نوشته‌ها

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ در لوله هایی که تخمدان ها را به رحم وصل می کنند گسترش پیدا می کند.

  • بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را درگیر می کنند غالبا از سایر اعضای بدن به اینجا رسیده اند
  • در ابتدا، زنان ممکن است علائم مبهمی داشته باشند مثل ناراحتی در ناحیه شکمی یا نفخ؛ یا اینکه هیچ علامتی نداشته باشند
  • به منظور بررسی وجود ناهنجاری، از توموگرافی کامپیوتری (برش نگاری یا همان تصویربرداری ۳ بعدی) استفاده می شود
  • معمولا رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ، غدد لنفاوی مجاور و بافت های اطراف تخلیه می شود و سپس شیمی درمانی انجام می شود

 

کمتر از ۱ درصد سرطان های زنان مربوط به لوله فالوپ می شود. سرطانی که از ابتدا در خود لوله های فالوپ شروع شود بسیار نادر است. بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را تحت تأثیر قرار می دهند در جایی دیگر از بدن شروع شده اند.

 

عوامل خطرزا در مورد سرطان لوله فالوپ عبارتند از:

  • سن بالا
  • التهاب طولانی مدت لوله های فالوپ (سالپینگیتیس مزمن)
  • نازایی

 

بیش از ۹۵ درصد از سرطان های لوله های فالوپ بدخیم (آدنوکارسینوم/غده ای) هستند که از سلول ها غده ای گسترش پیدا می کنند. بخش کمی از آنها سارکوما (بافت همبند) هستند که از بافت های متصل گسترش پیدا می کنند.

سرطان لوله فالوپ بسیار شبیه به سرطان تخمدان منتشر می شود:

  • مستقیما به نواحی اطراف
  • از طریق ریختن سلول های سرطانی به داخل حفره شکمی
  • از طریق دستگاه لنفاوی به سمت بخش های لگنی، شکمی و نهایتا بخش های دورتری از بدن

 

مراحل بیماری:

طبق میزان پیشروی این سرطان، پزشکان آن را به مراحل زیر دسته بندی کرده اند:

  • مرحله ۱: سرطان در یک یا هر دو لوله فالوپ شروع شده است
  • مرحله ۲: سرطان به بافت های مجاور پیشروی کرده است اما هنوز در لگن مانده (یعنی جایی که اعضای تناسلی داخلی، مثانه و روده وجود دارد)
  • مرحله ۳: سرطان از لگن هم فراتر رفته و به گره های لنفاوی یا اعضای شکمی رسیده است (مثل سطح کبد)
  • مرحله ۴: سرطان به اعضای دورتر بدن هم سرایت کرده است

 

دلایل:

پزشکان هنوز به درستی نمی دانند دلیل اصلی سرطان لوله فالوپ چیست. با این حال اگر موارد زیر در مورد شما صدق می کند احتمال بیشتری برای ابتلا به آن دارید:

  • هرگز بچه به دنیا نیاورده اید
  • هرگز شیر نداده اید
  • هرگز از قرص های ضدبارداری استفاده نکرده اید

داشتن اقوام نزدیک (مادر، خواهر، دختر) که به سرطان تخمدان یا سینه مبتلا بوده اند نیز ریسک را بالا می برد. یکی از نظریه ها بر آن است که عفونت های طولانی مدت مجاری تناسلی می تواند در تحریک این سرطان مؤثر باشد. اما این فرضیه هنوز ثابت نشده است. سرطان لوله فالوپ در هر سنی امکان بروز دارد، اما بیشتر در زنانی که در ۵۰ یا ۶۰ سالگی هستند رخ می دهد. داشتن یک یا چند تا از عوامل خطرزا دلیل بر این نمی شود که حتما به این سرطان مبتلا شوید. با این حال بهتر است در مورد احتمال آن با پزشک خود مشورت کنید.

 

 

علائم:

برخی زنان هیچ علامتی ندارند. اما در صورت وجود، این علائم عبارتند از:

  • درد و ناراحتی در ناحیه شکمی
  • نفخ
  • خونریزی واژینال زمانی که پریود نیستید – برای مثال، زمانی که دیگر یائسه شده اید
  • ترشحات واژینال سفید، بی رنگ، یا صورتی
  • احساس درد و فشار در زیر شکم یا لگن
  • وجود برآمدگی یا بادکردگی در زیر شکم (در این حالت، حفره شکمی پر از مایع می شود که به آن آب آوردن شکم یا آسیت می گویند)

عارضه های دیگری هم هستند که می توانند علائم بالا را نشان دهند. اگر آنها را دارید به این معنی نیست که حتما سرطان دارید. اما برای اطمینان بیشتر با پزشک خود مشورت کنید.

 

تشخیص

پزشک شما ابتدا در مورد علائم و سوابق پزشکی و خانوادگی شما سوالاتی می پرسد. سپس به آرامی شکم شما را فشار می دهد تا از جود برآمدگی، توده یا نقطه ای که حساس تر است مطمئن شود. ممکن است یک یا چند تا از آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • معاینه لگنی. پزشک یک وسیله به نام اسپکولوم را داخل واژن می کند تا با باز کردن دهانه آن دید بهتری داشته باشد. سپس سرویکس را مشاهده و رحم، تخمدان ها، و لوله های فالوپ را معاینه می کند.

شاید آزمایش پاپ اسمیر هم انجام دهید. در طی این تست، پزشک یک وسیله نازک را داخل سرویکس می کند و نمونه برداری انجام می دهد تا از وجود سرطان مطمئن شود.

