رحم تک شاخ

رحم تک شاخ

رحم تک شاخ یک عارضه ژنتیک بسیار نادر است که در آن تنها نیمی از رحم یک دختر شکل گرفته است. رحم تک شاخ از رحم معمولی کوچکتر است و تنها یک لوله فالوپ دارد. همین شکل عجیب دلیل نامگذاری آن شده است.

زنانی که رحم تک شاخ دارند ممکن است یک تکه رحم دیگر و بسیار کوچکتر هم داشته باشند که به آن «نیمه رحم» می گویند. این نیمه رحم ممکن است به بقیه رحم متصل نباشد. در نتیجه خون قاعدگی از آن خارج نمی شود و درد شدیدی به همراه خواهد داشت.

دلایل و عوامل خطرزا:

رحم تک شاخ حاصل عدم رشد رحم در زمان تشکیل شدن اعضای داخلی جنین دختر است. یعنی یک خانم با این عارضه به دنیا می آید. رحم تک شاخ یعنی زمانی که دو لوله رحم باید به یکدیگر متصل شوند و یک رحم کامل و معمولی را تشکیل دهند، یکی از این لوله ها به اندازه کافی رشد نمی کند و در نتیجه رحم تک شاخ می شود.

دلیل این رشد غیرطبیعی در جنین هنوز مشخص نشده است.

علائم

  • درد در شکم و زیر شکم (در صورت وجود نیمه رحم)
  • مشکل در باردار شدن
  • پیچیدگی هایی در بارداری و/یا زایمان شامل زایمان زودرس، سقط جنین و زایمان بریچ (وارونه: یعنی زمانی که نوزاد به جای اینکه با سر متولد شود با پا به دنیا می آید)

تشخیص

این عارضه می تواند کاملا نامحسوس باشد تا زمانی که خانمی در باردار شدن مشکل پیدا کند یا در دوره بارداری به پیچیدگی هایی مواجه شود.

تشخیص این مشکل ابتدا با بررسی سوابق پزشکی و معاینات فیزیکی شامل معاینه لگنی شروع می شود.

آزمایشات اضافه تر عبارتند از:

تصویربرداری: مثل اولتراسوند، MRI، یا لاپاراسکوپی به منظور مشاهده ناهنجاری های دیگر رحمی

هیستروسکوپی: با استفاده از یک تلسکوپ کوچک به نام هیستروسکوپ که از طریق واژن به رحم فرستاده می شود تا موارد نگرانی بازدید و درمان شوند.

درمان و مراقبت

راهکارهای درمانی عبارتند از:

جراحی لاپاراسکوپیک به منظور خارج سازی نیمه رحم غیرمتصل که باعث درد شکمی می شود. (دلیل این درد عدم استخراج خون قاعدگی از نیمه رحم و عدم جریان و انتقال آن به رحم اصلی است)

مراقبت های ویژه در طول بارداری/زایمان به منظور کاهش خطر زایمان زودرس، سقط یا زایمان بریچ

رحم قلبی شکل

ممکن است برای کسانی که اولین بار است این اصطلاح را می شنوند خیلی جالب و رمانتیک باشد! اما راستش را بخواهید اصلا هم اینطور نیست.

سال گذشته خانم ۳۹ ساله ای که «دو رحم» داشت صاحب دوقلو شد. این در حالی بود که پزشکان به او گوشزد کرده بودند به دلیل حالت رحمش هیچ وقت صاحب فرزند نخواهد شد. این خانم روسی با دو رحم به دنیا آمده بود که به هم چسبیده و به شکل قلب درآمده بودند. متخصصین به او گفته بودند که به دلیل عارضه غیرمتعارفی که دارد هرگز قادر به باردار شدن نخواهد بود. اما وقتی متوجه شدند که باردار است … آن هم دوقلو! … به شدت شوکه شدند. در هر کدام رحم ها یک تخمک بارور شده بود و یک دوقلوی سالم به وجود آمده بود.

دوقلوها از طریق سزارین به دنیا آمدند، به این ترتیب مادرشان هم این امکان را پیدا کرد که برای اولین بار رحم قلبی شکل خود را ببیند.

چه چیزی باعث به وجود آمدن رحم قلبی می شود؟ این عارضه بسیار نادر است. در هنگام تشکیل شدن اعضای داخلی جنین دختر، رحم او  معمولا به شکل دو لوله جدا به وجود می آید که در یک نقطه به هم متصل می شوند و رحم معمولی را تشکیل می دهند. اما رحم دوتایی زمانی به وجود می آید که این دو لوله متصل نمی شوند و جدا از هم می مانند و دو رحم جداگانه را تشکیل می دهند.

دهانه (سرویکس) این دو رحم می تواند مشترک باشد یا اینکه هرکدام یک سرویکس مجزا داشته باشند. زنانی که این عارضه را دارند زمانی متوجه آن می شوند که علائمی مثل پریودهای به شدت دردناک و سنگین را تجربه می کنند یا اینکه به طور مرتب سقط جنین دارند.

در صورت بارداری، معمولا این افراد سزارین می شوند.

تفاوت هیستروسکوپی و هیستروکتومی

آیا تفاوت هیستروسکوپی و هیستروکتومی را می دانید؟

متاسفانه هنوز هم بسیاری از خانم ها به دلیل شباهت ظاهری دو واژه، این دو را با هم اشتباه می گیرند.

در این پست توضیح مختصری در مورد کاربرد و نوع عملکرد هر کدام می دهیم تا کمی بیشتر با این دو اصطلاح پزشکی آشنا شویم:

هر دو این عمل ها برای درمان خونریزی غیرطبیعی رحم به کار می روند اما هم از لحاظ طول دوره نقاحت و عوارض پس از عمل، و هم از نظر هزینه درمانی، زمین تا آسمان با هم تفاوت دارند.

 

هیستروسکوپی: هیستروسکوپی نوعی اندوسکوپی حفره رحم است که به پزشک اجازه بررسی دیداری دهانه رحم (سرویکس) را نیز می دهد. از طریق هیستروسکوپی، پزشک متخصص می تواند ناهنجاری های موجود در رحم (مثل فیبروم، میوم، پولیپ و غیره) را تشخیص دهد و در صورت امکان به طور همزمان درمان را انجام دهد (از طریق خارج سازی بافت زائده ها). دستگاه هایی مثل تروکلیر امکان تشخیص و درمان همزمان در مطب را به پزشک می دهند.

هیستروکتومی: و اما هیستروکتومی عمل خارج سازی رحم از طریق جراحی است که می تواند شامل خارج سازی دهانه رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ و سایر ساختارهای اطراف نیز بشود. خیلی وقت است که هیستروکتومی دیگر برای درمان خونریزی غیرطبیعی رحم توصیه نمی شود. مگر اینکه دیگر چاره ای وجود نداشته باشد. روش درمان کم تهاجمی کاواترم رحم را به عنوان عضو حیاتی در بدن نگه می دارد و فقط دیواره داخلی حفره رحم (اندومتر) را غیرفعال می کند. در نتیجه عوارضی مثل افسردگی های شدید پس از هیستروکتومی، مشکلات هورمونی و افتادگی اعضای لگنی در زنان به وجود نمی آید.

