این غذاها یائسگی را به تأخیر می اندازند

تحقیقات جدید در انگلستان نشان داده است که رژیم غذایی سرشار از ماهی و حبوبات است می تواند زمان طبیعی آغاز یائسگی را به تأخیر بیاندازد، در حالیکه غذاهایی که کربوهیدرات بالایی دارند به شروع آن سرعت می بخشند. سنی که هر زن یائسگی را تجربه می کند می تواند به طرق مختلف سلامتی اش را تحت تأثیر قرار دهد.

در حقیقت، علاوه بر ناباروری، یائسگی زودرس (قبل از ۴۰ سالگی؛ یا بین ۴۰ تا ۴۵ سالگی) می تواند مشکلات عدیده دیگری هم به همراه داشته باشد.

کاهش تراکم استخوان، بالا رفتن خطر بیماری های قلبی، و کاهش میل جنسی تنها بخشی از عواقب ناخوشایند یائسگی زودرس هستند.

از سوی دیگر، هرچه یک زن دیرتر یائسه شود، ممکن است برای سلامتی اش فوایدی هم داشته باشد. برای مثال، یک مطالعه اخیر نشان داده است که هرچه سن یائسگی بالاتر باشد احتمال بروز زوال عقل در سنین کهنسالی کمتر است.

با در نظر گرفتن این فواید، دانستن اینکه چه عواملی روی زمان آغاز یائسگی تأثیرگذارند بسیار اهمیت دارد. همین موضوع باعث شد تا دانشگاهی در انگلستان تحقیقی را روی رابطه بین رژیم غذایی و آغاز یائسگی انجام دهد.

محققان این دانشگاه از اطلاعات موجود بیش از ۳۵۰۰۰ زن بریتانیایی بین ۳۵ تا ۶۹ سال استفاده کردند. علاوه بر این اطلاعات که در مورد سن شروع یائسگی در این زنان بود، این تحقیق شلمل اطلاعاتی در مورد عوامل غافلگیرکننده احتمالی مثل وزن و سابقه تناسلی (تولیدمثل)، میزان فعالیت جسمی، و استفاده از درمان جایگزین هورمونی نیز می شود.

با استفاده از اطلاعات استخراج شده از چرسشنامه های غذایی، محققان توانستند حدود ۲۱۷ نوع غذا را که به صورت روزانه توسط این شرکت کنندگان مصرف می شد تخمین بزنند. از تمام این زنان، تنها ۹۱۴ نفر به صورت طبیعی در سنین بین ۴۰ تا ۶۵ سالگی یائسه شده بودند.

چگونه کربوهیدرات، ماهی و حبوبات روی یائسگی تأثیر می گذارد؟

به طور متوسط سنی که شرکت کنندگان یائسگی را تجربه کرده بودند ۵۱ سال بود و این تحقیق نشان داد که غذاهای خاصی هستند که روی زمان شروع تأثیر می گذارند.

به طور مشخص، یک سهم روزانه از کربوهیدرات، مثل پاستا و برنج، منجر به شروع یائسگی به اندازه ۱ سال و نیم زودتر می شد.

از سوی دیگر، به ازای هر سهم روزانه از ماهی و حبوبات تازه مثل نخود و لوبیا، میزان تأخیر در شروع یائسگی بیش از ۳ سال بود. به علاوه، مصرف بالای ویتامین ب۶ و زینک هم با این میزان تأخیر مرتبط بودند.

وقتی محققان رژیم غذایی گوشتخواری و گیاهخواری را با هم مقایسه کردند، به این نتیجه رسیدند که خوردن گوشت می تواند با یک سال تأخیر در شروع یائسگی مرتبط باشد.

در بین زنانی که هیچ فرزندی نداشتند، مصرف بالای انگور و گوشت ماکیان توانسته بود یائسگی را به تعویق بیاندازد.

آنچه از این تحقیق به دست آمد این بود که: «رژیم غذایی می تواند سن شروع یائسگی را تحت تأثیر قرار بدهد.»

کیست بارتولین چیست؟

غده های بارتولین در دوطرف ورودی واژن قرار دارند و وظیفه آنها ترشح مایع برای لغزنده کردن و مرطوب سازی واژن است.

گاهی اوقات دریچه این غدد دچار مسدودیت می شود و مایع داخل آنها محبوس می شود. نتیجه این اتفاق، ضایعه ای متورم و تقریبا بدون درد است که به آن کیست بارتولین می گویند. اگر مایع درون این کیست عفونی شود، این بافت ملتهب چرک می کند و به آن آبسه بارتولین می گویند.

کیست یا آبسه بارتولین عارضه ای کاملا رایج است. درمان کیست بارتولین به سایز آن بستگی دارد و اینکه تا چه حد دردناک است و اینکه آیا کیست عفونی شده است یا خیر.

گاهی اوقات درمان خانگی بسیار عالی جواب می دهد. در موارد دیگر، تخلیه کیست از طریق جراحی سرپایی لازم است. اگر عفونت وجود داشته باشد، استفاده از آنتی بیوتیک ها می تواند برای درمان آن تأثیرگذار باشد.

 

علائم

اگر کیست بارتولین شما کوچک و غیر عفونی باشد، مکن است متوجه آن نشوید. اگر کیست بزرگ شود ممکن است متوجه یک برآمدگی یا توده در نزدیکی ورودی واژن شوید. اگرچه کیست ها معمولا بدون درد هستند، می توانند کمی در مقابل لمس شدن حساس باشند.

عفونت کامل کیست بارتولین می تواند در طی چند روز اتفاق بیفتد. اگر کیست عفونی شود، ممکن است علائم زیر را تجربه کنید:

  • یک برآمدگی دردناک و حساس نزدیک ورودی واژن
  • ناراحتی در هنگام راه رفتن یا نشستن
  • درد در هنگام نزدیکی
  • تب

کیست یا آبسه بارتولین معمولا تنها در یک طرف ورودی واژن اتفاق می افتد.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید:

اگر برآمدگی دردناکی در نزدیکی ورودی واژن دارید که در عرض ۲ یا سه روز بعد از درمان خانگی (نشستن در آب گرم برای ۱۰ تا ۱۵ دقیقه) از بین نمی رود. اگر درد خیلی شدید است، بلافاصله با دکتر خود تماس بگیرید.

همچنین اگر سن شما بالای ۴۰ سال است و در نزدیکی واژن خود متوجه برآمدگی شدید، سریعا به پزشک مراجعه کنید. با اینکه بسیار نادر است، اما چنین برآمدگی می تواند علامت مشکل جدی تری باشد مثل سرطان.