  • اولتراسوند. این تست از امواج صوتی با انرژی بالا استفاده می کند تا شکلی دقیق از لوله های فالوپ و سایر اعضای لگنی تشکیل دهد. آزمایش اولتراسوند می تواند با استفاده از پروب خارج از شکم انجام شود. یااینکه پروب واژینال داخل واژن شود که به آن اولتراسوند ترانس واژینال می گویند.
  • سی تی اسکن (توپوگرافی کامپیوتری). در این تست از اشعه X قوی استفاده می شود که تصاویر بسیار دقیق تری از داخل بدن تهیه می کند.
  • ام آر آی (MRI). در این تست از امواج قوی رادیویی و مغناطیسی استفاده می شود تا از لوله های فالوپ و سایر ساختارهای داخل بدن تصویربرداری شود.
  • بیوپسی. پزشک یک نمونه از سلول های داخل لوله های فالوپ را بر می دارد. یک تکنسین در آزمایشگاه از طریق میکروسکوپ به این نمونه ها نگاه می کند تا از سرطانی بودن آنها مطمئن شود.
  • تست CA125. سرطان لوله فالوپ باعث آزاد شدن پروتئینی به نام CA125 می شود که خود را در خون نشان می دهد. داشتن میزان بالایی از پروتئین CA125 الزاما نشان دهنده داشتن سرطان نیست. عارضه های مثل فیبروئید یا بارداری یا مشکلات دیگر هم می توانند سطح CA125 را افزایش دهند. برای تشخیص صحیح تر باید آزمایشات دیگری نیز انجام دهید.

 

درمان

درمان اصلی سرطان لوله فالوپ عمل جراحی است. اینکه چه نوع جراحی مناسب باشد بستگی به مرحله پیشرفت سرطان دارد (اندازه آن و اینکه به کدام یک از اعضای بدن سرایت کرده است).

سالپنگو اوفورکتومی: یک یا هر دو لوله فالوپ و تخمدان ها را خارج می کند. این عمل برای مرحله ابتدایی سرطان لوله فالوپ استفاده می شود.

هیستروکتومی کامل: رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ را خارج می کند.

ممکن است بعد از انجام عمل جراحی، بیمار تحت شیمی درمانی هم برود تا اگر سلول سرطانی باقی مانده نیز از بین برود. شیمی درمانی از قرص های قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

گاهی اوقات قبل از جراحی، از رادیوتراپی استفاده می شود تا تومور کوچکتر شود و خارج سازی آن آسان تر باشد. رادیوتراپی از اشعه X بسیار قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

دارو درمانی بخش مهم دیگری از درمان سرطان است. بسیار اهمیت دارد که علاوه بر داروهای مربوطه، فکری برای درد، فشارهای عاطفی و مسائل دیگر مربوط به سرطان هم که روی کیفیت زندگی تأثیر می گذارند بکنید.

 

بارداری پس از سرطان لوله فالوپ

اگر هنوز در سال های باروری خود هستید و به این سرطان دچار شده اید، درمان های مربوط به این مشکل می تواند روی باروری شما تأثیرگذار باشد. عمل جراحی که تخمدان ها، لوله های فالوپ و رحم را خارج می کند می تواند باردار شدن در آینده را بسیار دشوار کند. شیمی درمانی نیز می تواند به به این اعضای بدن صدمه بزند و شما را دچار یائسگی زودرس کند. با این حال هنوز هم امکان باردار شدن بعد از درمان سرطان لوله های فالوپ وجود دارد. حتی اگر هر دو تخمدان خارج شده اند، شما می توانید قبل از جراحی تخمک های خود را فریز کنید و در آینده باردار شوید.

اگر قصد بارداری در آینده را دارید قبل از انجام درمان با پزشک خود مشورت کنید. در این صورت شاید پزشک بتواند برای حفظ قابلیت بارداری شما اقداماتی انجام دهد.

 

 

آتروفی واژن

آتروفی واژن

 

بررسی اجمالی

آتروفی واژن (atrophic vaginitis) به معنی نازک شدن، خشک شدن و التهاب دیواره واژن به دلیل کمبود استروژن در بدن است. آتروفی واژینال معمولا بعد از یائسگی اتفاق می افتد.

برای بسیاری از زنان، آتروفی واژینال نه تنها نزدیکی را دردناک می کند بلکه منجر به مشکلات ادراری هم می شود. به دلیل ارتباط ذاتی علائم واژینال و ادراریِ این عارضه، متخصصین تصمیم گرفته اند که نام صحیح تر برای این مشکل می تواند «سندروم ادراری-تناسلی یائسگی» باشد. برای این عارضه درمان های ساده و مؤثری وجود دارد. کاهش سطح استروژن باعث ایجاد تغییراتی در بدن می شود، اما به این معنی نیست که مجبور هستید تا ابد با این مشکلات دست و پنجه نرم کنید.

 

علائم

  • خشکی واژن
  • سوزش واژن
  • ترشحات واژینال
  • خارش ناحیه تناسلی
  • احساس سوزش همراه با دفع ادرار
  • احساس مکرر برای دفع ادرار
  • عفونت مجرای ادراری
  • بی اختیاری ادراری
  • خونریزی ملایم بعد از ارتباط جنسی
  • درد و ناراحتی در هنگام مقاربت
  • کاهش رطوبت واژن در هنگام فعالیت جنسی
  • کوتاه و تنگ شدن کانال واژن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

برحسب تخمین، تقریبا نیمی از زنانی که یائسه می شوند سندروم ادراری-تناسلی یائسگی را تجربه می کنند، هرچند تنها تعداد کمی از آنها به سراغ درمان می روند. خیلی از زنان تسلیم این علائم می شوند، یا اینکه به دلیل خجالت، این موضوع را با پزشک در میان نمی گذارند.