بقایای بارداری

بقایای بارداری

اصطلاح بقایای بارداری به بافت های باقی مانده از جفت و/یا جنین گفته می شود که بعد از سقط جنین طبیعی یا برنامه ریزی شده، یا زایمان زودرس یا حتی به موقع در حفره رحم می مانند.

علائم این عارضه شامل یک یا چند مورد از موارد زیر می شود:

  • خونریزی رحمی
  • درد ناحیه لگنی
  • تب
  • حساس شدن رحم
  • احساس فشار و ناراحتی در پایین شکم

درمان

بعد از تشخیص توسط پزشک متخصص، از طریق بالینی و آزمایشگاهی، می توان بسته به شرایط بیمار یکی از راه های درمانی در دسترس را انجام داد:

  • استفاده از داوهای انقباض رحمی
  • دیلاتاسیون و کورتاژ
  • و خارج سازی از طریق هیستروسکوپی

 

تشخیص و تخلیه همزمان بقایای بارداری توسط دستگاه TruClear:

  • خطر آسیب به اندومتر و چسبندگی رحم را کاهش می دهد
  • بافت را برای تأیید هیستولوژیک جمع آوری می کند
  • و نیاز مجدد به انجام عمل را به میزان چشمگیری کم می کند. در ۹۴ درصد بیماران تخلیه به طور کامل انجام گرفته است

شقاق نوک سینه

شیردهی غالبا بسیار پیچیده تر و دردناک تر از چیزی است که انتظارش را دارید. شیردهی یک مهارت است که مادران به مرور زمان آن را فرا می گیرند. گاهی اوقات سخت بودن شیردهی به این دلیل است که مادران از روش های قدیمی و اشتباهی که از قبل در ذهن دارند استفاده می کنند و کودک را طوری برای شیرخوردن در آغوش خود قرار می دهند که هم برای خودشان و هم برای کودک سخت و آزاردهنده است. این موقعیت باعث می شود که کودک ناخودآگاه نوک سینه را در دهان خود بیشتر فشار دهد و باعث آسیب به آن شود.

صرف نظر از پوزیشن نادرست کودک و چفت شدن ناصحیح دهان روی سینه مادر، دلایل متفاوت دیگری نیز می تواند منجر به این آسیب دیدگی شود. مشکلات پزشکی مثل عفونت یا وجود درماتیت روی نوک سینه، مشکلات آناتومیک کودک مثل گره زبانی، یا استفاده نادرست از شیردوش می توانند از این عوامل باشند.

گاهی اوقات ترک ها و زخم های حاصل به قدری عمیق و شدید هستند که از روی نوک سینه تا هاله رنگی دور آن هم ادامه دارد و گاهی اوقات به قدری کوچک هستند که به سختی می توان آنها را دید. در هر صورت شیردهی با نوک سینه ترک خورده اغلب دردناک است و حتی ممکن است هنگام شیردادن خونریزی هم وجود داشته باشد.

لطفا توجه داشته باشید: با اینکه این خونریزی ترسناک به نظر می آید و ممکن است پس از بلع توسط نوزاد در مدفوع یا استفراغ او دیده شود، به هیچ عنوان ضرری برای نوزاد ندارد و بهتر این است که به شیر دادن خود ادامه دهید.

 

شقاق سینه:

در اینجا چند پیشنهاد برای مادران داریم:

 

قبل از شیر دادن:

  • قبل از اینکه نوزاد شروع به گریه کند او را به شیر خوردن ترغیب کنید، یعنی زمانی که علائم اولیه گرسنگی را نشان می دهد.
  • تا جایی که می توانید خودتان را ریلکس کنید و راحت باشید
  • به آرامی سینه های خود را ماساژ دهید و بااستفاده از گرما (مثلا حوله گرم) جریان شیر را افزایش دهید.
  • کمی از شیر خود را به نوک سینه و هاله رنگی اطراف آن بمالید تا محل را قبل از شیردهی مرطوب کرده باشید. این کار کمی از درد را کاهش می دهد.

 

هنگام شیردهی:

  • ابتدا آن سینه ای را که کمتر آسیب دیده در اختیار کودک بگذارید.
  • اطمینان حاصل کنید که کودک پوزیشن مناسبی دارد و دهان او به درستی روی سینه چفت شده است. برای اطمینان بیشتر با یک متخصص شیردهی مشورت کنید.
  • همیشه مجبور نیستید وقتی کودک سینه را در دهان خود فشار می دهد (یا گاز می گیرد و ول نمی کند) او را به زور از سینه خود جدا کنید. سعی کنید او را به سمت خود بکشید و کمی به عقب خم شوید و ببینید که آیا بدن او در یک خط صاف واقع شده است یا خیر.
  • پوزیشن های مختلف را امتحان کنید و راحت ترین شان را پیدا کنید.

ممکن است احتیاج داشته باشید به مدت ۱۲ تا ۲۴ ساعت نوزاد را از سینه آسیب دیده دور نگه دارید تا سینه کمی استراحت کند و فرآیند بهبود به درستی آغاز شود. در چنین شرایطی می توانید شیر این سینه را بدوشید و همزمان به سینه های خود استراحت دهید و همچنین شیر خود را به کودک بدهید.

در صورت تمایل می توانید میزان مکش های بدون شیر نوزاد را محدودتر کنید. برای این کار، قبل از جدا کردن نوزاد از سینه، انگشت تمیز خود را در گوشه دهان او داخل کنید و سینه خارج کنید.

 

بعد از شیردهی:

  • کمی از شیر خود را روی نوک سینه بمالید.
  • خیلی از مادران می دانند که استفاده از پمادهای لانولین صددرصد خالص در بین هر بار شیردهی خاصیت آرام بخش و درمانی دارد. یکی از بهترین محصولات موجود در بازار جهانی کرم سینه مامیلان است که ۱۰۰ در صد از لانولین تشکیل شده است و احتیاجی به شستشو قبل از شیر دادن ندارد.
  • از پدهای هیدروژل استفاده کنید تا درد نوک سینه را کاهش دهید. برای این کار با ماما یا یک متخصص شیردهی مشورت کنید.
  • اگر نوک سینه ها به وضوح آسیب دیده اند، شستشوی آنها با مایع سالین (آب نمک) می تواند از عفونت جلوگیری کند.

 

چه کارهایی نکنیم؟!؟!

