ساز شد و در مورد تغییر روش جلوگیری از بارداری با پزشک خود مشورت کنید.

زخم دهانه رحم در خانم های یائسه بسیار نادر است.

هیچ رابطه ای بین زخم دهانه رحم و گسترش سرطان دهانه رحم یا دیگر سرطان ها وجود ندارد.

 

زخم دهانه رحم چگونه تشخیص داده می شود؟

احتمال تشخیص زخم دهانه رحم در حین انجام معاینه فیزیکی و پاپ اسمیر بیشتر است. این وضعیت در واقع موقع معاینه فیزیکی قابل رویت است زیرا چون دهانه رحم قرمز تر و زبر تر از حالت عادی به نظر می رسد. و ممکن است در حین معاینه کمی هم خونریزی به وجود بیاید.

اگر علائمی ندارید و تست پاپ اسمیر شما نرمال است، به احتمال زیاد دیگر احتیاجی به انجام تست های بیشتر نیست.

اگر علائم شدید دارید (مثل درد در رابطه جنسی و ترشحات زیاد و شدید) پزشک شما ممکن است برا تشخیص دلیل اصلی آزمایش های بیشتری انجام دهد.

مرحله بعدی، فرآیندی به نام کولپوسکوپی است، که می تواند در مطب پزشک انجام شود، که شامل نورپردازی قوی و یک دستگاه مخصوص بزرگنمایی می شود تا شرایط رویت سرویکس از نزدیک تر فراهم شود.

در طول این فرآیند، یک تکه بافت کوچک نیز به عنوان نمونه برداشته می شود (بیوپسی/نمونه برداری) تا برای سرطانی بودن مورد آزمایش قرار بگیرد.

 

آیا این مشکل باید درمان شود؟

تا جایی که علائم برای شما آزار دهنده نباشد، دلیلی برای درمان زخم دهانه رحم وجود ندارد. بیشتر زنان مشکلات کمی را تجربه می کنند، و این وضعیت می تواند خود به خود برطرف شود.

اگر علائم شما متداوم و دردسرساز بود – مثل ترشحات واژینال، خونریزی یا درد درحین یا بعد از نزدیکی – در مورد نوع درمان خود با پزشک مشورت کنید.

اصلی ترین نوع درمان این وضعیت کوتر کردن است (Cauterization) که موجب توقف ترشحات غیر طبیعی و خونریزی می شود. این امر می تواند از طریق حرارت (دیاترمی/Diathermy) ، سرما (کرایوسرجری/Cryosurgery) یا نیترات نقره انجام شود.

هر کدام این فرآیندها می توانند تحت بی حسی موضعی در عرض چند دقیقه در مطب پزشک انجام شود. می توانید به محض اتمام کار، مطب را ترک کنید و تقریبا بلافاصله می توانید به بیشتر کارهای روزانه خود بپردازید. ممکن است برای چند ساعت تا چند روز کمی ناراحتی شبیه به درد قاعدگی داشته باشید. همچنین ممکن است به مدت چند هفته ترشح یا لکه بینی داشته باشید.

بعد از اتمام این فرآیند، دهانه رحم برای بهبود احتیاج به زمان دارد. توصیه می شود که تقریبا به مدت چهار هفته رابطه جنسی نداشته باشید و از استفاده از تامپون خودداری کنید. این کار به جلوگیری از عفونت هم کمک می کند.

پزشک شما نکاتی را برای مراقبت های بعد از این عمل ارائه می دهد و از شما می خواهد تا برای معاینات بعدی حتما مراجعه کنید. در این مدت اگر مسائل زیر را دارید، به پزشک خود اطلاع دهید:

  • ترشحات بد بو
  • خونریزی که از قاعدگی سنگین تر است
  • خونریزی که بیشتر از حد طول بکشد

اینها نشان دهنده وجود عفونت یا مشکلات جدی دیگر است که باید حتما درمان شود. کوتر کردن (Cauterization) این علائم را از بین می برد. این امکان وجود دارد که علائم برگردند، اما می توان عمل کوتر را تکرار کرد.