 

دلایل:

متخصصان بر این باورند که دلیل اصلی کیست بارتولین تجمع مایع است. زمانی که دریچه غده بارتولین بر اثر عواملی مثل عفونت یا آسیب مسدود می شود ممکن است مایع در آن تجمع پیدا کند.

کیست بارتولین می تواند عفونی شود و آبسه تشکیل دهد. باکتری های زیادی می توانند باعث عفونت شوند مثل ایکولای و باکتری هایی که باعث عفونت های مقاربتی می شوند مثل گونوره و کلامیدیا.

 

پیامدها:

آبسه یا کیست بارتولین می تواند دوباره و دوباره اتفاق بیفتد و هر بار نیاز به درمان دارد.

 

پیشگیری:

هیچ راهی برای پیشگیری از ابتلا به کیست بارتولین وجود ندارد. با این حال، رابطه جنسی سالم – استفاده از کاندوم – و رعایت بهداشت ناحیه تناسلی می تواند از تبدیل کیست به آبسه جلوگیری کند.

 

تشخیص:

برای تشخیص کیست بارتولین دکتر شما ممکن است:

  • سوالاتی در مورد سوابق پزشکی شما بپرسد.
  • معاینه لگنی انجام دهد
  • از ترشحات واژینال یا سرویکال شما نمونه برداری کند تا از وجود یا عدم وجود عفونت مقاربتی اطمینان حاصل کند.
  • پیشنهاد کند برای بررسی سلول های سرطانی نمونه برداری انجام دهید (اگر در دوره پیش یائسگی هستید یا سن شما بالای ۴۰ سال است)

اگر احتمال سرطان برود، پزشک شما ممکن است شما را به یک پزشک زنان ارجاع دهد که تخصص اصلی اش سرطان دستگاه تناسلی زنان است.

 

درمان

اغلب اوقات کیست بارتولین احتیاجی به درمان ندارد – مخصوصا اگر کیست موجب بروز هیچ علامت و نشانه ای نشود. در صورت نیاز، درمان کیست به اندازه آن، میزان درد و ناراحتی، و عفونی بودن آن بستگی دارد.

گزینه های درمانی که پزشک شما پیشنهاد می کند شامل موارد زیر می شود:

  • نشستن در آب گرم. نشستن در وان یا لگنی که با چند اینچ آب گرم پر شده، چند بار در روز به مدت سه یا چهار روز می تواند کیست های عفونی کوچک را خود به خود باز و تخلیه کند.
  • تخلیه از طریق جراحی. برای تخلیه کیستی که عفونی شده یا اندازه بسیار بزرگی دارد، ممکن است مجبور به استفاده از جراحی شوید. تخلیه کیست می تواند از طریق بی حسی موضعی یا بیهوشی انجام شود. در این فرآیند، پزشک یک برش کوچک در کیست ایجاد می کند و اجازه می دهد کیست کاملا تخلیه شود. سپس یک لوله کوچک (کاتتر) را درون برش قرار می دهد. این کاتتر بین ۴ تا ۶ هفته درون این برش می ماند تا برش بسته نشود و تخلیه به صورت کامل انجام بگیرد.

کاتتری که در این عمل استفاده می شود ورد کاتتر (Word Catheter) نام دارد که یکی از قطعی ترین روش ها برای درمان کیست و آبسه بارتولین می باشد.

  • آنتی بیوتیک ها. پزشک شما ممکن است برای کیست عفونی شده یا در صورت تشخیص بیماری مقاربتی، آنتی بیوتیک تجویز کند. اما اگر آبسه به طور کامل تخلیه شده باشد، دیگر احتیاجی به آنتی بیوتیک نخواهید داشت.
  • مارسوپیالیزاسیون. اگر کیست دوباره و دوباره عود می کند و باعث آزردگی و ناراحتی شما می شود، عمل جراحی مارسوپیالیزاسیون می تواند کارساز باشد. پزشک در هر طرف برش تخلیه یک بخیه می زند و یک دریچه کوچک دائمی به اندازه ۶ میلی متر ایجاد می کند. ممکن است یک کاتتر هم به مدت چند روز در این بریدگی قرار بگیرد تا تخلیه به شکل بهتری انجام شود و از بروز مجدد کیست جلوگیری شود.

به صورت خیلی نادر، اگر هیچ کدام از فرآیند های بالا اثربخش نبود، ممکن است پزشک شما پیشنهاد کند که از طریق جراحی غده بارتولین را خارج کنید. خارج سازی از طریق جراحی معمولا در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این کار ریسک خونریزی بالاتری دارد و ممکن است عوارض داشته باشد.

دنبال این علائم باشید

 

یکی از رایج ترین نشانه های سرطان مثانه درد شدید است. این نوع سرطان زمانی اتفاق می افتد که سلول های داخل مثانه که مخزنی انعطاف پذیر و توخالی است بیش از حد رشد می کنند و در صورت عدم تشخیص به موقع به سایر اعضای بدن نیز سرایت می کنند.

پزشکان همچنان دلیل اصلی سرطان مثانه را نمی دانند. اما خیلی ها آن را به مسائلی مثل ساختار ژنتیکی، استعمال دخانیات، التهاب مزمن مثانه و مصرف داروهای خاص ارتباط می دهند (مثل پیوگلیتازون برای دیابت).

سرطان مثانه بسیار نادر است – سالانه تنها ۷۴۰۰۰ مورد جدید در ایلات متحده آمریکا تشخیص داده می شود و فقط ۱۸۰۰۰ مورد آن زنان هستند. بسیاری از اشکال مختلف سرطان مثانه در اوروتلیوم (بافت پوششی بینابینی) شروع می شوند و در لایه های دیگر رشد می کنند.

 

علائم رایج سرطان مثانه:

افرادی که سرطان مثانه دارند احتمالا علائم زیر را تجربه می کنند:

  • وجود خون در ادرار
  • تغییر رنگ ادرار (برای مثال، نارنجی، صورتی، قرمز تیره)
  • احساس سوزش هنگام دفع ادرار
  • احساس مکرر احتیاج به دفع ادرار، حتی هنگامی که مثانه پر نیست
  • عدم توانایی در دفع ادرار (یا دفع میزانی بسیار کم)
  • درد کمر به شکل نا متقارن
  • خستگی مفرط
  • کاهش وزن ناگهانی و بدون دلیل
  • درد لگن
  • باد کردگی پاها

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید و مطمئن شوید که نشانه های خطرناکی نیستند. عوامل بسیار زیاد دیگری هم وجود دارند که موجب درد در مثانه می شوند و الزاماً نشان دهنده سرطان نیستند.