  • استفاده از هر محصولی که موجب خشکی بیشتر و آسیب به پوست نوک سینه می شود (مثلا محصولاتی که پایه الکل دارند یا حوله های ضخیم و زبر)
  • پوشیدن سوتین هایی که زیادی شل یا زیادی سفت هستند و پدهای شیردهی که جنس پلاستیکی دارند.
  • استفاده از شیردوش هایی که مکش خیلی قوی دارند و موجب درد در سینه می شوند. ممکن است بعد از مدتی به این نتیجه برسید که دوشیدن شیر با دست بسیار راحت تر است و زمانی که کاملا تکنیکش را یاد گرفتید بسیار کارآمدتر هم خواهد بود.
  • استفاده از محافظ های نوک سینه (Nipple Shields). قبل از استفاده خودسرانه از این محافظ ها با پزشک خود حتما مشورت کنید.
  • اگر برای کاهش درد خود به مسکن احتیاج دارید حتما با پزشک خود تماس بگیرید و سر خود از هیچ دارویی استفاده نکنید چون روی سلامت نوزاد شما تأثیر مستقیم می گذارد.

درمان شقاق نوک سینه

 راه های طبیعی برای درمان شقاق نوک سینه

اگر به فرزند خود شیر می دهید، ممکن است تجربه ناخوشایند خشکی و ترک های دردناک نوک سینه را داشته اید. این مشکلی است که بسیاری از مادران شیرده تحمل می کنند. دلیل اصلی این عارضه طریقه ناصحیح چفت شدن دهان نوزاد روی سینه مادر است.

برای درمان شقاق سینه، این چند روش طبیعی را امتحان کنید و سپس به منظور جلوگیری از بروز مجدد آن راهکارهای مناسب را به کار بگیرید.

 

دلایل بروز شقاق نوک سینه

شقاق سینه یا سینه آسیب دیده به سینه ای گفته می شود که

  • دردناک است
  • ترشح دارد
  • خونریزی دارد
  • درد آن با ضربان همراه است
  • ترک خورده است

دو دلیل رایج موجب آسیب نوک سینه می شود: چفت شدن ضعیف دهان کودک با سینه مادر و آسیب بر اثر مکش که به خاطر موقعیت نادرست کودک صورت می گیرد.

شیردهی مهارتی است که با کمی تمرین به خوبی قابل یادگیری است و در نتیجه این تمرینات می توان پوزیشن کودک و حالت قرار گرفتن نوک سینه در دهان را به راحتی تنظیم کرد. هنگامی که پوزیشن کودک مناسب نباشد، ممکن است برای جلوگیری از رفلاکس های دردناک نوک سینه را در دهان فشار دهد. یا اگر نوک سینه با عمق کافی در دهان کودک نباشد، ممکن است تعداد دفعات مکیدن سینه را افزایش دهد زیرا در هر مرحله شیردهی به اندازه کافی شیر دریافت نمی کند.

در موارد دیگر، نوزاد یا کودک ممکن است به خاطر مشکلات آناتومیک نوک سینه را تحت فشار قرار دهد:

  • گره زبانی
  • کوچک بودن دهان
  • عقب بودن چانه
  • کوتاهی بند زبان
  • بالا بودن سقف دهان

دلایل دیگر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • گیج شدن کودک در ارتباط با نوک سینه (در صورتی که روش شیردهی مدام از سینه به شیشه شیر و پستانک در حال تغییر باشد)
  • مشکلات موجود در روش مکیدن کودک
  • موقعیت نادرست زبان کودک در هنگام خوردن شیر

اینکه بدانید دلیل ترک خوردن و درد نوک سینه چیست بسیار اهمیت دارد چون می توانید پس از درمان از بروز مجدد آن جلوگیری کنید. بهتر است از یک متخصص و مشاور شیردهی کمک بگیرید. با این کار طریقه شیردهی شما و همچنین شیر خوردن نوزاد ارزیابی می شود.

 

چطور می توان شقاق سینه را درمان کرد؟

پوزیشن درست کودک یکی از اصلی ترین عوامل برای جلوگیری از بروز مجدد آسیب نوک سینه است. اما اگر این عارضه ناخوشانید در حال حاضر رخ داده است، چطور می توان آن را درمان کرد؟

روش های درمان خانگی یا داروخانه ای بسیاری برای درمان شقاق نوک سینه وجود دارد.

 

از شیر تازه خود استفاده کنید

مالیدن شیری که تازه از سینه بیرون آمده روی نوک سینه ترک خورده می تواند با اثر آنتی باکتریالی که دارد به بهبود آن ناحیه کمک کند. اگر مادری هستید که شیر خود را به کودک می دهید، برای درمان این عارضه بعد از هر بار شیردهی می توانید همین کار را انجام دهید.

مطمئن شوید که قبل از هر چیز دست هایتان را به خوبی بشویید و ضدعفونی کنید. سپس چند قطره از شیر خود را روی قسمت های ترک خورده بمالید. قبل از پوشاندن سینه اجازه دهید شیر روی پوست به صورت کامل و طبیعی خشک شود.

دقت داشته باشید، اگر عفونت یا برفک نوک سینه دارید نباید این روش را امتحان کنید. بلکه باید بعد از هر بار شیردهی سینه را به خوبی پاک کنید تا اثری از شیر باقی نماند. قارچ ها خیلی سریع در شیر انسان رشد می کنند.

 

کمپرس گرم

این هم یکی دیگر از راه های درمانی قابل دسترس و ارزان است. با اینکه هیچ اثر آنتی باکتریالی ندارد، می توانید بعد از هربار شیردهی از کمپرس گرم و مرطوب استفاده کنید تا شقاق نوک سینه را تسکین دهید.

برای این کار، یک پارچه نخی تمیز را در آب گرم فرو کنید. آب اضافه آن را بگیرید. دستمال را به مدت چند دقیقه روی سینه و نوک آن قرار دهید و سپس به آرامی محل را خشک کنید.

 

شستشو با آب نمک (مایع سالین)

این روش خانگی تهیه محلول سالین می تواند به رطوبت رسانی به پوست کمک کند و فرآیند بهبود را سرعت ببخشد.

یک دوم قاشق چایخوری نمک را در یک لیوان آب جوشیده گرم حل کنید. بعد از هر بار شیردهی به مدت یک دقیقه نوک سینه را در یک ظرف کوچک حاوی این محلول قرار دهید.

می توانید از یک بطری اسپری هم برای رساندن محلول به همه جای سینه استفاده کنید.

به آرامی محل را خشک کنید.

سعی کنید محلول سالین (آب نمک) را به صورت روزانه تهیه کنید تا احتمال هر گونه آلودگی باکتریایی را کاهش دهید. اگر دیدید کودک از طعم محلول خشک شده روی نوک سینه خوشش نمی آید، قبل از هر بار شیردهی، نوک سینه را بشویید.