اگر حتی بعد از استفاده از لوبریکانت های پایه آب همچنان سکس دردناکی دارید، به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم واژینال دارید، مثل خونریزی غیرطبیعی، ترشح، سوزش یا التهاب و تورم، حتما یک متخصص زنان را ویزیت کنید.

 

دلایل

این عارضه به دلیل کاهش تولید استروژن به وجود می آید. استروژن کمتر باعث می شود بافت های واژن نازک تر، خشک تر، کم ارتجاعی تر و شکننده تر شوند.

کاهش سطح استروژن می تواند به دلایل زیر رخ بدهد:

  • بعد از یائسگی
  • در دوران پیش یائسگی
  • بعد از عمل جراحی که طی آن هر دو تخمدان خارج می شود (یائسگی جراحی)
  • بعد از رادیوتراپی لگن به دلیل سرطان
  • بعد از شیمی درمانی برای سرطان
  • به عنوان یکی از عوارض جانبی درمان هورمونی سرطان سینه

علائم این مشکل می توانند از همان سالهای ابتداییِ قبل از یائسگی شروع شوند و شما را آزار دهند یا اینکه حتی سالها بعد از یائسگی هم مشکلی ایجاد نکنند. با اینکه مشکلی بسیار رایج است، تمام زنان یائسه آن را تجربه نمی کنند. فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به داشتن بافت واژینال سالم کمک کند.

 

عوامل خطرزا

عوامل خاصی هستند که می توانند روی این مشکل تأثیرگذار باشند.

  • سیگار کشیدن. سیگار کشیدن روی جریان خون تأثیر می گذارد و در نتیجه واژن و بافت های دیگر به اندازه کافی اکسیژن دریافت نمی کنند. سیگار کشیدن همچنین تأثیرات طبیعی استروژن داخل بدن را کاهش می دهد. به علاوه، زنانی که سیگار می کشند معمولا زودتر یائسه می شوند.
  • عدم داشتن زایمان طبیعی (واژینال). محققان به این نتیجه رسیده اند که زنانی که هیچ گاه زایمان واژینال نداشته اند احتمال بیشتری برای ابتلا به آتروفی واژن دارند.
  • عدم وجود فعالیت جنسی. فعالیت جنسی، با یا بدون شریک جنسی، جریان خون را افزایش می دهد و بافت های واژینال را انعطاف پذیرتر می کند.

 

مشکلات مرتبط

سندروم ادراری-تناسلی یائسگی خطر این مشکلات را بالا می برد:

  • عفونت های واژینال. تغییرات در تعادل اسیدی واژن احتمال بروز عفونت های واژینال (واژینیتیس) را بیشتر می کند.
  • مشکلات ادراری. تغییرات ادراری مرتبط با این مشکل می توانند دردسرساز باشند. ممکن است شاهد تکرر ادرار یا ضرورت دفع ادرار یا سوزش به هنگام دفع باشید. برخی زنان دچار عفونت مجرای ادرار یا بی اختیاری می شوند.

 

پیشگیری

فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به طور چشمگیری از این موضوع جلوگیری کند. فعالیت جنسی جریان خون را در واژن افزایش می دهد که باعث سالم ماندن بافت های واژینال می شود.

 

تشخیص

تشخیص سندروم ادراری-تناسلی یائسگی شامل موارد زیر می شود:

  • معاینه لگنی که در طی آن پزشک با استفاده از دست اعضای لگنی را بررسی می کند و از طریق دیداری ناحیه تناسلی، واژن و سرویکس را معاینه می کند. در طی معاینه لگنی، پزشک همچنین به دنبال نشانه های پرولاپس اعضای لگنی می گردد – مثل برآمدگی هایی در دیواره واژن به دلیل فشار اعضای لگنی مثل مثانه یا روده یا کش آمدن بافت های حمایت کننده رحم.
  • تست ادرار که شامل جمع آوری و آنالیز ادرار می شود (البته در صورتی که علائم ادراری وجود داشته باشد)
  • تست تعادل اسید. این تست شامل نمونه برداری از مایعات واژینال یا قرار دادن یک کاغذ مخصوص در واژن برای سنجش میزان تعادل اسیدیته (pH) واژن

 

درمان

برای درمان این عارضه پزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که شما ابتدا:

  • از مرطوب کننده واژینال استفاده کنید تا کمی از رطوبت از دست رفته نواحی واژینال بازگردانده شود. باید هر دو تا سه روز از مرطوب کننده استفاده کنید. تأثیرات مرطوب کننده کمی ماندگارتر از لوبریکانت است.
  • از لوبریکانت پایه آب استفاده کنید تا از ناراحتی و درد در هنگام نزدیکی پیشگیری کنید. محصولاتی را انتخاب کنید که فاقد گلیسیرین هستند چون زنانی که به این ماده شیمیایی حساسیت دارند ممکن است سوزش داشته باشند. اگر از کاندوم استفاده می کنید، از وازلین یا محصولات حاوی وازلین استفاده نکنید. وازلین می تواند در تماس با لاتکس موجود در کاندوم موجب پارگی آن شود.

علائم ناخوشایندی که با استفاده از مرطوب کننده و لوبریکانت از بین نمی روند با روش های زیر قابل درمان هستند:

  • کرم موضعی واژینال استروژن. استروژن واژینال این مزیت را دارد که با دوز پایین هم مؤثر است و مواجهه با استروژن اضافی را محدود می کند. ممکن است این روش نسبت به استفاده از استروژن خوراکی کارسازتر باشد.
  • استروژن خوراکی. استروژن خوراکی وارد تمام سیستم بدن شما می شود. در رابطه با مزایا و مضرات این روش با پزشک خود مشورت کنید.