 

 

از این علائم آگاه باشید

 

برای زنانی که از درد مثانه رنج می برند اولین تشخیص غالباً عفونت است – اما این تنها دلیل این درد نیست.

درد مثانه می تواند نشانگر هر چیزی از یک عفونت جزیی گرفته تا عارضه ای جدی مثل سرطان باشد. خبر خوب این است که سرطان مثانه بسیار نادر است و درد مثانه معمولا آن قدرها هم جدی نیست. اما این به این معنی نیست که زمانی که در ناحیه لگنی یا زیر شکمی احساس درد یا فشار کردید آن را نادیده بگیرید.

از کجا می فهمیم که درد این ناحیه نگران کننده است یا تنها نشان دهنده عارضه ای بی خطر است؟ به علائم دیگر خود توجه کنید، مخصوصا اگر علاوه بر درد مثانه، در ادرار خود خون مشاهده می کنید.

وقتی زنان درد مثانه دارند باید تحت نظارت پزشک ارزیابی شوند. این ارزیابی شامل تست عفونت مجرای ادرار (UTI)، سرطان مثانه و سایر عارضه های دیگر که در ادامه آمده اند می شود.👇

 

۱ عفونت مجرای ادراری (UTI) ، که در زنان شیوع بیشتری دارد:

عفونت مجرای ادرار که گاهی اوقات به آن عفونت مثانه هم گفته می شود، زنان را بیشتر از مردان مبتلا می کند و دلیل ساده و اصلی آن آناتومی بدن است.

مجرای ادراری زنان (urethra) به مناطقی از بدن که باکتری طبیعی دارند نزدیک تر است، مناطقی مثل واژن و مقعد. این ارگان همچنین بسیار کوتاه تر از مجرای ادراری مردان است. درد مثانه ناشی از عفونت مجرای ادرار در هر سنی اتفاق می افتد. درد مثانه در زنان جوان، علاوه بر تکرر ادرار و دفع دردناک آن، یکی از شایع ترین علائم عفونت مجرای ادرار است.

علائم در زنان مسن تر می تواند متغیر باشد، اما عموماً شامل درد عضلات، درد در ناحیه شکمی، خستگی مفرط و ضعف می شود.

مراجعه به پزشک بسیار حائز اهمیت است چراکه تجویز آنتی بیوتیک هایی مثل سیپروفلاکسوسین یا باکتریم معمولا می تواند این عفونت ها را از بین ببرد.

و اگرچه ممکن است این عفونت ها بدون درمان نیز از بین بروند، آنتی بیوتیک ها می توانند بهبود را سرعت ببخشند و علائم ناراحت کننده را زودتر از میان بردارند. نوشیدن مایعات بسیار زیاد و دفع ادرار به طور مرتب نیز می تواند به درمان این عفونت و ناراحتی ها کمک کند.

 

۲ سیستیت بینابینی (سندروم دردناک مثانه):

شمار بسیار زیادی از زنان با درد لگنی مربوط به سیستیت بینابینی زندگی می کنند، عارضه ای که در آن دیواره مثانه تحریک و ملتهب می شود. سیستیت بینابینی نوعی شدید از درد مثانه به حساب می آید.

ناراحتی مثانه ناشی از سیستیت بینابینی می تواند از حساسیت بسیار کم و جزئی شروع شود و به درد بسیار شدید ختم شود. علامت دیگری که نشان میدهد درد مثانه ناشی از سیستیت است: سیکل ماهانه درد مثانه را وخیم تر می کند. سیستیت بینابینی بر اثر عفونت مجرای ادراری بو وجود نمی آید. البته اگر سیستیت داشته باشید و عفونت هم بگیرید علائم شما شدید تر خواهد شد. عوامل خاصی هستند که علائم را تشدید می کنند شامل استرس، تغییر در رژیم غذایی، آلرژی و مصرف داروهای خاص.

گزینه های درمانی برای سیستیت بینابینی شامل پاک سازی مثانه، مصرف داروهای خوراکی، درمان فیزیکی و تحریک الکتریکی اعصاب برای کاهش درد می شود اما درمان قطعی و شناخته شده خاصی وجود ندارد. در موارد بسیار شدید، زمانی که هیچ درمانی جواب نداده است، گاهی اوقات عمل جراحی هم یکی از گزینه هاست.

 

۳ تغییرات در دستگاه تناسلی:

درد مثانه در زنان می تواند ناشی از نازک شدن دیواره واژن باشد که به آن آتروفی گفته می شود و شایع ترین زمان بروز آن زمانی ست که یائسگی شروع می شود و دیگر به بافت های اطراف واژن استروژن نمی رسد. استروژن خوراکی تأثیری ندارد اما کرم های استروژن واژینال می تواند علائم را تسکین دهد. برای اینکه دلیل اصلی درد مثانه را تشخیص دهید باید با پزشک متخصص در این باره مشورت کنید.

 

۴ سرطان مثانه:

سرطان مثانه بسیار نادر است، مخصوصا در میان زنان. از میان تقریبا ۷۹۰۰۰ مورد تشخیص سرطان مثانه در آمریکا تنها تقریبا ۱۸۵۰۰ مورد زن هستند. شایع ترین علامت، وجود خون در ادرار است. بعضی زنان همچنین هنگام دفع ادرار احساس درد و سوزش هم دارند.

درمان سرطان مثانه شامل جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی می شود. اکثر افراد برای برداشتن تومور نیاز به جراحی خواهند داشت. در موارد بسیار شدید کل مثانه یا بخشی از آن خارج می شود.

 

تشخیص را به پزشک متخصص بسپارید؛ از تشخیص خودسرانه بپرهیزید

نکته ای که بسیار اهمیت دارد این است که بدانید رحم یا عضو دیگری در ناحیه لگنی موجب درد مثانه می شود یا خیر، چون این عضوها بسیار به مثانه نزدیک هستند. اختلالات کف لگنی، مثل سفتی یا اسپاسم عضلات لگنی، معمولا با درد مثانه شروع می شود و می تواند درد را تشدید هم بکند.

اگر هیچ یک از این عارضه ها در کار نیست ولی زنان همچنان درد مثانه دارند،  باید درمان لازم برای «سندروم درد مثانه» انجام شود یعنی عارضه هایی مربوط به مثانه که شامل عفونت و سرطان نمی شود.

نکته ضروری و مهم برای زنان این است: هرگز دلیل درد مثانه را خودتان تشخیص ندهید. تشخیص پزشکی و درمان مناسب این مشکل می تواند از لحاظ جسمی و روحی بسیار تسکین بخش و تأثیرگذار باشد.