 

از پمادهای لانولین خالص استفاده کنید

استفاده از پمادهای لانولینی که مشخصا برای مادران شیرده طراحی شده است می تواند به رطوبت رسانی و درمان زخم ها کمک کند. بعد از هربار شیردهی از این پماد روی نوک سینه بمالید. لازم نیست قبل از شیردهی سینه را بشویید، چون پمادهای لانولین خالص (که بهترین برند موجود در بازار کرم سینه مامیلان است) بلافاصله بعد از استفاده جذب پوست می شود و رطوبت لازم را تأمین می کند.

از پدهای هیدروژل استفاده کنید و آنها را مرتبا تعویض کنید. اگر از پد شیردهی معمولی استفاده می کنید، به محض مرطوب شدن آنها را عوض کنید. مرطوب ماندن نوک سینه فرآیند درمان شقاق نوک سینه را به تأخیر می اندازد.

همچنین از پدهایی که جنس پلاستیکی دارند استفاده نکنید چرا که موجب بسته شدن راه جریان هوا می شوند. دنبال پدهایی باشید که صددرصد از جنس نخ باشند.

 

راهکارهایی که نباید انجام دهید!!!

ممکن است برای درمان درد و ترک نوک سینه از در و همسایه راه حل های جالب و در عین حال عجیب و غریبی شنیده باشید. اما اکثر این روش ها تاثیر معکوس دارند و باید از انجام آنها پرهیز کنید:

 

چای کیسه ای خیس: این روش در خیلی از مناطق دنیا توصیه می شود. با اینکه روشی ارزان و بی دردسر است، تانیک اسیدی که در چای وجود دارد روی سینه تأثیر قابض دارد. یعنی منجر به خشکی نوک سینه یا حتی بروز ترک شود. اگر رطوبت و گرما حس خوشایندی به شما می دهد، توصیه می شود از همان کمپرس آب گرم استفاده کنید.

 

استفاده از پمادهایی که صددرصد لانولین نیستند یا اینکه به هیچ عنوان نباید خورده شوند: بعضی محصولاتی که به مادران شیرده عرضه می شود می توانند از جریان هوا جلوگیری کنند و پوست را خشک کنند. از خرید محصولاتی که نباید بلعیده شوند خودداری کنید چون به شدت برای سلامت نوزاد مضر هستند. این یعنی اگر قرار باشد قبل از هربار شیردهی سینه را بشویید پس درمان شما اصلا چه فایده ای خواهد داشت؟

 

خلاصه مطلب اینکه:

به یاد داشته باشید نوک سینه ای که ترک خورده (شقاق نوک سینه) یکی از مشکلاتی است که بر اثر شیردهی به وجود می آید. با اینکه درمان این عارضه اهمیت زیادی دارد اما قبل از هرچیزی باید دلیل اصلی بروز آن تشخیص داده شود.

اگر در این باره سوال یا نگرانی دارید به متخصص خود مراجعه کنید. یا از یک مشاور و متخصص شیردهی کمک بخواهید.

 

کارشناسان شرکت تسنیم گستر نیز همواره در راستای کمک به بهبود درمان زنان و مادران جامعه پاسخگوی سوالات شما عزیزان هستند.

 

شقاق سینه

دلایل اصلی شقاق سینه

  • تکنیک های نادرست شیردهی (نوک سینه به درستی در دهان نوزاد قرار نمی گیرد و به اصطلاح چفت نمی شود)
  • نوزاد بدون وجود شیر همچنان نوک سینه را می مکد و بافت سینه بدون اینکه شیر ترشح شود متراکم و فشرده می شود.
  • مسدود شدن مجاری شیر به دلیل عدم وجود نظم در تخلیه شیر

دلایل دیگر این عارضه می تواند به شرح زیر باشد:

  • کاهش خاصیت ارتجاعی بافت نوک سینه
  • گاز گرفتن های نوزاد
  • مشکلات آناتومیک در نوزاد (وجود ناهنجاری در سقف دهان، گره زبانی، و …)
  • بهداشت ناکافی (عدم بهداشت دست ها، وجود رطوبت در محیط اطراف نوک سینه به دلیل استفاده مکرر از پدهای شیردهی)
  • و یا استفاده ناصحیح از شیردوش

 

مراقبت های مخصوص شقاق سینه

برای تمیز کردن محل عارضه:

  • بعد از شیردهی سینه خود را زیر آب گرم شستشو دهید.
  • در صورت وجود زخم باز و پوست ترک خورده، محل را بعد از شیردهی با مایع سالین شستشو دهید (این کار باعث تمیزی و بهبود زخم می شود)
  • سینه را ۱ یا ۲ بار در روز با آب و صابون با pH خنثی بشویید. این کار خطر ماستیتیس را کاهش می دهد.

مراقبت های اصلی:

  • بهداشت (علی الخصوص بهداشت دست ها) جزو اولین نکات ضروری است.
  • اگر شقاق سینه باز نیست از پماد لانولین استفاده کنید (برای مثال، کرم سینه مامیلان یکی از بهترین گزینه های موجود در بازار است)
  • این کرم را به صورت یک لایه نازک روی محل استعمال کنید.
  • در صورتی که زخم ها باز هستند، نوک سینه را با لایه ضخیم تری از پماد لانولین (کرم سینه مامیلان) بپوشانید – این کار به بهبود سریع تر زخم های باز کمک می کند.
  • از پدهای هیدروژل استفاده کنید.

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ

سرطان لوله فالوپ در لوله هایی که تخمدان ها را به رحم وصل می کنند گسترش پیدا می کند.

  • بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را درگیر می کنند غالبا از سایر اعضای بدن به اینجا رسیده اند
  • در ابتدا، زنان ممکن است علائم مبهمی داشته باشند مثل ناراحتی در ناحیه شکمی یا نفخ؛ یا اینکه هیچ علامتی نداشته باشند
  • به منظور بررسی وجود ناهنجاری، از توموگرافی کامپیوتری (برش نگاری یا همان تصویربرداری ۳ بعدی) استفاده می شود
  • معمولا رحم، تخمدان ها، لوله های فالوپ، غدد لنفاوی مجاور و بافت های اطراف تخلیه می شود و سپس شیمی درمانی انجام می شود

 

کمتر از ۱ درصد سرطان های زنان مربوط به لوله فالوپ می شود. سرطانی که از ابتدا در خود لوله های فالوپ شروع شود بسیار نادر است. بیشتر سرطان هایی که لوله های فالوپ را تحت تأثیر قرار می دهند در جایی دیگر از بدن شروع شده اند.

 

عوامل خطرزا در مورد سرطان لوله فالوپ عبارتند از:

  • سن بالا
  • التهاب طولانی مدت لوله های فالوپ (سالپینگیتیس مزمن)
  • نازایی

 

بیش از ۹۵ درصد از سرطان های لوله های فالوپ بدخیم (آدنوکارسینوم/غده ای) هستند که از سلول ها غده ای گسترش پیدا می کنند. بخش کمی از آنها سارکوما (بافت همبند) هستند که از بافت های متصل گسترش پیدا می کنند.