 

استروژن موضعی

درمان استروژنی واژینال به روش های مختلف انجام می شود. از آنجایی که تمام این روش ها به یک اندازه مؤثر واقع می شوند، پزشک با توجه به شرایط بیمار یکی را انتخاب می کند.

  • کرم استروژن واژینال. شما این کرم را با استفاده از یک اپلیکاتور مستقیما در واژن وارد می کنید و این کار را معمولا در هنگام خواب انجام می دهید. پزشکتان به شما خواهد گفت چه میزان کرم و هرچند وقت یک بار این کار لازم است. معمولا خانم ها آن را به صورت روزانه به مدت یک تا سه هفته و سپس یک تا سه بار در هفته استفاده می کنند. هر چند کرم ها تأثیر سریع تری دارند، اما نسبت به روش های استروژن واژینال دیگر کمی کثیف کاری بیشتری دارند!
  • حلقه استروژن واژینال. یک حلقه نرم و انعطاف پذیر توسط خودتان یا پزشک در بخش بالایی واژن وارد می شود. این حلقه به طور مدام میزان مشخصی از استروژن ترشح می کند و هر سه ماه احتیاج به تعویض دارد. خیلی از زنان راحت بودن ین روش را می پسندند. نوع دیگری از این حلقه ها که دوز بیشتری از استروژن دارد وجود دارد که به جای «درمان موضعی» به «درمان سیستمیک» معروف است.
  • قرص استروژن واژینال. شما از یک اپلیکاتور یکبار مصرف استفاده می کنید تا قرص استروژن واژینال را داخل واژن قرار دهید. پزشک به شما خواهد گفت هر چند وقت یک بار باید از این قرص استفاده کنید. برای مثال ممکن است برای دو هفته اول به صورت روزانه و بعد از آن هفته ای دو بار مصرف کنید.

 

استروژن درمانی سیستمیک

اگر خشکی واژن بر اثر علائم دیگر یائسگی باشد، مثل گرگرفتگی ملایم تا شدید، پزشک ممکن است قرص استروژن، پَچ یا ژل، یا حلقه استروژن دوز بالا تجویز کند.

اگر هیستروکتومی انجام نداده اید (عمل خراج سازی رحم)، پزشک همراه با استروژن، پروژستین هم تجویز می کند. پروژسترون خوراکی که از لحاظ شیمیایی به هورمونی که بدن تولید می کند شبیه تر است ترجیح داده می شود. همچنین پَچ های استروژن-پروژستین به راحتی قابل دسترس هستند.

اگر هیستروکتومی انجام شده است و رحم خارج شده، استروژن به تنهایی جواب می دهد. با در نظر گرفتن سوابق پزشکی و خانوادگی، با پزشک خود در مورد مزایا و معایب هورمون درمانی با این روش مشورت کنید.

 

سایر درمان ها:

محققان در حال کار روی درمان های دیگر برای سندروم ادراری-تناسلی یائسگی (آتروفی واژن) هستند و دغدغه آنها تأثیرات بلند مدت افزایش حتی مقدار کمی از استروژن در بدن است که می تواند منجر به سرطان سینه و اندومتر شود.

 

اگر سرطان سینه داشته اید:

اگر سابقه سرطان سینه داشته اید به پزشک خود بگویید تا موارد زیر را در نظر بگیرد:

  • درمان غیرهورمونی. از مرطوب کننده ها و لوبریکانت ها به عنوان اولین گزینه درمانی استفاده کنید.
  • استروژن واژینال. بعد از مشاوره با انکولوژیست (متخصص سرطان)، پزشک ممکن است درصورت جواب ندادن درمان های غیرهورمونی، برای شما استروژن واژینال با دوز پایین تجویز کند. با این حال نگرانی هایی وجود دارد که استروژن واژینال ممکن است ریسک عود مجدد سرطان سینه را افزایش دهد، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.
  • استروژن درمانی سیستمیک. استروژن درمانی سیستمیک عموما پیشنهاد نمی شود، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی:

اگر خشکی واژن و کمی ناراحتی دارید، ممکن است با امتحان موارد زیر کمی آرام تر شوید:

  • از مرطوب کننده های بدون نسخه استفاده کنید. این روش می تواند کمی از رطوبت را نواحی واژینال بازگرداند.
  • از لوبریکانت های پایه آب بدون نسخه استفاده کنید. این کار می تواند درد و ناراحتی هنگام سکس را کاهش دهد.
  • در هنگام نزدیکی به خود زمان دهید تا کاملا برانگیخته شوید. رطوبت واژینال که ناشی از برانگیختگی جنسی است می تواند علائم خشکی یا سوزش را کاهش دهد.

 

 

درد مثانه؛ عفونت یا سرطان؟

دنبال این علائم باشید

 

یکی از رایج ترین نشانه های سرطان مثانه درد شدید است. این نوع سرطان زمانی اتفاق می افتد که سلول های داخل مثانه که مخزنی انعطاف پذیر و توخالی است بیش از حد رشد می کنند و در صورت عدم تشخیص به موقع به سایر اعضای بدن نیز سرایت می کنند.

پزشکان همچنان دلیل اصلی سرطان مثانه را نمی دانند. اما خیلی ها آن را به مسائلی مثل ساختار ژنتیکی، استعمال دخانیات، التهاب مزمن مثانه و مصرف داروهای خاص ارتباط می دهند (مثل پیوگلیتازون برای دیابت).