استفاده از IUD می تواند خطر سرطان دهانه رحم را کاهش دهد

محققان بر این باورند که IUD ها می توانند در بدن موجب تحریک پاسخ ایمنی شود که ویروس HPV انسانی را از بین ببرد – ویروسی که تقریبا تمام انواع سرطان دهانه رحم ناشی از آن است.

طبق تحقیقات اخیر، دستگاه ضدبارداری IUD خطر ابتلا به سرطان دهانه رحم را در زنان به میزان یک سوم کاهش می دهد.

می دانیم که وجود IUD در رحم موجب تحریک و بروز یک پاسخ ایمنی می شود و دقیقا همین پاسخ ایمنی به شکلی بسیار بسیار مؤثر اسپرم را می کشد و از رسیدن آن به تخمک جلوگیری می کند. بنابراین می توان گفت که IUD می تواند روی سایر پدیده های ایمنی در بدن هم تأثیرگذار باشد.

نتایج به دست آمده از این تحقیقات می تواند به طور بالقوه زندگی جوانانی که سنشان از واکسن HPV گذشته است نجات دهد. این واکسن ها تنها زمانی مؤثر هستند که زنان قبل از مواجهه با ویروس واکسینه شده باشند. به همین دلیل است که بهتر است دختران در سن ۱۱ یا ۱۲ سالگی واکسینه شوند تا قبل از قرار گرفتن در معرض چنین ویروسی زمان کافی برای ایمنی سازی داشته باشند.

متأسفانه، ویروس HPV به قدری شایع و گسترده شده است که بسیاری از افراد با همان اولین ارتباط جنسی به آن دچار می شوند.

زنانی که در دهه های ۲۰، ۳۰، و ۴۰ زندگی خود واکسینه نشده اند دیگر مصونیتی در برابر HPV نخواهند داشت. این یعنی برای دهه های بعدی زندگی شان اپیدمی سرطان دهانه رحم همچنان تهدیدشان می کند.

با همه این تفاسیر، مطالعات تنها نشان دهنده آن بوده است که بین استفاده از IUD و کاهش ابتلا به سرطان دهانه رحم ارتباط وجود دارد. اما متخصصان زنان و زایمان قبل از اینکه به منظور محافظت بیماران شان در برابر سرطان دهانه رحم آن را توصیه کنند باید منتظر باشند تا نتایج قطعی این آزمایشات ارائه شود.

IUD وسیله ای T شکل است که داخل رحم قرار می گیرد تا از بارداری جلوگیری کند. این محصول دو نوع دارد: یک نوع آن از مس، نقره یا طلا ساخته شده است ولی نوع دیگر آن از جنس پلاستیک است و مقدار کمی هورمون زنانه پروژستین تولید می کند.

دانشمندان به این دلیل این نظریه را داده اند که IUD از طریق دستکاری سیستم ایمنی زنانه از بارداری جلوگیری می کند.

برای کار بیشتر روی این نظریه و اثبات آن، تیم پژوهشی شروع به انجام تحقیقات گسترده روی میزان استفاده از IUD و احتمال سرطانه دهانه رحم کرده اند. نتایج قطعی روی این وبسایت قرار خواهد گرفت.

حقایقی در مورد هیستروکتومی 

 

  • زندگی جنسی شما به پایان نمی رسد. درست است که این عمل جراحی تأثیری طولانی مدت روی بدن شما می گذارد و زمان زیادی برای بهبود نیاز خواهید داشت، اما به این معنی نیست که دیگر قادر به نزدیکی نخواهید بود. اینکه چه مدت بعد از هیستروکتومی می توانید سکس داشته باشید در واقع بستگی به نوع هیستروکتومی دارد. اگر سرویکس همراه با رحم خارج نشده است، معمولا ۲ تا ۴ هفته برای بهیود و برقراری رابطه کافی است. اما اگر سرویکس هم خارج شده باشد، تقریبا ۶ هفته طول می کشد تا قسمت عقبی واژن بهبود پیدا کند و آماده شود.

 

  • هیستروکتومی هرگز درمانی برای اندومتریوز نیست. در واقع اندومترویز (عارضه ای که باعث انقباضات شدید ماهانه، درد مزمن و مقاربت دردناک می شود) با برداشتن یا خارج کردن رحم در مان نمی شود. از میان تمام گزینه های درمانی (که شامل مسکن های خاص و هورمون درمانی می شود)، هیستروکتومی ای که طی آن تخمدان ها نیز خارج می شوند درمان مناسبی نیست. جراحی هایی که از روش های غیرتهاجمی استفاده می کنند می توانند جزو گزینه های درمانی باشند و باعث شوند رحم حفظ شود.

 

  • الزاماً یائسه نخواهید شد. خیلی از بیماران انتظار دارند دچار گرگرفتگی، نوسانات خلقی و تعریق شبانه شوند و بعد از انجام این عمل خیلی به ندرت با این علائم رو به رو می شوند. افسانه ای که درباره هیستروکتومی رایج است این است که خانم ها بلافاصله بعد از آن وارد فاز یائسگی می شوند. شما بعد از خارج کردن رحم، پریود نخواهید شد و امکان بارداری نخواهید داشت. اما این موضوع الزاما به معنی یائسگی نیست. تنها کسانی که یائسه می شوند آنهایی هستند که تخمدان هایشان نیز خارج می شود و قبلا یائسه نبوده اند. اگر طی این عمل تنها رحم خارج شود، زمان طبیعی فرا رسیدن یائسگی تغییری نخواهد کرد.

 

  • هیستروکتومی می تواند شامل تخمدان ها نیز بشود. طی این عمل جراحی، پزشک ممکن است یکی یا هر دوی تخمدان ها و لوله های فالوپ را به همراه رحم خارج کند. تخمدان ها منبع تولید هورمون های زنانه استروژن و پروژسترون هستند که برای سلامت جنسی و ساختار استخوان ها حیاتی اند. از دست دادن هر دو تخمدان به این معنی است که به صورت ناگهانی تولید این هورمون ها نیز قطع می شود که اصطلاحاً به آن «یائسگی جراحی» گفته می شود. این قطع ناگهانی هورمون های زنانه می تواند علائم شدیدتری از یائسگی را به دنبال داشته باشد، مثل گرگرفتگی و کاهش تمایلات جنسی.