سرطان لوله فالوپ بسیار شبیه به سرطان تخمدان منتشر می شود:

  • مستقیما به نواحی اطراف
  • از طریق ریختن سلول های سرطانی به داخل حفره شکمی
  • از طریق دستگاه لنفاوی به سمت بخش های لگنی، شکمی و نهایتا بخش های دورتری از بدن

 

مراحل بیماری:

طبق میزان پیشروی این سرطان، پزشکان آن را به مراحل زیر دسته بندی کرده اند:

  • مرحله ۱: سرطان در یک یا هر دو لوله فالوپ شروع شده است
  • مرحله ۲: سرطان به بافت های مجاور پیشروی کرده است اما هنوز در لگن مانده (یعنی جایی که اعضای تناسلی داخلی، مثانه و روده وجود دارد)
  • مرحله ۳: سرطان از لگن هم فراتر رفته و به گره های لنفاوی یا اعضای شکمی رسیده است (مثل سطح کبد)
  • مرحله ۴: سرطان به اعضای دورتر بدن هم سرایت کرده است

 

دلایل:

پزشکان هنوز به درستی نمی دانند دلیل اصلی سرطان لوله فالوپ چیست. با این حال اگر موارد زیر در مورد شما صدق می کند احتمال بیشتری برای ابتلا به آن دارید:

  • هرگز بچه به دنیا نیاورده اید
  • هرگز شیر نداده اید
  • هرگز از قرص های ضدبارداری استفاده نکرده اید

داشتن اقوام نزدیک (مادر، خواهر، دختر) که به سرطان تخمدان یا سینه مبتلا بوده اند نیز ریسک را بالا می برد. یکی از نظریه ها بر آن است که عفونت های طولانی مدت مجاری تناسلی می تواند در تحریک این سرطان مؤثر باشد. اما این فرضیه هنوز ثابت نشده است. سرطان لوله فالوپ در هر سنی امکان بروز دارد، اما بیشتر در زنانی که در ۵۰ یا ۶۰ سالگی هستند رخ می دهد. داشتن یک یا چند تا از عوامل خطرزا دلیل بر این نمی شود که حتما به این سرطان مبتلا شوید. با این حال بهتر است در مورد احتمال آن با پزشک خود مشورت کنید.

 

 

علائم:

برخی زنان هیچ علامتی ندارند. اما در صورت وجود، این علائم عبارتند از:

  • درد و ناراحتی در ناحیه شکمی
  • نفخ
  • خونریزی واژینال زمانی که پریود نیستید – برای مثال، زمانی که دیگر یائسه شده اید
  • ترشحات واژینال سفید، بی رنگ، یا صورتی
  • احساس درد و فشار در زیر شکم یا لگن
  • وجود برآمدگی یا بادکردگی در زیر شکم (در این حالت، حفره شکمی پر از مایع می شود که به آن آب آوردن شکم یا آسیت می گویند)

عارضه های دیگری هم هستند که می توانند علائم بالا را نشان دهند. اگر آنها را دارید به این معنی نیست که حتما سرطان دارید. اما برای اطمینان بیشتر با پزشک خود مشورت کنید.

 

تشخیص

پزشک شما ابتدا در مورد علائم و سوابق پزشکی و خانوادگی شما سوالاتی می پرسد. سپس به آرامی شکم شما را فشار می دهد تا از جود برآمدگی، توده یا نقطه ای که حساس تر است مطمئن شود. ممکن است یک یا چند تا از آزمایشات زیر را انجام دهید:

  • معاینه لگنی. پزشک یک وسیله به نام اسپکولوم را داخل واژن می کند تا با باز کردن دهانه آن دید بهتری داشته باشد. سپس سرویکس را مشاهده و رحم، تخمدان ها، و لوله های فالوپ را معاینه می کند.

شاید آزمایش پاپ اسمیر هم انجام دهید. در طی این تست، پزشک یک وسیله نازک را داخل سرویکس می کند و نمونه برداری انجام می دهد تا از وجود سرطان مطمئن شود.

  • اولتراسوند. این تست از امواج صوتی با انرژی بالا استفاده می کند تا شکلی دقیق از لوله های فالوپ و سایر اعضای لگنی تشکیل دهد. آزمایش اولتراسوند می تواند با استفاده از پروب خارج از شکم انجام شود. یااینکه پروب واژینال داخل واژن شود که به آن اولتراسوند ترانس واژینال می گویند.
  • سی تی اسکن (توپوگرافی کامپیوتری). در این تست از اشعه X قوی استفاده می شود که تصاویر بسیار دقیق تری از داخل بدن تهیه می کند.
  • ام آر آی (MRI). در این تست از امواج قوی رادیویی و مغناطیسی استفاده می شود تا از لوله های فالوپ و سایر ساختارهای داخل بدن تصویربرداری شود.
  • بیوپسی. پزشک یک نمونه از سلول های داخل لوله های فالوپ را بر می دارد. یک تکنسین در آزمایشگاه از طریق میکروسکوپ به این نمونه ها نگاه می کند تا از سرطانی بودن آنها مطمئن شود.
  • تست CA125. سرطان لوله فالوپ باعث آزاد شدن پروتئینی به نام CA125 می شود که خود را در خون نشان می دهد. داشتن میزان بالایی از پروتئین CA125 الزاما نشان دهنده داشتن سرطان نیست. عارضه های مثل فیبروئید یا بارداری یا مشکلات دیگر هم می توانند سطح CA125 را افزایش دهند. برای تشخیص صحیح تر باید آزمایشات دیگری نیز انجام دهید.

 

درمان

درمان اصلی سرطان لوله فالوپ عمل جراحی است. اینکه چه نوع جراحی مناسب باشد بستگی به مرحله پیشرفت سرطان دارد (اندازه آن و اینکه به کدام یک از اعضای بدن سرایت کرده است).

سالپنگو اوفورکتومی: یک یا هر دو لوله فالوپ و تخمدان ها را خارج می کند. این عمل برای مرحله ابتدایی سرطان لوله فالوپ استفاده می شود.

هیستروکتومی کامل: رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ را خارج می کند.

ممکن است بعد از انجام عمل جراحی، بیمار تحت شیمی درمانی هم برود تا اگر سلول سرطانی باقی مانده نیز از بین برود. شیمی درمانی از قرص های قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

گاهی اوقات قبل از جراحی، از رادیوتراپی استفاده می شود تا تومور کوچکتر شود و خارج سازی آن آسان تر باشد. رادیوتراپی از اشعه X بسیار قوی استفاده می کند تا سلول های سرطانی را از بین ببرد و از رشد آنها جلوگیری کند.