سرطان مثانه بسیار نادر است – سالانه تنها ۷۴۰۰۰ مورد جدید در ایلات متحده آمریکا تشخیص داده می شود و فقط ۱۸۰۰۰ مورد آن زنان هستند. بسیاری از اشکال مختلف سرطان مثانه در اوروتلیوم (بافت پوششی بینابینی) شروع می شوند و در لایه های دیگر رشد می کنند.

 

علائم رایج سرطان مثانه:

افرادی که سرطان مثانه دارند احتمالا علائم زیر را تجربه می کنند:

  • وجود خون در ادرار
  • تغییر رنگ ادرار (برای مثال، نارنجی، صورتی، قرمز تیره)
  • احساس سوزش هنگام دفع ادرار
  • احساس مکرر احتیاج به دفع ادرار، حتی هنگامی که مثانه پر نیست
  • عدم توانایی در دفع ادرار (یا دفع میزانی بسیار کم)
  • درد کمر به شکل نا متقارن
  • خستگی مفرط
  • کاهش وزن ناگهانی و بدون دلیل
  • درد لگن
  • باد کردگی پاها

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید و مطمئن شوید که نشانه های خطرناکی نیستند. عوامل بسیار زیاد دیگری هم وجود دارند که موجب درد در مثانه می شوند و الزاماً نشان دهنده سرطان نیستند.

 

آی.یو.دی و جلوگیری از سرطان

استفاده از IUD می تواند خطر سرطان دهانه رحم را کاهش دهد

محققان بر این باورند که IUD ها می توانند در بدن موجب تحریک پاسخ ایمنی شود که ویروس HPV انسانی را از بین ببرد – ویروسی که تقریبا تمام انواع سرطان دهانه رحم ناشی از آن است.

طبق تحقیقات اخیر، دستگاه ضدبارداری IUD خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را در زنان به میزان یک سوم کاهش می دهد.

می دانیم که وجود IUD در رحم موجب تحریک و بروز یک پاسخ ایمنی می شود و دقیقا همین پاسخ ایمنی به شکلی بسیار بسیار مؤثر اسپرم را می کشد و از رسیدن آن به تخمک جلوگیری می کند. بنابراین می توان گفت که IUD می تواند روی سایر پدیده های ایمنی در بدن هم تأثیرگذار باشد.

نتایج به دست آمده از این تحقیقات می تواند به طور بالقوه زندگی جوانانی که سنشان از واکسن HPV گذشته است نجات دهد. این واکسن ها تنها زمانی مؤثر هستند که زنان قبل از مواجهه با ویروس واکسینه شده باشند. به همین دلیل است که بهتر است دختران در سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی واکسینه شوند تا قبل از قرار گرفتن در معرض چنین ویروسی زمان کافی برای ایمنی سازی داشته باشند.

متأسفانه، ویروس HPV به قدری شایع و گسترده شده است که بسیاری از افراد با همان اولین ارتباط جنسی به آن دچار می شوند.

زنانی که در دهه های ۲۰، ۳۰، و ۴۰ زندگی خود واکسینه نشده اند دیگر مصونیتی در برابر HPV نخواهند داشت. این یعنی برای دهه های بعدی زندگی شان اپیدمی سرطان دهانه رحم همچنان تهدیدشان می کند.

با همه این تفاسیر، مطالعات تنها نشان دهنده آن بوده است که بین استفاده از IUD و کاهش ابتلا به سرطان دهانه رحم ارتباط وجود دارد. اما متخصصان زنان و زایمان قبل از اینکه به منظور محافظت بیماران شان در برابر سرطان دهانه رحم آن را توصیه کنند باید منتظر باشند تا نتایج قطعی این آزمایشات ارائه شود.

IUD وسیله ای T شکل است که داخل رحم قرار می گیرد تا از بارداری جلوگیری کند. این محصول دو نوع دارد: یک نوع آن از مس، نقره یا طلا ساخته شده است ولی نوع دیگر آن از جنس پلاستیک است و مقدار کمی هورمون زنانه پروژستین تولید می کند.

دانشمندان به این دلیل این نظریه را داده اند که IUD از طریق دستکاری سیستم ایمنی زنانه از بارداری جلوگیری می کند.

برای کار بیشتر روی این نظریه و اثبات آن، تیم پژوهشی شروع به انجام تحقیقات گسترده روی میزان استفاده از IUD و احتمال سرطانه دهانه رحم کرده اند. نتایج قطعی روی این وبسایت قرار خواهد گرفت.

هیستروکتومی؛ بله یا خیر؟

حقایقی در مورد هیستروکتومی 

 

  • زندگی جنسی شما به پایان نمی رسد. درست است که این عمل جراحی تأثیری طولانی مدت روی بدن شما می گذارد و زمان زیادی برای بهبود نیاز خواهید داشت، اما به این معنی نیست که دیگر قادر به نزدیکی نخواهید بود. اینکه چه مدت بعد از هیستروکتومی می توانید سکس داشته باشید در واقع بستگی به نوع هیستروکتومی دارد. اگر سرویکس همراه با رحم خارج نشده است، معمولا ۲ تا ۴ هفته برای بهیود و برقراری رابطه کافی است. اما اگر سرویکس هم خارج شده باشد، تقریبا ۶ هفته طول می کشد تا قسمت عقبی واژن بهبود پیدا کند و آماده شود.