 

  • هورمون درمانی می تواند به بهبود تغییرات فیزیکی بعد از جراحی کمک کند. اگر در هیستروسکومی تخمدان ها نیز خارج شوند، باید با پزشک خود در مورد مزایا و مضرات استروژن درمانی مشورت کنید. بعد از خارج شدن تخمدان ها، استروژن درمانی می تواند علائم ناراحت کننده یائسگی را تا حد چشمگیری تسکین دهد. با این حال هورمون درمانی خوراکی می تواند باعث افزایش خطر سکته مغزی، لخته شدن خون و بیماری های قلبی شود، بنابراین مشورت با پزشک در این رابطه بسیار اهمیت دارد.

 

  • شاید گزینه های دیگری هم داشته باشید. بنا به وضعیت کنونی شما، شاید بتوان رحم را به نوعی حفظ کرد. جراحانی که هیستروکتومی انجام می دهند تقریبا در  ۹۰ درصد جراحی ها موارد جایگزین هم دارند. برای مثال فیبرویید می تواند از طریق فرآیند غیر جراحی به نام امبولیزاسیون شریان رحمی درمان شود که طی آن عروق خون رسان به فیبروم بسته می شود. گزینه دیگر میومکتومی است که در آن فیبروم ها خارج می شوند اما رحم سر جای خودش باقی می ماند. برای درمان خونریزی های شدید و غیر طبیعی، گزینه درمانی می تواند ابلیشن باشد که طی آن دیواره داخل رحم یا فریز می شود یا می سوزد. قبل از برنامه ریزی برای هیستروکتومی، با پزشک خود در مورد درمان های جایگزین مشورت کنید.

 

  • جراحی های کم تهاجمی تر می توانند جایگزین مناسب تری برای شما باشند. از پزشک خود در مورد جراحی های کم تهاجمی مثل لاپاراسکوپی مشورت بخواهید. البته این نوع جدیدتر از جراحی هم ملزم به بیهوشی کامل است اما در آن تنها از برش های بسیار کوچک استفاده می شود، در نتیجه خون کمتری از دست می رود و بیمار مدت زمان کمتری در بیمارستان بستری خواهد بود. در حال حاضر، جراحی های لاپاروسکوپیک ۴۵ درصد مواقع به جای هیستروسکومی استفاده می شوند. با این حال همه متخصصان زنان و زایمان آن را توصیه نمی کنند!!! دوره نقاحت پس از عمل کوتاه تر است و مشکلات کمتری در پی خواهد داشت. اگر پزشک بر این اصرار داشته باشد که شما کاندیدای مناسبی برای لاپاروسکوپی نیستید، از او بپرسید که آیا تخصص او جراحی های کم تهاجی است؟ اگر پاسخ او منفی بود، می تواند به این معنی باشد که او برای انجام اعمال جراحی جدیدتر مناسب نیست نه شما!

 

  • تکنیک مورسلاسیون هم خوب است هم بد! برای اینکه بتوان در طی یک عمل جراحی کم تهاجمی رحم را خارج کرد، جراحان این عضو را به قطعات کوچک می برند و از فرآیندی به نام مورسلاسیون استفاده می کنند. در گذشته، این فرآیند مورد انتقاد های فراوانی بود چراکه باورها بر این بود که ممکن است خطر پراکنده کردن سلول های سرطانی را در پی داشته باشد. در پاسخ به این نگرانی ها، محققان رویکردهای جدیدی را توسعه دادند که این روش را کارآمدتر کرد. در حال حاضر عقیده بسیاری از متخصصان بر این است که زنان بسیار زیادی به شکلی غیرضروری زیر بار جراحی باز می روند در حالی که مورسلاسیون گزینه بهتری به نظر می رسد. مورسلاسیون باعث سرطان نمی شود اما اگر شخص تحت عمل نوع خاصی از سرطان را داشته باشد امکان پراکنده کردن سلول های سرطانی از طریق مورسلاسیون وجود دارد. آگاهی از وجود سرطان قبل از مورسلاسیون امری بسیار ضروری و حیاتی است.

 

  • هیستروکتومی می تواند از برخی انواع سرطان جلوگیری کند. برای زنانی که اختلال ژنتیکی BRCA1 و BRCA2 دارند، خطر ابتلا به سرطان تخمدان بسیار بیشتر است. در حالی که تنها حدود ۱ درصد از زنان عادی دچار سرطان تخمدان می شوند، ۴۴ درصد از زنانی که BRCA1 دارند و ۱۷ درصد زنانی که BRCA2 دارند به این سرطان دچار می شوند. در برخی موارد، پس از انجام تست ژنتیکی، زنانی که اختلال BRCA1 و BRCA2 دارند ترجیح می دهند با هدف جلوگیری از سرطان هر دو تخمدان را از طریق جراحی خارج کنند که می تواند به صورت جداگانه یا همزمان با خارج کردن رحم انجام شود. مطالعات نشان می دهد که انجام این عمل خطر مرگ بر اثر سرطان تخمدان را تا ۸۰ درصد کاهش دهد.

 

  • بهبود جسمی و روحی بعد از هیستروکتومی زمان بر است. برای برخی افراد، ضربه روحی انجام هیستروکتومی زمان بیشتری برای بهبود یافتن می برد. احساس غم و فقدان بعد از عمل طبیعی است. اما مراقب بروز افسردگی باشید. اگر با بیخوابی، کم اشتهایی و احساس نا امیدی دست و پنجه نرم می کنید حتما به پزشک مراجعه کنید.

 

#زنان_زایمان #تسنیم_گستر #تجهیزات_پزشکی #زنان #زایمان #زنانه #زندگی_جنسی #سکس_لایف #هورمون #خونریزی #قاعدگی #پریود #سرطان # شیمی_درمانی #تخمدان #رحم #متخصص_زنان #ماما #مامایی #ژینکولوژی

۸ راه برای جلوگیری از سرطان سینه

سرطان سینه. حتی خواندن همین دو کلمه هم خیلی از خانم ها را نگران می کند. که البته طبیعی هم هست. تقریبا همه یک نفر را می شناسند که با این بیماری درگیر بوده یا هست.