دارو درمانی بخش مهم دیگری از درمان سرطان است. بسیار اهمیت دارد که علاوه بر داروهای مربوطه، فکری برای درد، فشارهای عاطفی و مسائل دیگر مربوط به سرطان هم که روی کیفیت زندگی تأثیر می گذارند بکنید.

 

بارداری پس از سرطان لوله فالوپ

اگر هنوز در سال های باروری خود هستید و به این سرطان دچار شده اید، درمان های مربوط به این مشکل می تواند روی باروری شما تأثیرگذار باشد. عمل جراحی که تخمدان ها، لوله های فالوپ و رحم را خارج می کند می تواند باردار شدن در آینده را بسیار دشوار کند. شیمی درمانی نیز می تواند به به این اعضای بدن صدمه بزند و شما را دچار یائسگی زودرس کند. با این حال هنوز هم امکان باردار شدن بعد از درمان سرطان لوله های فالوپ وجود دارد. حتی اگر هر دو تخمدان خارج شده اند، شما می توانید قبل از جراحی تخمک های خود را فریز کنید و در آینده باردار شوید.

اگر قصد بارداری در آینده را دارید قبل از انجام درمان با پزشک خود مشورت کنید. در این صورت شاید پزشک بتواند برای حفظ قابلیت بارداری شما اقداماتی انجام دهد.

 

 

پولیپ رحمی

پولیپ رحم

پولیپ های رحمی زائده هایی هستند که به دیواره داخلی رحم (درون حفره رحم) می چسبند. رشد بیش از حد سلول ها در لایه داخلی رحم (اندومتر) منجر به تشکیل پولیپ های رحمی می شوند که به آنها پولیپ اندومتریال هم گفته می شود. این پولیپ ها معمولا غیر سرطانی (خوش خیم) هستند، هرچند گاهی اوقات می توانند سرطانی هم باشند یا اینکه در آخر منجر به سرطان شوند (پولیپ های پیش سرطانی).

پولیپ های رحمی می توانند سایزهای مختلفی داشته باشند؛ از چند میلی متر گرفته (به اندازه یک کنجد) تا چندین سانتی متر (به اندازه توپ گلف یا بزرگتر). پولیپ ها به وسیله یک ساقه نازک به دیواره رحم متصل هستند.

ممکن است فردی یک یا چند پولیپ داشته باشد. آنها معمولا داخل رحم باقی می مانند اما گاهی اوقات به سمت خروجی رحم (سرویکس) لیز می خورند و حرکت می کنند و به سمت واژن می آیند. پولیپ های رحمی معمولا در زنانی اتفاق می افتد که در سال های پیش یائسگی هستند یا اینکه کاملا یائسه شده اند. هر چند زنان جوان تر هم می توانند به این مشکل مبتلا شوند.

 

علائم:

علائم و نشانه های پولیپ رحمی شامل موارد زیر است:

  • خونریزی های نامنظم قاعدگی – برای مثال، داشتن پریودهای مدام و غیر قابل پیش بینی که هر دفعه به یک شکل متفاوت خونریزی دارد و طول می کشد.
  • خونریزی بین پریودها
  • پریودهای بسیار شدید و سنگین
  • خونریزی واژینال بعد از یائسگی
  • نازایی

برخی زنان تنها خونریزی ملایم یا لکه بینی دارند و برخی دیگر هیچ علامتی ندارند.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید؟

در صورت مشاهده موارد زیر حتما به یک متخصص مراجعه کنید:

  • خونریزی واژینال بعد از یائسگی
  • خونریزی بین هر پریود
  • خونریزی های نامنظم ماهانه

 

دلایل:

ظاهراً عوامل هورمونی نقش مؤثری در بروز این عارضه دارند. پولیپ های رحمی به استروژن حساس هستند، یعنی در پاسخ به جریان استروژن در بدن به وجود می آیند.

 

عوامل خطرزا:

عوامل خطرزا برای به وجود آمدن پولیپ های رحمی شامل موارد زیر می شود:

  • بودن در سال های پیش یائسگی، یا یائسگی به طور کامل
  • داشتن فشار خون بالا (هایپرتنشن)
  • چاقی مفرط
  • استفاده از تاموکسیفن (دارویی که برای درمان سرطان سینه استفاده می شود)

 

تداخل با بیماری های دیگر:

پولیپ های رحمی می توانند باعث نازایی شوند. اگر پولیپ رحمی دارید و قادر به بچه دار شدن نیستید، خارج سازی پولیپ ها می تواند به باردار شدن شما کمک کند. با این حال هنوز هم اطلاعات درستی در دسترس نیست.

 

تشخیص:

اگر پزشک شما شک داشته باشد که پولیپ دارید، ممکن است یکی از روش های زیر را برای تشخیص انجام دهد:

  • اولتراسوند ترانس واژینال. یک دستگاه باریک داخل واژن می شود که امواج صوتی منتشر می کند و تصویری از رحم شما را شکل می دهد که این تصویر شامل فضای داخلی رحم نیز می شود. پزشک شما ممکن است متوجه وجود پولیپی بشود که به طور واضح قابل مشاهده است یا اینکه پولیپ رحمی را به عنوان بخشی ضخیم شده از اندومتر تشخیص دهد.
  • در یک عمل مرتبط که هیستروسونوگرافی یا سونوهیستروگرافی معروف است، پزشک آب نمک (سالین) را از طریق یک لوله که از واژن و سرویکس عبور کرده به داخل رحم تزریق می کند. سالین باعث منبسط شدن حفره رحم می شود که به پزشک امکان دید واضح تر از داخل رحم را در حین اولتراسوند می دهد.
  • هیستروسکوپی. در این فرآیند پزشک شما یک تلسکوپ نازک، منعطف و چراغ دار (هیستروسکوپ) را داخل واژن و سرویکس و سپس رحم می کند. هیستروسکوپی این امکان را به پزشک می دهد تا به راحتی داخل رحم را مورد معاینه قرار دهد.
  • بیوپسی/نمونه برداری اندومتریال. پزشک شما ممکن است یک کاتتر ساکشن را وارد رحم کند تا برای آزمایشگاه یک نمونه بفرستد. پولیپ های رحمی از طریق بیوپسی اندومتریال تأیید می شوند، با این حال اما بیوپسی هم می تواند پولیپ را از قلم بیندازد و تشخیص ندهد.

اکثر پولیپ های رحمی غیر سرطانی هستند. با این حال، برخی تغییرات پیش سرطانی رحم (هایپرپلازی اندومتریال) یا سرطان های رحمی نیز به شکل پولیپ رحمی خود را نشان می دهند. به احتمال زیاد پزشک شما پیشنهاد می دهد که پولیپ را خارج کنید و نمونه ای از بافت آن را برای آنالیز آزمایشگاهی می فرستد تا از عدم وجود سرطان رحم مطمئن شود.