 

  • هیستروکتومی هرگز درمانی برای اندومتریوز نیست. در واقع اندومترویز (عارضه ای که باعث انقباضات شدید ماهانه، درد مزمن و مقاربت دردناک می شود) با برداشتن یا خارج کردن رحم در مان نمی شود. از میان تمام گزینه های درمانی (که شامل مسکن های خاص و هورمون درمانی می شود)، هیستروکتومی ای که طی آن تخمدان ها نیز خارج می شوند درمان مناسبی نیست. جراحی هایی که از روش های غیرتهاجمی استفاده می کنند می توانند جزو گزینه های درمانی باشند و باعث شوند رحم حفظ شود.

 

  • الزاماً یائسه نخواهید شد. خیلی از بیماران انتظار دارند دچار گرگرفتگی، نوسانات خلقی و تعریق شبانه شوند و بعد از انجام این عمل خیلی به ندرت با این علائم رو به رو می شوند. افسانه ای که درباره هیستروکتومی رایج است این است که خانم ها بلافاصله بعد از آن وارد فاز یائسگی می شوند. شما بعد از خارج کردن رحم، پریود نخواهید شد و امکان بارداری نخواهید داشت. اما این موضوع الزاما به معنی یائسگی نیست. تنها کسانی که یائسه می شوند آنهایی هستند که تخمدان هایشان نیز خارج می شود و قبلا یائسه نبوده اند. اگر طی این عمل تنها رحم خارج شود، زمان طبیعی فرا رسیدن یائسگی تغییری نخواهد کرد.

 

  • هیستروکتومی می تواند شامل تخمدان ها نیز بشود. طی این عمل جراحی، پزشک ممکن است یکی یا هر دوی تخمدان ها و لوله های فالوپ را به همراه رحم خارج کند. تخمدان ها منبع تولید هورمون های زنانه استروژن و پروژسترون هستند که برای سلامت جنسی و ساختار استخوان ها حیاتی اند. از دست دادن هر دو تخمدان به این معنی است که به صورت ناگهانی تولید این هورمون ها نیز قطع می شود که اصطلاحاً به آن «یائسگی جراحی» گفته می شود. این قطع ناگهانی هورمون های زنانه می تواند علائم شدیدتری از یائسگی را به دنبال داشته باشد، مثل گرگرفتگی و کاهش تمایلات جنسی.

 

  • هورمون درمانی می تواند به بهبود تغییرات فیزیکی بعد از جراحی کمک کند. اگر در هیستروسکومی تخمدان ها نیز خارج شوند، باید با پزشک خود در مورد مزایا و مضرات استروژن درمانی مشورت کنید. بعد از خارج شدن تخمدان ها، استروژن درمانی می تواند علائم ناراحت کننده یائسگی را تا حد چشمگیری تسکین دهد. با این حال هورمون درمانی خوراکی می تواند باعث افزایش خطر سکته مغزی، لخته شدن خون و بیماری های قلبی شود، بنابراین مشورت با پزشک در این رابطه بسیار اهمیت دارد.

 

  • شاید گزینه های دیگری هم داشته باشید. بنا به وضعیت کنونی شما، شاید بتوان رحم را به نوعی حفظ کرد. جراحانی که هیستروکتومی انجام می دهند تقریبا در  ۹۰ درصد جراحی ها موارد جایگزین هم دارند. برای مثال فیبرویید می تواند از طریق فرآیند غیر جراحی به نام امبولیزاسیون شریان رحمی درمان شود که طی آن عروق خون رسان به فیبروم بسته می شود. گزینه دیگر میومکتومی است که در آن فیبروم ها خارج می شوند اما رحم سر جای خودش باقی می ماند. برای درمان خونریزی های شدید و غیر طبیعی، گزینه درمانی می تواند ابلیشن باشد که طی آن دیواره داخل رحم یا فریز می شود یا می سوزد. قبل از برنامه ریزی برای هیستروکتومی، با پزشک خود در مورد درمان های جایگزین مشورت کنید.

 

  • جراحی های کم تهاجمی تر می توانند جایگزین مناسب تری برای شما باشند. از پزشک خود در مورد جراحی های کم تهاجمی مثل لاپاراسکوپی مشورت بخواهید. البته این نوع جدیدتر از جراحی هم ملزم به بیهوشی کامل است اما در آن تنها از برش های بسیار کوچک استفاده می شود، در نتیجه خون کمتری از دست می رود و بیمار مدت زمان کمتری در بیمارستان بستری خواهد بود. در حال حاضر، جراحی های لاپاروسکوپیک ۴۵ درصد مواقع به جای هیستروسکومی استفاده می شوند. با این حال همه متخصصان زنان و زایمان آن را توصیه نمی کنند!!! دوره نقاحت پس از عمل کوتاه تر است و مشکلات کمتری در پی خواهد داشت. اگر پزشک بر این اصرار داشته باشد که شما کاندیدای مناسبی برای لاپاروسکوپی نیستید، از او بپرسید که آیا تخصص او جراحی های کم تهاجی است؟ اگر پاسخ او منفی بود، می تواند به این معنی باشد که او برای انجام اعمال جراحی جدیدتر مناسب نیست نه شما!

 

  • تکنیک مورسلاسیون هم خوب است هم بد! برای اینکه بتوان در طی یک عمل جراحی کم تهاجمی رحم را خارج کرد، جراحان این عضو را به قطعات کوچک می برند و از فرآیندی به نام مورسلاسیون استفاده می کنند. در گذشته، این فرآیند مورد انتقاد های فراوانی بود چراکه باورها بر این بود که ممکن است خطر پراکنده کردن سلول های سرطانی را در پی داشته باشد. در پاسخ به این نگرانی ها، محققان رویکردهای جدیدی را توسعه دادند که این روش را کارآمدتر کرد. در حال حاضر عقیده بسیاری از متخصصان بر این است که زنان بسیار زیادی به شکلی غیرضروری زیر بار جراحی باز می روند در حالی که مورسلاسیون گزینه بهتری به نظر می رسد. مورسلاسیون باعث سرطان نمی شود اما اگر شخص تحت عمل نوع خاصی از سرطان را داشته باشد امکان پراکنده کردن سلول های سرطانی از طریق مورسلاسیون وجود دارد. آگاهی از وجود سرطان قبل از مورسلاسیون امری بسیار ضروری و حیاتی است.