اما این روزها خبرهای خوبی هم در این رابطه شنیده می شود. درمان ها روز به روز کارآمدتر می شوند و در حال حاضر بیشتر از هر زمان دیگری راه های پیشگیری از این بیماری را می دانیم. این هشت گام ساده می تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه کمک کند. البته همه موارد برای همه خانم ها صدق نمی کند، اما روی هم رفته تأثیر بسیار زیادی خواهند داشت:

 

  • مراقب وزن خود باشید. داشتن اضافه وزن می تواند ریسک ابتلا به خیلی از سرطان ها را از جمه سرطان سرطان سینه بالا ببرد، مخصوصا بعد از یائسگی
  • از لحاظ فیزیکی فعال باشید. ورزش کردن برای داشتن سلامت عمومی برای هر فردی لازم است. خانم هایی که روزانه ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی دارند ریسک کمتری برای ابتلا به سرطان سینه دارند. ورزش مرتب همچنین یکی از بهترین راه ها برای کنترل وزن است.
  • میوه و سبزیجات بخورید و از مصرف بیش از حد الکل خودداری کنید. یک رژیم غذایی سالم می تواند خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش دهد. سعی کنید میوه و سبزیجات فراوان بخورید و مصرف الکل را به حد اقل برسانید.
  • سیگار نکشید. سیگاری ها و غیر سیگاری ها هر دو می دانند که سیگار تا چه حد برای سلامتی مضر است. علاوه بر پایین آوردن کیفیت زندگی و افزایش احتمال بیماری های قلبی، سکته مغزی و حداقل ۱۵ نوع سرطان (از جمله سرطان سینه) سیگار کشیدن همچنین باعث بوی بد دهان، پوسیدگی دندان و چین و چروک نیز می شود. به نظر می آید همین انگیزه مناسبی برای ترک سیگار باشد.
  • در صورت امکان شیر خود را به فرزندتان بدهید. این کار برای مدت یک سال یا بیشتر خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد. همچنین برای کودکان نیز مزایای فراوانی دارد.
  • از مصرف قرص های ضدبارداری پرهیز کنید، مخصوصا اگر سن شما بالاتر از ۳۵ سال است یا اینکه سیگار می کشید. قرص های ضد بارداری مزایا و مضرات خودشان را دارند. هرچه یک زن جوان تر باشد این مضرات کمتر است. زنان با استفاده از قرص های ضد بارداری خطر ابتلا به سرطان سینه را در خود افزایش می دهند. البته با قطع مصرف این قرص ها این ریسک هم از بین می رود. خطر سکته قلبی و مغزی نیز با این قرص ها در ارتباط است مخصوصا اگر همزمان سیگار هم مصرف شود. از سوی دیگر، استفاده طولانی مدت می تواند مزایای قابل توجهی نیز داشته باشد که نباید نادیده گرفته شود، مثل کاهش خطر سرطان تخمدان، سرطان روده و سرطان رحم، علاوه بر همان تاثیر ضد بارداری های ناخواسته! اگر خیلی نگران این موضوع هستید، پرهیز از استفاده از قرص های ضد بارداری یکی از گزینه های پیشگیری است.
  • از هورمون درمانی بعد از یائسگی خودداری کنید. هورمون تراپی بعد از یائسگی نباید به مدت طولانی انجام شود تا بیماری های مزمن مثل پوکی استخوان و ناراحتی های قلبی به وجود نیاید. مطالعات نشان داده است که هورمون درمانی تأثیر دوجانبه دارد: افزایش خطر خیلی از بیماری ها و کاهش خطر بیماری های دیگر، و هم استروژن درمانی و هم استروژن پلاس پروژستین خطر سرطان سینه را افزایش می دهند. اگر زنان ملزم به انجام هورمون درمانی هستند، باید آن را در کوتاه ترین مدت ممکن انجام دهند. بهترین کسی که می تواند شما را از مضرات و مزایای هورمون تراپی بعد از یائسگی مطلع کند پزشک متخصص شماست.
  • مصرف تاموکسیفن و رالوکسیفن برای زنانی که بیشتر در خطر هستند. هرچند ممکن است کار درستی به نظر نیاید، اما مصرف داروهای تاموکسیفن و رالوکسیفن می تواند به طرز چشمگیری احتمال سرطان سینه را در زنانی که بیشتر در خطر هستند کاهش دهد. این داروهای بسیار قوی که مورد تأیید FDA هستند عوارض جانبی هم دارند، بنابراین برای هر کسی مناسب نیستند. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک خود مشورت کنید و ببینید آیا تاموکسیفن و رالوکسیفن برای شما مناسب هست یا خیر.

 

معاینات مرتب را فراموش نکنید.

بسیاری از مطالعات نشان داده است که معاینه سینه با ماموگرافی می تواند زندگی خیلی ها را نجات دهد. درست است که این کار از سرطان جلوگیری نمی کند، اما می توان از این طریق سرطان را در مراحل اولیه یعنی زمانی که قابل درمان تر است تشخیص داد. برای بسیاری از زنان ماموگرافی به شکل مرتب می تواند از سن ۴۰ سالگی شروع شود اما توصیه های خاص بسته به سن، میزان خطر و نظر پزشک متغیر است.

 

اگر سن شما بین ۴ تا ۴۴ سال است:

می توانید ماموگرافی را به طور سالانه انجام دهید. بسیار حائز اهمیت است که در مورد میزان خطر و مزایای ماموگرافی در این سنین با پزشک خود مشورت کنید.

 

اگر سن شما بین ۴۵ تا ۵۴ سال است:

ماموگرافی را به شکل سالانه انجام دهید.

 

اگر ۵۵ سال به بالا هستید:

ماموگرافی را یک سال در میان انجام دهید. البته محض احتیاط می توانید همان روال سالانه را هم پیش بگیرید.

 

با معاینه سینه در منزل مخصوصا با استفاده از دستگاه برست لایت می توانید هر گونه تغییری را در بافت و ظاهر سینه مشاهده کنید و سریعا به پزشک خود اطلاع دهید.

 

سایر عوامل خطرزا در رابطه با سرطان سینه:

متاسفانه عوامل خطرزای بسیار زیادی برای بالا بردن احتمال سرطان سینه وجود دارد که زنان هیچ کنترلی روی آنها ندارند. دانستن اینکه کدام یک در مورد شما صدق می کند به شما کمک می کند میزان خطر را در خود بدانید و سعی کنید آن را کاهش دهید. اگر فکر می کنید در خطر هستید با پزشک یا متخصص مشورت کنید. عوامل خطرزا عبارتند از:

  • سن بالا، مخصوصا ۶۰ سال به بالا
  • سابقه خانوادگی سرطان سینه
  • اولین پریود قبل از سن ۱۲ سالگی باشد
  • یائسگی در سن ۵۵ یا بالاتر
  • اولین زایمان بعد از ۳۵ سالگی باشد
  • بچه نداشتن
  • قد بسیار بلند
  • سینه های متراکم
  • سابقه بیماری های خوش خیم سینه (مثل هایپرپلازی آتیپیک)

 

 

 

قاعدگی دردناک چیست؟

در کل، قاعدگی یا پریود به خونریزی معمولی واژینال گفته می شود که بخشی از سیکل ماهانه زنان است. بسیاری از زنان پریودهای دردناکی دارند که به آنها دیسمنوره هم می گویند. این درد اغلب اوقات بر اثر کرمپ یا انقباضات نواحی زیر شکم پیش می آید. ممکن است علائم دیگری هم وجود داشته باشد مثل کمر درد، حالت تهوع، اسهال و سردرد. باید توجه داشته باشید که درد پریود با PMS یا سندروم پیش از قاعدگی متفاوت است. علائم PMS نیز بسیار متفاوت هستند مثل اضافه وزن، نفخ، زودرنجی و تنش، و خستگی مفرط. PMS معمولا یک یا دو هفته قبل از شروع پریود آغاز می شود.