زخم دهانه رحم یک وضعیت خوش خیم است، نه یک بیماری، و معمولا جای نگرانی ندارد. خیلی از خانم ها حتی از داشتن این زخم مطلع نیستند تا زمانی که معاینه شوند.

اگر باردار هستید، به جنین آسیبی وارد نمی کند. اما اگر خونریزی دارید بهتر است این معاینه را انجام دهید تا مطمئن شوید. چون خونریزی در دوران بارداری امری جدی تلقی می شود.

این مشکل الزاما احتیاجی به درمان ندارد مگر اینکه ترشحات مشکل ساز شوند یا لذت رابطه جنسی را از بین ببرد. اگر علائمی دارید که به خودی خود از بین نمی روند، مطمئن باشید که فرآیند درمان مربوطه بسیار سریع، امن، بی خطر و کارآمد خواهد بود.

افتادگی اعضای لگنی

افتادگی اعضای لگنی یا POP (Pelvic Organ Prolapse) چیست؟

افتادگی با بیرون زدگی ارگان های لگنی زمانی اتفاق می افتد که یکی از اعضای لگنی مثل مثانه پرولاپس می کند، یعنی از جای طبیعی خود در زیر شکم به پایین کشیده می شود و به دیواره واژن فشار وارد می کند. این اتفاق ممکن است زمانی رخ بدهد که ماهیچه هایی که اعضای لگنی را سر جای خود نگه می دارند ضعیف شده اند یا به دلیل زایمان یا اعمال جراحی دچار کشیدگی شده اند.

بسیاری از زنان یکی از انواع افتادگی اعضای لگنی را در طول زندگی خود تجربه می کنند. این مشکل می تواند بسیار ناراحت کننده و دردناک باشد. اما معمولا مشکل بزرگی برای سلامتی ایجاد نمی کند. معمولا وضعیت این بیماران وخیم تر از وضع کنونی شان نمی شود و برخی زنان حتی به مرور زمان بهتر می شوند.

گاهی اوقات ممکن است همزمان بیش از یکی از اعضای لگنی دچار افتادگی شود. اعضایی که امکان پرولاپس دارند عبارتند از:

  • مثانه. شایع ترین افتادگی در مثانه اتفاق می افتد.
  • مجرای ادراری
  • رحم
  • واژن
  • روده کوچک
  • راست روده (رکتوم)

 

چه چیزی باعث افتادگی اعضای لگنی می شود؟

این اتفاق بیشتر مربوط به زایمان می شود. به شور طبیعی، اعضای لگنی توسط ماهیچه ها و بافت های موجود در زیر شکم سر جای خود نگه داشته می شوند. در حین زایمان، این عضلات ضعیف یا کشیده می شوند و اگر به حالت اول برنگردند دیگر توانایی نگهداری از اعضای لگنی را نخواهند داشت.

همچنین ممکن است افتادگی (پرولاپس) به دلیل انجام عمل هیسترکتومی (برداشتن رحم) اتفاق بیفتد. گاهی اوقات برداشتن رحم می تواند باعث می شود که اعضای لگنی دیگر، تکیه گاهی برای ثابت ماندن نداشته باشند.

 

افتادگی اعضای لگنی می تواند توسط هر چیزی که به شکم فشار بیاورد وخیم تر هم بشود. مثل:

  • اضافه وزن شدید (چاقی مفرط)
  • سرفه های طولانی مدت
  • یبوست مداوم
  • تومور در اعضا

زنان مسن تر بیشتر در معرض این مشکل هستند. این موضوع همچنین می تواند ارثی باشد.

 

علائم:

  • احساس فشار از طرف اعضای لگنی روی دیواره واژن. این شایع ترین علامت است.
  • احساس سنگینی زیر شکم
  • احساسی شبیه به اینکه انگار یک چیزی در حال بیرون افتادن از واژن است.
  • احساس کش آمدن کشاله ران، یا درد در پایین کمر
  • دفع ادرار بدون اراده (بی اختیاری ادرار)، یا نیاز مکرر به دفع ادرار
  • احساس درد در واژن هنگام نزدیکی
  • مشکل در اجابت مزاج، مخصوصا یبوست