 

  • هیستروکتومی می تواند از برخی انواع سرطان جلوگیری کند. برای زنانی که اختلال ژنتیکی BRCA1 و BRCA2 دارند، خطر ابتلا به سرطان تخمدان بسیار بیشتر است. در حالی که تنها حدود ۱ درصد از زنان عادی دچار سرطان تخمدان می شوند، ۴۴ درصد از زنانی که BRCA1 دارند و ۱۷ درصد زنانی که BRCA2 دارند به این سرطان دچار می شوند. در برخی موارد، پس از انجام تست ژنتیکی، زنانی که اختلال BRCA1 و BRCA2 دارند ترجیح می دهند با هدف جلوگیری از سرطان هر دو تخمدان را از طریق جراحی خارج کنند که می تواند به صورت جداگانه یا همزمان با خارج کردن رحم انجام شود. مطالعات نشان می دهد که انجام این عمل خطر مرگ بر اثر سرطان تخمدان را تا ۸۰ درصد کاهش دهد.

 

  • بهبود جسمی و روحی بعد از هیستروکتومی زمان بر است. برای برخی افراد، ضربه روحی انجام هیستروکتومی زمان بیشتری برای بهبود یافتن می برد. احساس غم و فقدان بعد از عمل طبیعی است. اما مراقب بروز افسردگی باشید. اگر با بیخوابی، کم اشتهایی و احساس نا امیدی دست و پنجه نرم می کنید حتما به پزشک مراجعه کنید.

 

#زنان_زایمان #تسنیم_گستر #تجهیزات_پزشکی #زنان #زایمان #زنانه #زندگی_جنسی #سکس_لایف #هورمون #خونریزی #قاعدگی #پریود #سرطان # شیمی_درمانی #تخمدان #رحم #متخصص_زنان #ماما #مامایی #ژینکولوژی

سرطان و زیبایی در زنان

ادامه قسمت دوم

 

سرطان در زنان

سرطان های خاصی هستند که به طور ویژه ای جزو دغدغه های اصلی زنان هستند. نه تنها سرطان هایی که اندام زنانه را درگیر می کند مثل سرطان سینه، دهانه رحم، رحم، و تخمدان، بلکه سرطان لوزالمعده (پانکراس)، روده بزرگ و ریه نیز شامل آنها می شود.

سرطان سینه دومین دلیل اصلی مرگ و میر بر اثر سرطان محسوب می شود. در آمریکا، یک زن حدود ۱۲٫۴ درصد احتمال ابتلا به سرطان سینه را دارد. مطالعات پژوهشی نشان می دهد که هرچه در زمان تشخیص این سرطان، اندازه آن کوچکتر باشد شانس بهبود بیشتر است. در حال حاضر، ماموگرافی و سایر معاینات سینه (مثل استفاده از دستگاه برست لایت) برای تشخیص زودهنگام این عارضه توصیه می شوند. کشف جهش های ژنتیکی ارثی کمک بزرگی به شناسایی حداقل بعضی از زنانی که ریسک بالاتری برای ابتلا به این نوع سرطان را دارند می کند.

سرطان تخمدان، به دلیل اینکه اغلب اوقات در مراحل اولیه قابل تشخیص و شناسایی نیست، به «قاتل خاموش» معروف است. با اینکه سرطان تخمدان می تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، ریسک ابتلا به آن با افزایش سن بالا می رود، و اگر سابقه خانوادگی هم وجود داشته باشد که خطر بیشتر هم می شود. از هر ۷۰ زن در آمریکا یک نفر به سرطان تخمدان مبتلاست.

سرطان کولورکتال، کولون یا رکتوم، سرطانی است که روده بزرگ و مقعد را درگیر می کند. اکثر موارد سرطان روده بزرگ در افراد بالای ۵۰ سال رخ می دهد. اگر خانمی سابقه ابتلا به سرطان سینه، رحم، یا تخمدان داشته باشد احتمال ابتلا به سرطان روده نیز در او بالاتر است. توصیه می شود تمام خانم های بالای ۵۰ سال به صورت مرتب معاینات لازم را انجام دهند. پژوهش ها نشان داده اند که رژیم غذایی که سرشار از میوه و سبزیجات است و آنتی اکسیدان فراوانی دارد می تواند از ابتلای خانم ها به سرطان روده بکاهد و آنها را در برابر بیماری های دیگر هم مصون کند.

سرطان ریه اولین عامل مرگ و میر بر اثر سرطان در بین زنان است. از آنجایی که سیگار کشیدن دلیل اصلی سرطان ریه است، واضح است که پرهیز از سیگار یکی از راه های اساسی برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری کشنده است. کم کردن میزان مصرف سیگار در کاهش صدمات وارده بر اثر سیگار کشیدن و همچنین به دست آوردن دوباره سلامت مؤثر است.

 

دغدغه های زیبایی در زنان

برای بسیاری از زنان، مفهوم زیبایی استفاده از لوازم آرایش مثل رژلب و … است. اما زیبایی می تواند معنی دیگری هم داشته باشد: انجام اعمال جراحی که برای تصحیح یک نقص صورت می گیرد و ظاهر را ارتقا می دهد.