 

چه عواملی باعث پریود دردناک می شود؟

در کل دو نوع دیسمنوره وجود دارد: اولیه و ثانویه، و هر کدام اینها دلایل خود را دارند. دیسمنوره اولیه رایج ترین نوع درد پریود است. این دردی است که بر اثر عارضه های دیگر به وجود نمی آید. دلیلش هم معمولا وجود مقدار بسیار زیاد پروستاگلاندین است (واسطه های شیمیایی که در رحم تولید می شود). این مواد شیمیایی ماهیچه های رحم را منقبض و منبسط می کنند که همین باعث ایجاد کرمپ و درد می شود.

این نوع درد می تواند یک یا دو روز قبل از پریود شروع شود و معمولا چند روز ادامه دارد، و البته در برخی زنان این مدت زمان می تواند بیشتر هم باشد.

امکان وجود این دردها در سنین پایین تر بیشتر است و اغلب اوقات با افزایش سن درد کمتر می شود. همچنین ممکن است این دردها بعد از زایمان به طرز چشمگیری بهبود پیدا کنند.

دیسمنوره ثانویه معمولا در بزرگسالی بروز می کند. این مشکل در اثر عارضه هایی که رحم یا دیگر اندام تناسلی را تحت تأثیر قرار می دهند (مثل اندومتریوز و فیبروییدهای رحمی) به وجود می آیند. چنین دردی معمولا با گذشت زمان بدتر می شود و می تواند قبل از شروع پریود آغاز شود و تا انتهای آن ادامه پیدا کند.

 

برای این مشکل چه کار می توان کرد؟

برای تسکین درد قاعدگی می توانید راه های زیر را امتحان کنید:

  • از کمپرس آب گرم، پد حرارتی یا بطری آب گرم روی ناحیه شکمی استفاده کنید.
  • ورزش سبک انجام دهید.
  • دوش آب گرم بگیرید.
  • از تکنیک های ریلکسیشن مثل یوگا و مراقبه بهره ببرید.
  • همچنین می توانید از قرص های مسکن بدون استروئید و ضد التهاب (NSAID ها) مثل ایبوپروفن و ناپروکسن استفاده کنید. علاوه بر تسکین درد، NSAID ها میزان پروستاگلاندین های تولید شده در رحم را کاهش می دهند و تأثیر آنها را کم می کنند و در نتیجه کرمپ یا انقباض کم می شود. شما می توانید با شروع علائم یا آغاز پریود و به مدت چند روز از این داروها استفاده کنید. در صورت وجود زخم معده یا سایر مشکلات گوارشی مثل خونریزی و بیماری های کبدی از مصرف این داروها خودداری کنید. همچنین در صورت وجود حساسیت نسبت به آسپرین این داروها را مصرف نکنید. همیشه قبل از استفاده از هر نوع مسکن با پزشک خود مشورت کنید.
  • استراحت به میزان کافی و پرهیز از الکل و دخانیات می تواند مؤثر باشد.

فیبروئید رحمی

فیبروئید یا فیبروم تومورهایی هستند که در داخل رحم رشد می کنند. این تومورها معمولا سرطانی نیستند و خوش خیم به حساب می آیند.

 

دلایل:

فیبروئیدهای رحمی بسیار شایع هستند. از هر ۵ زن یک نفر در سنین باروری خود دچار این عارضه می شود. نیمی از تمام زنان تا سن ۵۰ سالگی این مشکل را دارند. فیبروئید در زنان زیر ۲۰ سال بسیار نادر است. این تومورها در زنان آفریقایی-آمریکایی نسبت به آسیایی ها خیلی بیشتر رخ می دهند.

هنوز دلیل به وجود آمدن فیبروئید برای کسی روشن نیست. تصور بر این است که این ضایعات بر اثر عوامل زیر به وجود بیایند:

 

فیبروئیدها می توانند به قدر کوچک باشند که برای دیدن آنها احتیاج به میکروسکوپ داشته باشید. اما می توانند خیلی هم بزرگ شوند. آنها می توانند تمام حفره رحم را پر کنند و وزنشان به جند کیلوگرم هم برسد. با اینکه این احتمال هست که فقط یک فیبروم شروع به رشد در رحم کند، اغلب اوغات بیش از یک فیبروم وجود دارد.

فیبروئید ها می توانند در این مناطق شروع به رشد کنند:

  • در دیواره عضلانی رحم (میومتر)
  • درست زیر سطح پوشاننده داخلی رحم (ساب موکوز)
  • درست زیر سطح پوشاننده خارجی رحم (ساب سروز)
  • روی یک ساقه بلند خارج از رحم یا داخل آن (پدانکوله)

انواع_فیبروم

علائم:

علائم شایع فیبروئید رحم عبارتند از:

  • خونریزی بین پریودها
  • خونریزی شدید در پریود، گاهی اوقات همراه با لخته خون
  • پریودهایی که بیشتر از حد معمول طول می کشند
  • احساس پر بودن یا فشار در ناحیه زیر شکم
  • درد در هنگام نزدیکی

اغلب اوقات، علیرغم وجود فیبروئیدها، هیچ علائمی نمایان نمی شود. پزشک شما می تواند با انجام تست های فیزیکی یا تست های دیگر به وجود آنها پی ببرد. اکثر اوقات، فیبروئیدها در زنانی که یائسه می شوند خود به خود کوچک می شوند و هیچ علائمی نشان نمی دهند. یک مطالعه اخیر نشان داده که حتی در زنانی که در دوره پیش یائسگی هستند فیبروئیدها کوچک می شوند.