 

درمان:

برای پولیپ های رحمی، پزشک شما ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

  • برای مدتی صبر کنید و مراقب علائم باشید. پولیپ های رحمی کوچک ممکن است به خودی خود از بین بروند. درمان پولیپ های کوچک لازم نیست و ضرورتی ندارد، مگر اینکه در معرض خطر سرطان رحم باشید.
  • مصرف دارو. داروهای هورمونی خاصی هستند (مثل پروژستین ها) که می توانند علائم پولیپ را کاهش دهند. اما مصرف چنین داروهایی معمولا در بهترین شکل خود راه حلی کوتاه مدت به حساب می آید. علائم معمولا بعد از اینکه مصرف داروها را قطع می کنید عود می کنند.
  • خارج سازی از طریق عمل جراحی. در حین هیستروسکوپی، ابزاری داخل هیستروسکوپ می شود و این امکان را می دهد که پولیپ خارج شود. پولیپ خارج شده به احتمال زیاد برای معاینات میکروسکوپی به آزمایشگاه فرستاده می شود.

اگر پولیپ رحمی سلول سرطانی داشته باشد، پزشک شما در مورد قدم های بعدی در ارزیابی و درمان به شما راهنمایی های لازم را می دهد.

به طور کاملا نادر، پولیپ ها دوباره عود می کنند. اگر چنین اتفاقی افتاد، باید دوباره درمان را انجام دهید.

آتروفی واژن

آتروفی واژن

 

بررسی اجمالی

آتروفی واژن (atrophic vaginitis) به معنی نازک شدن، خشک شدن و التهاب دیواره واژن به دلیل کمبود استروژن در بدن است. آتروفی واژینال معمولا بعد از یائسگی اتفاق می افتد.

برای بسیاری از زنان، آتروفی واژینال نه تنها نزدیکی را دردناک می کند بلکه منجر به مشکلات ادراری هم می شود. به دلیل ارتباط ذاتی علائم واژینال و ادراریِ این عارضه، متخصصین تصمیم گرفته اند که نام صحیح تر برای این مشکل می تواند «سندروم ادراری-تناسلی یائسگی» باشد. برای این عارضه درمان های ساده و مؤثری وجود دارد. کاهش سطح استروژن باعث ایجاد تغییراتی در بدن می شود، اما به این معنی نیست که مجبور هستید تا ابد با این مشکلات دست و پنجه نرم کنید.

 

علائم

  • خشکی واژن
  • سوزش واژن
  • ترشحات واژینال
  • خارش ناحیه تناسلی
  • احساس سوزش همراه با دفع ادرار
  • احساس مکرر برای دفع ادرار
  • عفونت مجرای ادراری
  • بی اختیاری ادراری
  • خونریزی ملایم بعد از ارتباط جنسی
  • درد و ناراحتی در هنگام مقاربت
  • کاهش رطوبت واژن در هنگام فعالیت جنسی
  • کوتاه و تنگ شدن کانال واژن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

برحسب تخمین، تقریبا نیمی از زنانی که یائسه می شوند سندروم ادراری-تناسلی یائسگی را تجربه می کنند، هرچند تنها تعداد کمی از آنها به سراغ درمان می روند. خیلی از زنان تسلیم این علائم می شوند، یا اینکه به دلیل خجالت، این موضوع را با پزشک در میان نمی گذارند.

اگر حتی بعد از استفاده از لوبریکانت های پایه آب همچنان سکس دردناکی دارید، به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر علائم واژینال دارید، مثل خونریزی غیرطبیعی، ترشح، سوزش یا التهاب و تورم، حتما یک متخصص زنان را ویزیت کنید.

 

دلایل

این عارضه به دلیل کاهش تولید استروژن به وجود می آید. استروژن کمتر باعث می شود بافت های واژن نازک تر، خشک تر، کم ارتجاعی تر و شکننده تر شوند.

کاهش سطح استروژن می تواند به دلایل زیر رخ بدهد:

  • بعد از یائسگی
  • در دوران پیش یائسگی
  • بعد از عمل جراحی که طی آن هر دو تخمدان خارج می شود (یائسگی جراحی)
  • بعد از رادیوتراپی لگن به دلیل سرطان
  • بعد از شیمی درمانی برای سرطان
  • به عنوان یکی از عوارض جانبی درمان هورمونی سرطان سینه

علائم این مشکل می توانند از همان سالهای ابتداییِ قبل از یائسگی شروع شوند و شما را آزار دهند یا اینکه حتی سالها بعد از یائسگی هم مشکلی ایجاد نکنند. با اینکه مشکلی بسیار رایج است، تمام زنان یائسه آن را تجربه نمی کنند. فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به داشتن بافت واژینال سالم کمک کند.

 

عوامل خطرزا

عوامل خاصی هستند که می توانند روی این مشکل تأثیرگذار باشند.

  • سیگار کشیدن. سیگار کشیدن روی جریان خون تأثیر می گذارد و در نتیجه واژن و بافت های دیگر به اندازه کافی اکسیژن دریافت نمی کنند. سیگار کشیدن همچنین تأثیرات طبیعی استروژن داخل بدن را کاهش می دهد. به علاوه، زنانی که سیگار می کشند معمولا زودتر یائسه می شوند.
  • عدم داشتن زایمان طبیعی (واژینال). محققان به این نتیجه رسیده اند که زنانی که هیچ گاه زایمان واژینال نداشته اند احتمال بیشتری برای ابتلا به آتروفی واژن دارند.
  • عدم وجود فعالیت جنسی. فعالیت جنسی، با یا بدون شریک جنسی، جریان خون را افزایش می دهد و بافت های واژینال را انعطاف پذیرتر می کند.

 

مشکلات مرتبط

سندروم ادراری-تناسلی یائسگی خطر این مشکلات را بالا می برد:

  • عفونت های واژینال. تغییرات در تعادل اسیدی واژن احتمال بروز عفونت های واژینال (واژینیتیس) را بیشتر می کند.
  • مشکلات ادراری. تغییرات ادراری مرتبط با این مشکل می توانند دردسرساز باشند. ممکن است شاهد تکرر ادرار یا ضرورت دفع ادرار یا سوزش به هنگام دفع باشید. برخی زنان دچار عفونت مجرای ادرار یا بی اختیاری می شوند.

 

پیشگیری

فعالیت جنسی منظم، با یا بدون شریک جنسی، می تواند به طور چشمگیری از این موضوع جلوگیری کند. فعالیت جنسی جریان خون را در واژن افزایش می دهد که باعث سالم ماندن بافت های واژینال می شود.