طبق تخمین های اخیر، حدود ۶۰۰٫۰۰۰ عمل زیبایی در سال انجام می شود، که البته این رقم بسیار بیشتر از اینهاست. تنوع این اعمال زیبایی و شمار زنانی که زیر تیغ می روند روز به روز در حال افزایش است.

امروزه دیگر بخش های کمی از بدن هستند که عمل زیبایی برایشان وجود نداشته باشد. فرآیندهایی وجود دارد که طی آنها می توان بافت و تونالیته پوست را ارتقا داد، مثل لایه برداری های شیمیایی و درم ابریژن (dermabrasion). تزریق کلاژن و بوتاکس می تواند به رفع چین و چروک های مزاحم کمک کند. لک های مادرزادی (ماه گرفتگی)، خال و واریس می توانند به وسیله تکنیک های مختلف درمان شوند. لیزر می تواند به رفع موهای زائد کمک کند و از سوی دیگر کم مویی (کچلی، آلوپسیا/طاسی منطقه ای) می تواند به وسیله دارو یا کاشت مو درمان شود.

لیپوساکشن به عمل برداشت چربی زیر پوست گفته می شود. پیکر تراشی توسط تکنیک های اولتراسونیک و تومسنت (tumescent) انجام می شود. بسیاری از لیفت ها و جراحی های پلاستیک پوست و چربی اضافه را از بین می برند و شکل بهتری به بافت ها می دهند.

در طی سالها، میلیون ها زن زیر بار عمل سینه برای بزرگتر یا کوچکتر کردن آنها رفته اند. این عمل ها علیرغم محبوبیت خاص خود باعث ایجاد بحث های پزشکی زیادی شده اند. بازسازی سینه اما، به ویژه بعد از سرطان سینه، عملی است که با دید متفاوتی به آن نگاه می کنند. از آنجایی که تمام این عمل ها ذاتا پزشکی محسوب می شوند، بسیار مهم است که هر زنی قبل از انجام آنها از خطرات و مزایای آنها مطلع باشد.

 

قاعدگی

هر زنی تقریبا به مدت ۴۰ سال از زندگی اش پدیده ای طبیعی به نام سیکل ماهانه را تجربه می کند. هر خانمی که باردار نباشد و در سن قبل از یائسگی باشد تقریبا هر ۲۶ تا ۳۵ روز (معمولا هر ماه) از دست دادن خون و بافت ناشی از ریختن دیواره داخلی رحم را دارد. هر سیکل به چند بخش تقسیم می شود: فاز فولیکولار (رشد تخمک)، تخمک گذاری (در اواسط ماه) و فاز لوتئال (که در آن دیواره رحم خود را برای دریافت تخمک بارور شده آماده می کند). اگر تخمک بارور نشود، دیواره رحم می ریزد و خونریزی پریود آغاز می شود. سپس، تمام این مراحل دوباره اتفاق می افتد.

اکثر زنان در نیمه اول سیکل ماهانه خود مشکل چندانی ندارند، اما زمانی که تخمک گذاری انجام می شود، مشکلاتی مثل درد ناحیه لگنی بروز می کند. در طول نیمه دوم سیکل، ممکن است خانم ها PMS یا سندروم پیش از قاعدگی را تجربه کنند و احتمال می رود که هنگام شروع پریود، دردهای شدید، کرمپ و گرفتگی عضلانی مخصوصا در زیر شکم و کمر داشته باشند.

تقریبا بین ۷۰ تا ۹۰ درصد زنان سندروم پیش از قاعدگی یا PMS را تجربه می کنند. علائم PMS شامل زودرنجی، اضطراب، گرفتگی عضلات، نفخ و سردرد می شود. در شرایط وخیم تر، نام این مشکل PMDD یا اختلال دیسفوریک پیش از قاعدگی می باشد که بسیار شدید تر و دردسر ساز تر از PMS است.

تمام مراحل سیکل ماهانه توسط هورمون ها کنترل می شود. تولید این هورمون ها به شرایط جسمی و سلامت عمومی زنان بستگی دارد. کم کردن بیش از حد وزن می تواند به قطع قاعدگی ختم شود. بسیاری از اختلالات هستند که به نوعی یا با عدم وجود قاعدگی در ارتباط اند با قاعدگی هایی که بسیار طولانی، سنگین، غیر منظم یا دردناک هستند. این مشکلات، که شامل سندروم پلی کیستیک و اندومتریوز می شود، باید از طریق پزشکی درمان شود.

با این حال جالب است بدانید که یک عارضه پزشکی در این رابطه وجود دارد که زنان مبتلا به آن در واقع از قاعدگی خود سود می برند. نام این بیماری هموکروماتوز یا سرریز آهن در خون است.

 

ادامه مطلب (قسمت چهارم)

,

عمل کاواترم (خبر)

انجام عمل کاواترم توسط خانم دکتر مغازه در بیمارستان چمران تهران ۹۷/۰۴/۱۷

,

عمل کاواترم

انجام عمل کاواترم در بیمارستان نیکان تهران توسط سرکار خانم دکتر مغازه روز جمعه ۱۱ اسفندماه .۹۶

,

عمل کاواترم

انجام عمل کاواترم در بیمارستان سعدی اصفهان توسط سرکار خانم دکتر کاظمینی،با حضورِ افتخاریِ سرکار خانم دکتر عراقی،  ۲۶ام بهمن ماه۹۶٫

,

عمل کاواترم

انجام عمل کاواترم در بیمارستان سعدی اصفهان توسط سرکار خانم دکتر عراقی در تاریخ ۱۷بهمن ماه ۹۶٫