 

درمان:

اینکه چه نوع درمانی بری شما انتخاب شود به موارد زیر بستگی دارد:

  • سن
  • سلامت عمومی
  • علائم
  • نوع فیبروئید
  • بارداری یا عدم بارداری
  • قصد بارداری در آینده

درمان فیبروئید می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • قرص های ضد بارداری برای کمک به کنترل پریودهای سنگین
  • تعبیه IUD هایی که هورمون آزاد می کنند تا درد و خونریزی های سنگین را کاهش دهد
  • ترانِگزامیک، نوعی اسید که میزان جریان خون را کاهش می دهد.
  • مکمل آهن برای جلوگیری از آنمی یا کم خونی در اثر پریود شدید
  • مسکن هایی مثل ایبوپروفن یا ناپروکسن برای تسکین انقباضات رحمی یا درد
  • هورمون درمانی برای کاهش اندازه فیبروئیدها (تنها برای مدتی کوتاه انجام می شود)
  • مراقبت منظم (انجام اولتراسوند و آزمایشات لگنی هر چند وقت یک بار برای بررسی میزان رشد فیبروم ها)

 

عمل هایی که برای درمان فیبروئیدها وجود دارند عیارتند از:

  • هیستروسکوپی (این فرآیند می تواند فیبروئیدهای داخل رحم را خارج کند)
  • آمبولیزاسیون رحم (این فرآیند منبع خونرسانی به فیبروئید را قطع می کند و در نتیجه فیبروم کوچک می شود و از بین می رود. این می تواند گزینه خوبی برای افرادی باشد که نمی خواهند جراحی کنند و قصد بارداری ندارند.)
  • میومکتومی (این عمل جراحی فیبروئید ها را از داخل رحم خارج می کند. این گزینه خوبی برای کسانی است که قصد دارند بچه دار شوند. این عمل موجب جلوگیری از رشد مجدد فیبروئیدها نمی شود.)
  • هیستروسکومی (این عمل جراحی رحم را به طور کامل خارج می کند. این می تواند گزینه مناسبی برای کسانی باشد که قصد بچه دار شدن ندارند، داروها روی آنها تأثیری نداشته و عمل دیگری روی آنها پاسخ نخواهد داد.)

نکته:

اگر فیبروئید دارید و لی علائمی وجود ندارد، به درمان احتیاجی نیست.

اگر فیبروئید دارید، ممکن است در صورت بارداری اندازه آنها بیشتر شود و رشد کنند. دلیل این اتفاق افزایش جریان خون و سطح استروژن در بدن است. فیبروئیدها معمولا پس از زایمان به اندازه قبلی خود باز می گردند.

 

معاینه سینه ها توسط خود فرد

معاینه سینه ها توسط خود خانم ها کاری است که زنان می توانند در منزل انجام دهند تا متوجه وجود هر گونه تغییر یا مشکل در بافت سینه شوند. بسیاری از زنان بر این باورند که انجام این کار تأثیر بسزایی در حفظ سلامتی آنها دارد. پزشکان نیز معتقدند هرچند این معاینات راه نهایی و دقیق تشخیص سرطان سینه و نجات جان افراد نیستند، اما انجام مرتب آنها به صورت ماهانه می تواند مؤثر باشد.

بهترین زمان برای معاینه ماهانه در منزل، تقریبا ۳ تا ۵ روز بعد از شروع پریود است. هر ماه در یک زمان مشخص و یکسان این کار را انجام دهید. در این زمان از ماه سینه ها آمادگی بیشتری برای معاینه شدن دارند.

اگر به یائسگی رسیده اید، هر ماه در یک روز یکسان این معاینه را انجام دهید.

برای شروع، به پشت دراز بکشید. این حالت برای معاینه کامل بافت سینه با دست مناسب تر است.

  • دست راست خود را زیر سرتان قرار دهید. با دو انگشت میانی دست چپ به آرامی و در عین حال با کمی فشار با حرکاتی دورانی و کوچک تمام سینه راست را بررسی کنید.
  • در قدم بعدی، یا بنشینید یا بایستید. به زیر بغل خود دست بزنید. چراکه بافت سینه تا آنجا هم ادامه دارد.
  • به آرامی نوک سینه را فشار دهید و ببینید ترشحی وجود دارد یا خیر. همین کار را با سینه سمت چپ انجام دهید.
  • یکی از الگوهای نمایش داده شده در تصویر را دنبال کنید تا مطمئن شوید تمام بافت سینه را معاینه کرده اید.

معاینه_سینه

سپس دست هایتان را کنار بدنتان قرار دهید و مستقیماً در آینه به سینه های خود نگاه کنید.

  • بررسی کنید که در بافت پوست تغییراتی مثل فرورفتگی، برآمدگی، چروکیدگی یا حالتی مثل پوست پرتقال وجود دارد یا خیر
  • همچنین به شکل و حالت هر دو سینه توجه کنید
  • ببینید که آیا نوک سینه به داخل فرو رفته یا خیر

دست هایتان را بالای سر ببرید و همین کارها را دوباره انجام دهید.

هدف از معاینه به این روش این است که به شکل کنونی و بافت سینه خود عادت کنید تا در صورت بروز هرگونه تغییری به راحتی متوجه آن شوید که در این صورت باید فوراً به پزشک متخصص مراجعه کنید.

روش دیگر و دقیق تر و مؤثر تر در معاینه سینه در منزل استفاده از دستگاه برست لایت است. استفاده از این دستگاه برای پزشکان مکمل مناسبی برای روش TOUCH می­باشد که دقت در تشخیص را بالا می­برد.

 

برست_لایت

 

صفحه شیشه ای دستگاه به پوست حساس است و پس از چند لحظه که روی پوست قرار میگیرد نور بیشتری پخش میکند لذا لازم است در طول چکاپ دستگاه به طور کامل در تماس با بدن قرار گیرد. برای راحتی حرکت دستگاه بر روی پوست می توان از ژل هایی که ترجیحا بر پایه ی آب (لوبریکانت) هستند استفاده‌ کرد.
اتاق نسبتا‌ تاریکی را ‌انتخاب‌کنید و در‌مقابل‌ آینه‌ای بایستید و دستگاه‌ را‌ در‌ تماس‌کامل‌ به‌ زیر یکی از سینه های خود قرار دهید. نور دستگاه را مناسب با فشردگی بافت سینه خود تنظیم کنید، بافت سینه خود را از سمت زیر بغل تا سمت قفسه سینه با چرخش دستگاه به چپ و راست مشاهده نمایید به طوری که رگهای سینه را به رنگ تیره و سایر قسمتها را به رنگ قرمز رنگ (همان نور دستگاه) ببینید. در صورت مشاهده نقاط بسیار تیره فشرده (نشانه های رگزایی) و یا تیرگی پراکنده در سینه خود لازم است به پزشک مراجعه نمایید.

 

نور_برست_لایت