 

تشخیص

تشخیص سندروم ادراری-تناسلی یائسگی شامل موارد زیر می شود:

  • معاینه لگنی که در طی آن پزشک با استفاده از دست اعضای لگنی را بررسی می کند و از طریق دیداری ناحیه تناسلی، واژن و سرویکس را معاینه می کند. در طی معاینه لگنی، پزشک همچنین به دنبال نشانه های پرولاپس اعضای لگنی می گردد – مثل برآمدگی هایی در دیواره واژن به دلیل فشار اعضای لگنی مثل مثانه یا روده یا کش آمدن بافت های حمایت کننده رحم.
  • تست ادرار که شامل جمع آوری و آنالیز ادرار می شود (البته در صورتی که علائم ادراری وجود داشته باشد)
  • تست تعادل اسید. این تست شامل نمونه برداری از مایعات واژینال یا قرار دادن یک کاغذ مخصوص در واژن برای سنجش میزان تعادل اسیدیته (pH) واژن

 

درمان

برای درمان این عارضه پزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که شما ابتدا:

  • از مرطوب کننده واژینال استفاده کنید تا کمی از رطوبت از دست رفته نواحی واژینال بازگردانده شود. باید هر دو تا سه روز از مرطوب کننده استفاده کنید. تأثیرات مرطوب کننده کمی ماندگارتر از لوبریکانت است.
  • از لوبریکانت پایه آب استفاده کنید تا از ناراحتی و درد در هنگام نزدیکی پیشگیری کنید. محصولاتی را انتخاب کنید که فاقد گلیسیرین هستند چون زنانی که به این ماده شیمیایی حساسیت دارند ممکن است سوزش داشته باشند. اگر از کاندوم استفاده می کنید، از وازلین یا محصولات حاوی وازلین استفاده نکنید. وازلین می تواند در تماس با لاتکس موجود در کاندوم موجب پارگی آن شود.

علائم ناخوشایندی که با استفاده از مرطوب کننده و لوبریکانت از بین نمی روند با روش های زیر قابل درمان هستند:

  • کرم موضعی واژینال استروژن. استروژن واژینال این مزیت را دارد که با دوز پایین هم مؤثر است و مواجهه با استروژن اضافی را محدود می کند. ممکن است این روش نسبت به استفاده از استروژن خوراکی کارسازتر باشد.
  • استروژن خوراکی. استروژن خوراکی وارد تمام سیستم بدن شما می شود. در رابطه با مزایا و مضرات این روش با پزشک خود مشورت کنید.

 

استروژن موضعی

درمان استروژنی واژینال به روش های مختلف انجام می شود. از آنجایی که تمام این روش ها به یک اندازه مؤثر واقع می شوند، پزشک با توجه به شرایط بیمار یکی را انتخاب می کند.

  • کرم استروژن واژینال. شما این کرم را با استفاده از یک اپلیکاتور مستقیما در واژن وارد می کنید و این کار را معمولا در هنگام خواب انجام می دهید. پزشکتان به شما خواهد گفت چه میزان کرم و هرچند وقت یک بار این کار لازم است. معمولا خانم ها آن را به صورت روزانه به مدت یک تا سه هفته و سپس یک تا سه بار در هفته استفاده می کنند. هر چند کرم ها تأثیر سریع تری دارند، اما نسبت به روش های استروژن واژینال دیگر کمی کثیف کاری بیشتری دارند!
  • حلقه استروژن واژینال. یک حلقه نرم و انعطاف پذیر توسط خودتان یا پزشک در بخش بالایی واژن وارد می شود. این حلقه به طور مدام میزان مشخصی از استروژن ترشح می کند و هر سه ماه احتیاج به تعویض دارد. خیلی از زنان راحت بودن ین روش را می پسندند. نوع دیگری از این حلقه ها که دوز بیشتری از استروژن دارد وجود دارد که به جای «درمان موضعی» به «درمان سیستمیک» معروف است.
  • قرص استروژن واژینال. شما از یک اپلیکاتور یکبار مصرف استفاده می کنید تا قرص استروژن واژینال را داخل واژن قرار دهید. پزشک به شما خواهد گفت هر چند وقت یک بار باید از این قرص استفاده کنید. برای مثال ممکن است برای دو هفته اول به صورت روزانه و بعد از آن هفته ای دو بار مصرف کنید.

 

استروژن درمانی سیستمیک

اگر خشکی واژن بر اثر علائم دیگر یائسگی باشد، مثل گرگرفتگی ملایم تا شدید، پزشک ممکن است قرص استروژن، پَچ یا ژل، یا حلقه استروژن دوز بالا تجویز کند.

اگر هیستروکتومی انجام نداده اید (عمل خراج سازی رحم)، پزشک همراه با استروژن، پروژستین هم تجویز می کند. پروژسترون خوراکی که از لحاظ شیمیایی به هورمونی که بدن تولید می کند شبیه تر است ترجیح داده می شود. همچنین پَچ های استروژن-پروژستین به راحتی قابل دسترس هستند.

اگر هیستروکتومی انجام شده است و رحم خارج شده، استروژن به تنهایی جواب می دهد. با در نظر گرفتن سوابق پزشکی و خانوادگی، با پزشک خود در مورد مزایا و معایب هورمون درمانی با این روش مشورت کنید.

 

سایر درمان ها:

محققان در حال کار روی درمان های دیگر برای سندروم ادراری-تناسلی یائسگی (آتروفی واژن) هستند و دغدغه آنها تأثیرات بلند مدت افزایش حتی مقدار کمی از استروژن در بدن است که می تواند منجر به سرطان سینه و اندومتر شود.

 

اگر سرطان سینه داشته اید:

اگر سابقه سرطان سینه داشته اید به پزشک خود بگویید تا موارد زیر را در نظر بگیرد:

  • درمان غیرهورمونی. از مرطوب کننده ها و لوبریکانت ها به عنوان اولین گزینه درمانی استفاده کنید.
  • استروژن واژینال. بعد از مشاوره با انکولوژیست (متخصص سرطان)، پزشک ممکن است درصورت جواب ندادن درمان های غیرهورمونی، برای شما استروژن واژینال با دوز پایین تجویز کند. با این حال نگرانی هایی وجود دارد که استروژن واژینال ممکن است ریسک عود مجدد سرطان سینه را افزایش دهد، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.
  • استروژن درمانی سیستمیک. استروژن درمانی سیستمیک عموما پیشنهاد نمی شود، مخصوصا اگر سرطان سینه شما از لحاظ هورمونی حساس بوده است.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی:

اگر خشکی واژن و کمی ناراحتی دارید، ممکن است با امتحان موارد زیر کمی آرام تر شوید:

  • از مرطوب کننده های بدون نسخه استفاده کنید. این روش می تواند کمی از رطوبت را نواحی واژینال بازگرداند.
  • از لوبریکانت های پایه آب بدون نسخه استفاده کنید. این کار می تواند درد و ناراحتی هنگام سکس را کاهش دهد.
  • در هنگام نزدیکی به خود زمان دهید تا کاملا برانگیخته شوید. رطوبت واژینال که ناشی از برانگیختگی جنسی است می تواند علائم خشکی یا سوزش را کاهش دهد.